ETHISCH REDENEREN
Inhoudsopgave
1. Casusinleiding......................................................................................................................................................1
2. Het maatschappelijk perspectief........................................................................................................................2
3. Het beleidsmatig perspectief...............................................................................................................................2
4. Het juridisch perspectief.....................................................................................................................................3
5. Conclusie..............................................................................................................................................................4
6. Instelling...............................................................................................................................................................4
7. Wat is goede zorg?...............................................................................................................................................5
8. Reflectie: STARR methode.................................................................................................................................6
Bibliografie...............................................................................................................................................................6
, 1. Casusinleiding
Meneer B is vanuit een langdurig zorg afdeling overgeplaatst naar de High Intensive Care (HIC) om de
afdeling van herkomst te ontlasten voor de overlast die meneer daar veroorzaakt. Meneer is
meerdere malen in het psychiatrisch ziekenhuis opgenomen en gediagnostiseerd met schizofrenie en
een antisociale persoonlijkheidsstoornis. Vanuit zijn persoonlijkheidsstoornis kan meneer o.a. groep
ontwrichtend aanwezig zijn. Hiermee wordt bedoeld dat meneer de groepsdynamiek verstoord door
agressie over zich heen roepen en bij medepatiënten. Daarnaast laat meneer zich nauwelijks
aanspreken op zijn gedrag. Vanuit hier heeft de psychiater een beleid opgesteld om meneer buiten
de afdeling een time-out te geven zolang de verpleegkundige dit nodig acht. Wanneer meneer zich
buiten de kliniek bevindt, omdat hij door een time-out buiten de afdeling wordt gezet, trekt hij zijn
kleding uit en loopt vervolgens naakt door de woonwijk. Meneer lijkt deze actie in te zetten omdat hij
weet dat dit niet wordt getolereerd en hiermee aan de time-out kan ontkomen. Meneer is door mij
weer terug op de afdeling wordt gelaten, om overlast in de woonwijk te voorkomen. Aangezien er
door de burger video-opnames gemaakt worden die op sociale media verspreid worden, is dit ook
vervelend voor de patiënt.
De afweging van de psychiater is om meneer buiten te laten staan en daarmee meneer zijn gedrag
vanuit zijn antisociale persoonlijkheidsstoornis niet te belonen, ondanks dat meneer dan naakt
rondloopt door de woonwijk. Indien de patiënt langere tijd naakt door de wijk loopt, wordt er door
de burger een melding gemaakt bij de politie, waarna zij meneer terugbrengen naar de afdeling
terwijl dit niet een taak is van de politie. Het doel van de psychiater is dat meneer voor zijn gedrag
strafrechtelijk wordt veroordeeld, zodat hij zijn gedrag aan gaat passen. Mijn afweging om meneer
terug op de afdeling te laten nam ik vanuit mijn normen en waarde, ter bescherming van de burger,
ter bescherming van meneer tegen video-opnames en om de samenwerkingsband met de politie niet
te schaden. Na het voorleggen van deze casus aan collegae kan geconcludeerd worden dat niet alle
verpleegkundigen dezelfde visie hebben omtrent het handelen op deze situatie.
Ethisch vraagstuk:
De bovengenoemde casus is voor mij een ethisch dilemma omdat ik mijzelf afvraag of je een patiënt
met een antisociale persoonlijkheidsstoornis naakt buiten kan laten lopen om niet toe te geven aan
het (ingezette) gedrag ondanks dat de patiënt hierdoor weet wat hij moet doen om aan zijn time-out
te ontkomen.
Dit ethisch dilemma roept een drietal vragen op van uit het maatschappelijke, beleidsmatige en
juridische perspectief. De volgende vragen worden uitgewerkt:
1. Is het maatschappelijk toelaatbaar om een psychiatrisch patiënt met een antisociale
persoonlijkheidsstoornis zonder kleding buiten het ziekenhuis te laten staan?
2. Is een verpleegkundige zich verplicht te houden aan het opgestelde beleid?
3. Kan meneer vanuit het juridische aspect verantwoordelijk worden gehouden voor zijn
gedragingen?
