Adaptatie - Neurowetenschappen
3.2
er zijn 2 manieren om het zenuwstelsel onder te verdelen.
Indeling volgens anatomie:
Anatomisch is het zenuwstelsel te verdelen in het centralen en perifere zenuwstelsel. Het
centrale zenuwstelsel bestaat uit hersenen en ruggenmerg, en is gelegen in de schedel en
het ruggenmerg. Het perifere zenuwstelsel vormt
de verbinding tussen het centrale zenuwstelsel
en perifere structuren (spieren en sensoren). Aan
het ruggenmerg ontspringen links en rechts 31
voor en achter wortels. Die zich samenvoegen tot
de spinale wortel. De zenuwvezels uit de spinale
wortels kunnen zich herverdelen in een plexus,
uit de plexus komen de perifere zenuwen voort.
Indeling volgens geleidingsrichting:
Afferente vezels vervoeren prikkels naar
ruggenmerg of hersenen. Binnen het ruggenmerg
spreekt met ook wel van
ascenderende(opstijgende) systemen(banen).
Efferente vezels geleiden prikkels van hersenen
of ruggenmerg naar de spieren en klieren. Binnen
het ruggenmerg zijn dit de descenderende systemen(banen).
Afferente vezels hebben vaak een sensorische functie en efferent vaak een motorische
functie.
Een andere functionele indeling betreft onderscheid tussen somatisch(animaal) en
autonoom(vegetatief) zenuwstelsel.
Viscero-afferenten, word herkomst van de vezel aangegeven. Autonome en somatische
verschijnselen gaan in de praktijk vaak samen.
Het zenuwstel werkt te alle tijden als geheel. Ten dele zijn er ook anatomische verschillen:
de grensstreng(trancus sympathicus), is een typische structuur van het autonome
zenuwstelsel.
Prikkels beïnvloeden altijd zowel somatische al autonoom zenuwstelsel; het autonome
zenuwstelsel heeft invloed op alle lichaamsfuncties; het autonome zenuwstelsel heeft een
modulerende invloed op vele functies; het autonome zenuwstelsel speelt ook een
belangrijke rol bij leerprocessen en pijn.
3.4
Het autonome(vegetatieve) zenuwstesel staat vooral ten dienst van de homeostase: het
interne reilen en zeilen van het lichaam. Wanneer dit processen in de ingewanden
betreft(hart blaas darmen) kan gesproken worden ov er visceraal zenuwstelsel, dit kan niet
altijd want een volle blaas word wel bewust gevoeld, net als bij bewuste inspanning het
stijgen van de hartslag.
Het efferente gedeelte van het autonome zs word anatomisch en functioneel verdeeld in het
sympathisch en parasympatische zs. Het parasympatische gedeelte heeft zijn oorsprong
inde hersenstam en sacrale ruggenmerg. Het sympathische zenuwstelsel ontspringt van de
thoracale segmenten een 2 cervicale en 3 lumbale segmenten. Het verschil in oorsprong
tussen somatische en autonome zenuwstelsel heeft enkele functionele consequenties.
Het orthosympathische zenuwstelsel staat ten diensten van functies die met actie verband
houden: men spreekt dan van ergotrope functies. Fit houdt in dat orgaansystemen die ten
diensten staan van energie levering, worden gestimuleerd, andere worden afgeremd.
Sympathische vezels bereiken niet alleen de ingewanden, maar in feite alle uithoeken van
het lichaam.
De aanduiding ‘visceraal’ zenuwstelsel past redelijk bij het parasympatisch e zenuwstelsel
aangezien het vooral ingewanden betreft.
Het parasympatische zenuwstelsel stimuleert de zogenaamde trofotrope functies: functies
die de overhand hebben waneer het individu in rust is. De structuren aan hoofd en
3.2
er zijn 2 manieren om het zenuwstelsel onder te verdelen.
Indeling volgens anatomie:
Anatomisch is het zenuwstelsel te verdelen in het centralen en perifere zenuwstelsel. Het
centrale zenuwstelsel bestaat uit hersenen en ruggenmerg, en is gelegen in de schedel en
het ruggenmerg. Het perifere zenuwstelsel vormt
de verbinding tussen het centrale zenuwstelsel
en perifere structuren (spieren en sensoren). Aan
het ruggenmerg ontspringen links en rechts 31
voor en achter wortels. Die zich samenvoegen tot
de spinale wortel. De zenuwvezels uit de spinale
wortels kunnen zich herverdelen in een plexus,
uit de plexus komen de perifere zenuwen voort.
Indeling volgens geleidingsrichting:
Afferente vezels vervoeren prikkels naar
ruggenmerg of hersenen. Binnen het ruggenmerg
spreekt met ook wel van
ascenderende(opstijgende) systemen(banen).
Efferente vezels geleiden prikkels van hersenen
of ruggenmerg naar de spieren en klieren. Binnen
het ruggenmerg zijn dit de descenderende systemen(banen).
Afferente vezels hebben vaak een sensorische functie en efferent vaak een motorische
functie.
Een andere functionele indeling betreft onderscheid tussen somatisch(animaal) en
autonoom(vegetatief) zenuwstelsel.
Viscero-afferenten, word herkomst van de vezel aangegeven. Autonome en somatische
verschijnselen gaan in de praktijk vaak samen.
Het zenuwstel werkt te alle tijden als geheel. Ten dele zijn er ook anatomische verschillen:
de grensstreng(trancus sympathicus), is een typische structuur van het autonome
zenuwstelsel.
Prikkels beïnvloeden altijd zowel somatische al autonoom zenuwstelsel; het autonome
zenuwstelsel heeft invloed op alle lichaamsfuncties; het autonome zenuwstelsel heeft een
modulerende invloed op vele functies; het autonome zenuwstelsel speelt ook een
belangrijke rol bij leerprocessen en pijn.
3.4
Het autonome(vegetatieve) zenuwstesel staat vooral ten dienst van de homeostase: het
interne reilen en zeilen van het lichaam. Wanneer dit processen in de ingewanden
betreft(hart blaas darmen) kan gesproken worden ov er visceraal zenuwstelsel, dit kan niet
altijd want een volle blaas word wel bewust gevoeld, net als bij bewuste inspanning het
stijgen van de hartslag.
Het efferente gedeelte van het autonome zs word anatomisch en functioneel verdeeld in het
sympathisch en parasympatische zs. Het parasympatische gedeelte heeft zijn oorsprong
inde hersenstam en sacrale ruggenmerg. Het sympathische zenuwstelsel ontspringt van de
thoracale segmenten een 2 cervicale en 3 lumbale segmenten. Het verschil in oorsprong
tussen somatische en autonome zenuwstelsel heeft enkele functionele consequenties.
Het orthosympathische zenuwstelsel staat ten diensten van functies die met actie verband
houden: men spreekt dan van ergotrope functies. Fit houdt in dat orgaansystemen die ten
diensten staan van energie levering, worden gestimuleerd, andere worden afgeremd.
Sympathische vezels bereiken niet alleen de ingewanden, maar in feite alle uithoeken van
het lichaam.
De aanduiding ‘visceraal’ zenuwstelsel past redelijk bij het parasympatisch e zenuwstelsel
aangezien het vooral ingewanden betreft.
Het parasympatische zenuwstelsel stimuleert de zogenaamde trofotrope functies: functies
die de overhand hebben waneer het individu in rust is. De structuren aan hoofd en
