Begeleidingsstijlen
De stijl van begeleiden is van grote invloed op de mate waarin cliënten zich gerespecteerd voelen,
mede verantwoordelijkheid willen dragen, mee gaan zoeken naar oplossingen enzovoorts. Er zijn
stijlen van begeleiden die dit bevorderen en stijlen die dit ontmoedigen.
Iedere begeleider heeft een stijl van begeleiden, een stijl die haar/hem het meeste aantrekt.
Het hebben van inzicht in de eigen stijl van begeleiden is niet alleen van belang om het effect van het
eigen functioneren op het gedrag van anderen te evalueren, maar ook om van stijl te kunnen
veranderen.
Autoritair begeleiden
Kenmerkend voor deze stijl van begeleiden zijn:
- de begeleider bepaald eenzijdig de doelen, werkwijzen, gebruik van middelen enzovoorts;
- de begeleider neemt beslissingen zonder zich direct te laten beïnvloeden door de mening
van cliënten;
- de begeleider bewaakt doelbewust de uitvoering van alle activiteiten;
- de begeleider legt geen verantwoording af over eigen doen en laten aan de cliënten.
Kortom de begeleider geeft aan wat er moet gebeuren en hoe, en de
cliënten dienen te gehoorzamen.
Democratisch begeleiden
Dit is de tegenhanger van de autoritaire stijl. Kenmerkend hierbij zijn:
- de begeleider voert uit wat in de groep bij meerderheid van stemmen wordt besloten;
- het goed kunnen functioneren van de begeleider is grotendeels afhankelijk van de
betrokkenheid en medewerking van de cliënten;
- de capaciteiten van de begeleider worden afgemeten aan de wijze waarop de zaken worden
uitgevoerd.
Kenmerkend is dat er sprake is van een gezamenlijke (team, groep) inspanning.
De begeleider is de formele leider. Met het hanteren van een democratische stijl
legt de begeleider de beslissingsbevoegdheid en beslissingsverantwoordelijkheid
bij de groep als geheel. De taak van de begeleider bestaat dan vooral uit het
motiveren van de cliënten en het begeleiden van het groepsproces.
De stijl van begeleiden is van grote invloed op de mate waarin cliënten zich gerespecteerd voelen,
mede verantwoordelijkheid willen dragen, mee gaan zoeken naar oplossingen enzovoorts. Er zijn
stijlen van begeleiden die dit bevorderen en stijlen die dit ontmoedigen.
Iedere begeleider heeft een stijl van begeleiden, een stijl die haar/hem het meeste aantrekt.
Het hebben van inzicht in de eigen stijl van begeleiden is niet alleen van belang om het effect van het
eigen functioneren op het gedrag van anderen te evalueren, maar ook om van stijl te kunnen
veranderen.
Autoritair begeleiden
Kenmerkend voor deze stijl van begeleiden zijn:
- de begeleider bepaald eenzijdig de doelen, werkwijzen, gebruik van middelen enzovoorts;
- de begeleider neemt beslissingen zonder zich direct te laten beïnvloeden door de mening
van cliënten;
- de begeleider bewaakt doelbewust de uitvoering van alle activiteiten;
- de begeleider legt geen verantwoording af over eigen doen en laten aan de cliënten.
Kortom de begeleider geeft aan wat er moet gebeuren en hoe, en de
cliënten dienen te gehoorzamen.
Democratisch begeleiden
Dit is de tegenhanger van de autoritaire stijl. Kenmerkend hierbij zijn:
- de begeleider voert uit wat in de groep bij meerderheid van stemmen wordt besloten;
- het goed kunnen functioneren van de begeleider is grotendeels afhankelijk van de
betrokkenheid en medewerking van de cliënten;
- de capaciteiten van de begeleider worden afgemeten aan de wijze waarop de zaken worden
uitgevoerd.
Kenmerkend is dat er sprake is van een gezamenlijke (team, groep) inspanning.
De begeleider is de formele leider. Met het hanteren van een democratische stijl
legt de begeleider de beslissingsbevoegdheid en beslissingsverantwoordelijkheid
bij de groep als geheel. De taak van de begeleider bestaat dan vooral uit het
motiveren van de cliënten en het begeleiden van het groepsproces.
