Notitie t.b.v. Bladhark
Vraag: Heeft het verweer geen opzet kans van slagen?
Uitgewerkt door: Elke Bijvank (8341254)
Datum: 14 maart 2016
Ter voorbereiding op de zitting is mij gevraagd om een korte uiteenzetting te schrijven over
een strafrechtelijk onderwerp uit het dossier Bladhark. De advocaat die dit dossier behandelt
is van plan om aan te voeren dat er bij zijn cliënt geen sprake was van opzet om het
slachtoffer letsel toe te brengen. Aan de hand van relevante jurisprudentie en literatuur zal ik
onderbouwen of het verweer geen opzet kans van slagen heeft.
Relevante feiten
In de zaak ‘Bladhark’ wordt de heer Van Wilg (hierna: cliënt) verdacht van zware
mishandeling van zijn buurvrouw (hierna: slachtoffer). Dit heeft hij gedaan met de steel van
een bladhark. De buurvrouw heeft hierdoor zwaar lichamelijk letsel opgelopen.
Cliënt heeft verklaard al enige jaren in onvrede te leven met het slachtoffer. Op 13 maart
2010 deed er zich weer een probleem voor. Cliënt geeft aan dat slachtoffer zijn eigendom
vernielde en dit in zijn achtertuin gooide. Als volgt is hij naar het slachtoffer toe gegaan en
vroeg haar op een rustige toon of ze daarmee op wilde houden. Het slachtoffer is echter
gewoon doorgegaan met de vernieling. Als reactie hierop wilde de cliënt als waarschuwing
met de steel van een bladhark wat zachte tikken uit delen op haar hand. Hij heeft totaal niet
de intentie gehad om het slachtoffer pijn of letsel toe te brengen.
Het slachtoffer verklaart echter dat zij op 13 maart 2010 rond 14.30 uur naar buiten ging om
in haar tuin te werken. Zo was ze bezig met het wegsnoeien van een gedeelte van de klimop
die aan haar kant van de schutting groeide. Op dat moment komt cliënt kwaad met een
houten paal naar haar toelopen en roept: “Maak dat je wegkomt”. Vervolgens heeft hij met
de houten paal naar het hoofd van het slachtoffer uitgehaald. De eerste klap heeft ze
kunnen ontwijken, maar de tweede slaande beweging trof haar hard op het achterhoofd.
Vervolgens heeft het slachtoffer vermeld dat ze de politie ging bellen en is ze naar
binnengegaan.
Opzet
De cliënt wordt aangeklaagd voor zware mishandeling. Een definitie van zware mishandeling
is terug te vinden in artikel 302 van het Wetboek van Strafrecht. Art. 302 Sr luidt als volgt:
“Hij die aan een ander opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toebrengt, wordt, als schuldig aan
zware mishandeling, gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste acht jaren of geldboete
van de vijfde categorie.” In deze delictsomschrijving is opzet een bestanddeel van zware
mishandeling. Er zijn drie opzetvarianten van elkaar te onderscheiden.1
De eerste variant is opzet met bedoeling. De dader heeft een bepaalde wil en die wil is
gericht op een bepaald gevolg. Er zit een bedoeling achter de wil van de dader. Er moet
willens en wetens worden gehandeld. Deze vorm kan worden uitgesloten, want de cliënt
heeft aangegeven dat hij niet de intentie had om het slachtoffer letsel toe te brengen (zie
dossierstuk 36).
1
M.J. Kronenberg & B. de Wilde, Grondtrekken van het Nederlandse strafrecht, Deventer: Kluwer
2015, p. 57-60.
Vraag: Heeft het verweer geen opzet kans van slagen?
Uitgewerkt door: Elke Bijvank (8341254)
Datum: 14 maart 2016
Ter voorbereiding op de zitting is mij gevraagd om een korte uiteenzetting te schrijven over
een strafrechtelijk onderwerp uit het dossier Bladhark. De advocaat die dit dossier behandelt
is van plan om aan te voeren dat er bij zijn cliënt geen sprake was van opzet om het
slachtoffer letsel toe te brengen. Aan de hand van relevante jurisprudentie en literatuur zal ik
onderbouwen of het verweer geen opzet kans van slagen heeft.
Relevante feiten
In de zaak ‘Bladhark’ wordt de heer Van Wilg (hierna: cliënt) verdacht van zware
mishandeling van zijn buurvrouw (hierna: slachtoffer). Dit heeft hij gedaan met de steel van
een bladhark. De buurvrouw heeft hierdoor zwaar lichamelijk letsel opgelopen.
Cliënt heeft verklaard al enige jaren in onvrede te leven met het slachtoffer. Op 13 maart
2010 deed er zich weer een probleem voor. Cliënt geeft aan dat slachtoffer zijn eigendom
vernielde en dit in zijn achtertuin gooide. Als volgt is hij naar het slachtoffer toe gegaan en
vroeg haar op een rustige toon of ze daarmee op wilde houden. Het slachtoffer is echter
gewoon doorgegaan met de vernieling. Als reactie hierop wilde de cliënt als waarschuwing
met de steel van een bladhark wat zachte tikken uit delen op haar hand. Hij heeft totaal niet
de intentie gehad om het slachtoffer pijn of letsel toe te brengen.
Het slachtoffer verklaart echter dat zij op 13 maart 2010 rond 14.30 uur naar buiten ging om
in haar tuin te werken. Zo was ze bezig met het wegsnoeien van een gedeelte van de klimop
die aan haar kant van de schutting groeide. Op dat moment komt cliënt kwaad met een
houten paal naar haar toelopen en roept: “Maak dat je wegkomt”. Vervolgens heeft hij met
de houten paal naar het hoofd van het slachtoffer uitgehaald. De eerste klap heeft ze
kunnen ontwijken, maar de tweede slaande beweging trof haar hard op het achterhoofd.
Vervolgens heeft het slachtoffer vermeld dat ze de politie ging bellen en is ze naar
binnengegaan.
Opzet
De cliënt wordt aangeklaagd voor zware mishandeling. Een definitie van zware mishandeling
is terug te vinden in artikel 302 van het Wetboek van Strafrecht. Art. 302 Sr luidt als volgt:
“Hij die aan een ander opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toebrengt, wordt, als schuldig aan
zware mishandeling, gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste acht jaren of geldboete
van de vijfde categorie.” In deze delictsomschrijving is opzet een bestanddeel van zware
mishandeling. Er zijn drie opzetvarianten van elkaar te onderscheiden.1
De eerste variant is opzet met bedoeling. De dader heeft een bepaalde wil en die wil is
gericht op een bepaald gevolg. Er zit een bedoeling achter de wil van de dader. Er moet
willens en wetens worden gehandeld. Deze vorm kan worden uitgesloten, want de cliënt
heeft aangegeven dat hij niet de intentie had om het slachtoffer letsel toe te brengen (zie
dossierstuk 36).
1
M.J. Kronenberg & B. de Wilde, Grondtrekken van het Nederlandse strafrecht, Deventer: Kluwer
2015, p. 57-60.
