Samenvatting Overheidsbeleid – H6
Beleidsbepaling is het nemen van beslissingen over de inhoud van het beleid.
De volgende drie vragen staan hierin centraal: (1) wat wil de overheid in de
samenleving bereiken, (2) welke inspanningen gaat de overheid daarvoor leveren en
(3) welk budget stelt de overheid voor deze inspanningen ter beschikking.
Met de vaststelling van de beleidsdoelen wordt antwoord gegeven op de problemen
die op de overheidsagenda staan.
Met het bepalen van de middelen leggen beleidsbepalers vast hoe
overheidsfunctionarissen in de uitvoering moeten handelen.
De beleidsbepaling volgt op de beleidsvoorbereiding. Tijdens de voorbereiding
adviseren beleidsontwerpers hoe de overheid een beleidsprobleem kan aanpakken.
Bij de beleidsbepaling worden rechten en plichten in het leven geroepen.
Burgers en bedrijven kunnen de overheidsfunctionarissen juridisch (met een beroep
op een rechter), politiek (via controle door volksvertegenwoordigers) en publiek (door
discussie in de media) aanspreken op het leveren van de bij de beleidsbepaling
aangekondigde beleidsprestaties.
Gezagsdragers bepalen het beleid.
Hoofdrolspelers (zijn ook beleidsbepalers) oefenen invloed uit op het vormen van
beleid.
Het bepalen van beleid bestaat uit 2 delen: (1) het selecteren van een alternatief
(beslissen) en (2) bereiken van een overeensteming met andere beleidsbepalers.
Er kan via 2 wegen worden vastgesteld wie beslist over de inhoud van het
overheidsbeleid: (1) staats en bestuursrecht raadplegen aan welke instantie
komt de bevoegdheid toe om bindende gedragsvoorschriften (normen) vast te stellen
en wie mag beslissen over het afdwingbare overheidsbeleid? Hiermee wordt
vastgesteld wie formeel de gezagsdragers zijn en (2) er kan te rade worden gegaan
bij de politicologie hier draait het om de feitelijke vraag: wiens voorkeuren bepalen
de beleidsinhoud? Hiermee wordt vastgesteld wie de hoofdrolspelers zijn.
Eminence grise: schimmig persoon achter de schermen die het beleid dicteert.
Karl Marx stelt dat de staat het uitvoerend comité is van de heersende klasse. De
heersende klasse is de hoofdrolspeler, de staat de formele gezagsdrager. Deze
heersende klasse van beleidsbepalers wordt volgens Marx gevormd door bezitters
van grond, machines, logo’s, bedrijven en financieel handelskapitaal.
Mediacratie is de term die wordt gevoerd om aan te geven dat gezagsdragers niet
weten wat burgers willen en daarom afgaan op wat er in de media wordt gemeld.
Beleidsbepaling is het nemen van beslissingen over de inhoud van het beleid.
De volgende drie vragen staan hierin centraal: (1) wat wil de overheid in de
samenleving bereiken, (2) welke inspanningen gaat de overheid daarvoor leveren en
(3) welk budget stelt de overheid voor deze inspanningen ter beschikking.
Met de vaststelling van de beleidsdoelen wordt antwoord gegeven op de problemen
die op de overheidsagenda staan.
Met het bepalen van de middelen leggen beleidsbepalers vast hoe
overheidsfunctionarissen in de uitvoering moeten handelen.
De beleidsbepaling volgt op de beleidsvoorbereiding. Tijdens de voorbereiding
adviseren beleidsontwerpers hoe de overheid een beleidsprobleem kan aanpakken.
Bij de beleidsbepaling worden rechten en plichten in het leven geroepen.
Burgers en bedrijven kunnen de overheidsfunctionarissen juridisch (met een beroep
op een rechter), politiek (via controle door volksvertegenwoordigers) en publiek (door
discussie in de media) aanspreken op het leveren van de bij de beleidsbepaling
aangekondigde beleidsprestaties.
Gezagsdragers bepalen het beleid.
Hoofdrolspelers (zijn ook beleidsbepalers) oefenen invloed uit op het vormen van
beleid.
Het bepalen van beleid bestaat uit 2 delen: (1) het selecteren van een alternatief
(beslissen) en (2) bereiken van een overeensteming met andere beleidsbepalers.
Er kan via 2 wegen worden vastgesteld wie beslist over de inhoud van het
overheidsbeleid: (1) staats en bestuursrecht raadplegen aan welke instantie
komt de bevoegdheid toe om bindende gedragsvoorschriften (normen) vast te stellen
en wie mag beslissen over het afdwingbare overheidsbeleid? Hiermee wordt
vastgesteld wie formeel de gezagsdragers zijn en (2) er kan te rade worden gegaan
bij de politicologie hier draait het om de feitelijke vraag: wiens voorkeuren bepalen
de beleidsinhoud? Hiermee wordt vastgesteld wie de hoofdrolspelers zijn.
Eminence grise: schimmig persoon achter de schermen die het beleid dicteert.
Karl Marx stelt dat de staat het uitvoerend comité is van de heersende klasse. De
heersende klasse is de hoofdrolspeler, de staat de formele gezagsdrager. Deze
heersende klasse van beleidsbepalers wordt volgens Marx gevormd door bezitters
van grond, machines, logo’s, bedrijven en financieel handelskapitaal.
Mediacratie is de term die wordt gevoerd om aan te geven dat gezagsdragers niet
weten wat burgers willen en daarom afgaan op wat er in de media wordt gemeld.
