Samenvatting Hoofdstuk 7.1 respiratie

Hoofdstuk 7 Respiratie
Hoofdstuk 7.1 Ademhaling
Ademprikkel: word gereguleerd door een daling van de zuurstofspanning.
Het ademcentrum in de hersenstam reguleert de ademhaling automatisch door te reageren op een
stijging van de kooldioxidespanning of een daling van de pH.
Nervus frenicus  zenuw die het middenrif doet samentrekken.
Nervus intercostales  stuurt de activiteit van tussenribspieren.

Ademarbeid
Bij inspiratie (inademing) wordt er actief lucht aangezogen door het afplatten van het diafragma
(middenrif) en heffen van de ribben. De thorax wordt naar benden, opzij en naar voren vergroot. De
inspiratie komt actief tot stand door het aanspannen van de middenrifspieren en tussenribspieren.
De expiratie (uitademing) is passief door de elasticiteit van de longen en zakken van ribben door de
zwaartekracht.
De thoraxwand is van binnen bekleed met pleura pariëtalis (borstvlies) en de long is bedekt met pleura
visceralis (longvlies). Daartussen zit een soort vacuüm met een laagje slijm waardoor de pleura tegen
elkaar geplakt zitten. Hierdoor worden de longen meegetrokken als de thoraxwand naar buiten gaat bij
inspiratie, de inhoudt van de long neemt dan toe.

Luchtwegen
De functie van de luchtwegen is lucht van de omgeving naar de longblaasjes aanvoeren en het
gasmengsel daaruit weer afvoeren.
De wanden van de luchtwegen zijn bedekt met slijm, waarin stofdeeltjes en ziekteverwekkers terecht
komen. Trilharen zorgen ervoor dat het slijm naar de keel gaat en wordt opgehoest of naar de maag
gaan.
Bovenste luchtwegen  mond, neus, pharynx (keel), larynx (strottenhoofd).
Functies: verwarmen van de lucht, bevochtigen van de lucht, reinigen, waarschuwen voor gevaar.
De pharynx is de verbinding van de neus en mond naar larynx en slokdarm.
Bij slikken wordt de neusholte afgedekt met de uvula (huig) en wordt de larynx afgesloten met de
epiglottis (strottenklepje). De epiglottis sluit de luchtweg af en voorkomt daarmee verslikken.
Onderste luchtwegen  trachea (luchtpijp), bronchi (luchtpijptakken), bronchioli (luchtpijptakjes).
De trachea  een buis omgeven door hoefijzervormige kraakbeenringen die de luchtpijp open
houden. Aan de achterkant zijn de kraakbeenringen open waardoor de slokdarm zich kan uitzetten.
De trachea splitst in de rechter- en linkerhoofdbronchus. De rechter hoofdbronchus heeft een grotere
diameter, bij verslikken gaat het eten dan ook vaker naar de rechter long.
Bronchi hebben kraakbeenringen om ze open te houden en vertakken in de longen. De dunste bronchi
gaan over in bronchioli (kleinste luchtpijpvertakking). Hierin zit glad spierweefsel dat zorgt voor
bronchoconstrictie of bronchodilatatie. De bronchioli eindigen in de alveoli (longblaasjes).

Longdiffusie
In de alveoli (longblaasjes) vindt uitwisseling van zuurstof en kooldioxide plaats. D.m.v. diffusie
verplaatst zuurstof van de alveoli naar de longcapillairen. Kooldioxide gaat vanuit het bloed naar de
alveoli. Een optimale diffusie komt tot stand door een groot oppervlak, een dun oppervlak en
concentratieverschil (hoog>laag).

Longperfusie (longdoorbloeding)
Zuurstofarm bloed met CO2 uit de rechterkamer wordt door de longaders verdeeld over de
longcapillairen. De haarvaten zorgen voor perfusie rond de alveoli. Van daaruit stroomt O2-rijk bloed
en CO2 arm bloed via de longvenen naar de linkerharthelft. O2 wordt gebonden aan hemoglobine
vervoerd. Het verzadigde bloed stroomt vanuit de linkerharthelft via de slagaders naar de weefsels. In
de weefsels laat O2 los van de ijzerionen en wordt hemoglobine donker/blauw. Het stroomt
onverzadigd via aders weer naar de rechterharthelft.
Hartminuutvolume (cardiac output)  de hoeveelheid bloed die per minuut door één harthelft wordt
uitgepompt.
Als weefsels meer O2 nodig hebben, neemt het hartminuutvolume toe en is er extra ademarbeid
nodig.


1