1
Inhoudsopgave
1. Casusinleiding......................................................................................................................................................1
2. Het maatschappelijk perspectief........................................................................................................................2
3. Het beleidsmatig perspectief...............................................................................................................................2
4. Het juridisch perspectief.....................................................................................................................................3
5. Conclusie..............................................................................................................................................................4
6. Instelling...............................................................................................................................................................4
7. Wat is goede zorg?...............................................................................................................................................5
8. Reflectie: STARR methode.................................................................................................................................6
Bibliografie...............................................................................................................................................................6
, 1. Casusinleiding
Meneer B is vanuit een langdurig zorg afdeling overgeplaatst naar de High Intensive Care (HIC) om de
afdeling van herkomst te ontlasten voor de overlast die meneer daar veroorzaakt. Meneer is
meerdere malen in het psychiatrisch ziekenhuis opgenomen en gediagnostiseerd met schizofrenie en
een antisociale persoonlijkheidsstoornis. Vanuit zijn persoonlijkheidsstoornis kan meneer o.a. groep
ontwrichtend aanwezig zijn. Hiermee wordt bedoeld dat meneer de groepsdynamiek verstoord door
agressie over zich heen roepen en bij medepatiënten. Daarnaast laat meneer zich nauwelijks
aanspreken op zijn gedrag. Vanuit hier heeft de psychiater een beleid opgesteld om meneer buiten
de afdeling een time-out te geven zolang de verpleegkundige dit nodig acht. Wanneer meneer zich
buiten de kliniek bevindt, omdat hij door een time-out buiten de afdeling wordt gezet, trekt hij zijn
kleding uit en loopt vervolgens naakt door de woonwijk. Meneer lijkt deze actie in te zetten omdat hij
weet dat dit niet wordt getolereerd en hiermee aan de time-out kan ontkomen. Meneer is door mij
weer terug op de afdeling wordt gelaten, om overlast in de woonwijk te voorkomen. Aangezien er
door de burger video-opnames gemaakt worden die op sociale media verspreid worden, is dit ook
vervelend voor de patiënt.
De afweging van de psychiater is om meneer buiten te laten staan en daarmee meneer zijn gedrag
vanuit zijn antisociale persoonlijkheidsstoornis niet te belonen, ondanks dat meneer dan naakt
rondloopt door de woonwijk. Indien de patiënt langere tijd naakt door de wijk loopt, wordt er door
de burger een melding gemaakt bij de politie, waarna zij meneer terugbrengen naar de afdeling
terwijl dit niet een taak is van de politie. Het doel van de psychiater is dat meneer voor zijn gedrag
strafrechtelijk wordt veroordeeld, zodat hij zijn gedrag aan gaat passen. Mijn afweging om meneer
terug op de afdeling te laten nam ik vanuit mijn normen en waarde, ter bescherming van de burger,
ter bescherming van meneer tegen video-opnames en om de samenwerkingsband met de politie niet
te schaden. Na het voorleggen van deze casus aan collegae kan geconcludeerd worden dat niet alle
verpleegkundigen dezelfde visie hebben omtrent het handelen op deze situatie.
Ethisch vraagstuk:
De bovengenoemde casus is voor mij een ethisch dilemma omdat ik mijzelf afvraag of je een patiënt
met een antisociale persoonlijkheidsstoornis naakt buiten kan laten lopen om niet toe te geven aan
het (ingezette) gedrag ondanks dat de patiënt hierdoor weet wat hij moet doen om aan zijn time-out
te ontkomen.
Dit ethisch dilemma roept een drietal vragen op van uit het maatschappelijke, beleidsmatige en
juridische perspectief. De volgende vragen worden uitgewerkt:
1. Is het maatschappelijk toelaatbaar om een psychiatrisch patiënt met een antisociale
persoonlijkheidsstoornis zonder kleding buiten het ziekenhuis te laten staan?
2. Is een verpleegkundige zich verplicht te houden aan het opgestelde beleid?
3. Kan meneer vanuit het juridische aspect verantwoordelijk worden gehouden voor zijn
gedragingen?
1
