SAMENVATTING HOOFDSTUK 41; HORMONEN
Hormones and other signaling molecules bind to target receptors, triggering specific response
pathways
Hormonen: signaalmoleculen
worden gesecreteerd in de extracellulaire vloeistof, circuleren in de bloedbaan en
communiceren regulator messages door het lichaam.
een hormoon brengt een reactie teweeg in target cellen, die een matchende
receptor hebben.
Communicatie en regulatie in het lichaam kan op twee manieren gebeuren:
- endocriene systeem: overbrengen van chemische signalen via hormonen
- zenuwstelsel: overbrengen van elektrische signalen via een netwerk van neuronen.
Endocriene signaling: hormonen, gesecreteerd in de extracellulaire vloeistof door endocriene cellen,
bereiken targetcellen via de bloedbaan.
Lokale regulatoren: moleculen die werken over een korte afstand en hun targetcellen bereiken via
diffusie.
Paracriene signaling: targetcellen liggen naast de secreterende cel.
Autocriene signaling: secreterende cellen zijn zelf de targetcellen.
Prostaglandines: lokale regulatoren die paracriene en autocriene signaling
vergemakkelijken.
Synaptische signaling: neuronen vormen synapsen met targetcellen. Bij de sinapsen worden
neurotransmitters gesecreteerd, die diffunderen over korte afstand en binden aan targetcellen.
Neuroendocriene signaling: gespecialiseerde neuronen, neurosecreterende cellen, secreteren
neurohormonen, die diffunderen van zenuwceluiteinden naar de bloedbaan.
Feromonen zijn chemische stoffen die worden vrijgelaten in de omgeving
afbakenen van territorium, waarschuwen tegen predatoren, zoeken partner.
NO, stikstofoxide, is een gas dat functioneert als lokale regulator en als neurotransmitter.
Hormonen zijn onder te verdelen in drie groepen:
- polypeptiden; wateroplosbaar
- steroïden; vetoplosbaar, lipiden die vier gefuseerde koolstofringen bevatten (bijv. cortisol)
- aminen; water/vetoplosbaar, gemaakt van een enkel aminozuur (bijv. adrenaline en thyroxine)
De binding van wateroplosbare hormonen aan een receptoreiwit triggert gebeurtenissen in de
plasmamembraan, die leiden tot een cellulaire respons:
- activatie van en enzym
- verandering in opname of secretie van een bepaald molecuul
- herstructurering van cytoskelet
- zorgen dat eiwitten in cytoplasma naar kern gaan en transcriptie veranderen.
Signaaltransductie: serie van veranderingen in cellulaire eiwitten die het extracellulaire chemische
signaal omzetten in een bepaalde intracellulaire respons.
Adrenaline: veroorzaakt glycogeenafbraak in de lever, verhoogd bloedtoevoer naar
belangrijkste skeletspieren en verminderd bloedtoevoer naar verteringsorganen.
Endocriene cellen zijn vaak gegroepeerd in endocriene klieren, zoals de schildkier en bijschildkier.
secreteren hormonen direct in de omgevende vloeistof.
exocriene klieren hebben afvoerbuizen die gesecreteerde stoffen naar lichaamsoppervlakken of
lichaamsholten vervoeren. (bijvoorbeeld speekselklier)
Hormones and other signaling molecules bind to target receptors, triggering specific response
pathways
Hormonen: signaalmoleculen
worden gesecreteerd in de extracellulaire vloeistof, circuleren in de bloedbaan en
communiceren regulator messages door het lichaam.
een hormoon brengt een reactie teweeg in target cellen, die een matchende
receptor hebben.
Communicatie en regulatie in het lichaam kan op twee manieren gebeuren:
- endocriene systeem: overbrengen van chemische signalen via hormonen
- zenuwstelsel: overbrengen van elektrische signalen via een netwerk van neuronen.
Endocriene signaling: hormonen, gesecreteerd in de extracellulaire vloeistof door endocriene cellen,
bereiken targetcellen via de bloedbaan.
Lokale regulatoren: moleculen die werken over een korte afstand en hun targetcellen bereiken via
diffusie.
Paracriene signaling: targetcellen liggen naast de secreterende cel.
Autocriene signaling: secreterende cellen zijn zelf de targetcellen.
Prostaglandines: lokale regulatoren die paracriene en autocriene signaling
vergemakkelijken.
Synaptische signaling: neuronen vormen synapsen met targetcellen. Bij de sinapsen worden
neurotransmitters gesecreteerd, die diffunderen over korte afstand en binden aan targetcellen.
Neuroendocriene signaling: gespecialiseerde neuronen, neurosecreterende cellen, secreteren
neurohormonen, die diffunderen van zenuwceluiteinden naar de bloedbaan.
Feromonen zijn chemische stoffen die worden vrijgelaten in de omgeving
afbakenen van territorium, waarschuwen tegen predatoren, zoeken partner.
NO, stikstofoxide, is een gas dat functioneert als lokale regulator en als neurotransmitter.
Hormonen zijn onder te verdelen in drie groepen:
- polypeptiden; wateroplosbaar
- steroïden; vetoplosbaar, lipiden die vier gefuseerde koolstofringen bevatten (bijv. cortisol)
- aminen; water/vetoplosbaar, gemaakt van een enkel aminozuur (bijv. adrenaline en thyroxine)
De binding van wateroplosbare hormonen aan een receptoreiwit triggert gebeurtenissen in de
plasmamembraan, die leiden tot een cellulaire respons:
- activatie van en enzym
- verandering in opname of secretie van een bepaald molecuul
- herstructurering van cytoskelet
- zorgen dat eiwitten in cytoplasma naar kern gaan en transcriptie veranderen.
Signaaltransductie: serie van veranderingen in cellulaire eiwitten die het extracellulaire chemische
signaal omzetten in een bepaalde intracellulaire respons.
Adrenaline: veroorzaakt glycogeenafbraak in de lever, verhoogd bloedtoevoer naar
belangrijkste skeletspieren en verminderd bloedtoevoer naar verteringsorganen.
Endocriene cellen zijn vaak gegroepeerd in endocriene klieren, zoals de schildkier en bijschildkier.
secreteren hormonen direct in de omgevende vloeistof.
exocriene klieren hebben afvoerbuizen die gesecreteerde stoffen naar lichaamsoppervlakken of
lichaamsholten vervoeren. (bijvoorbeeld speekselklier)
