Adolescenten met de diagnose anorexia nervosa:
Erkenning en ervaringen van ouders en de beslissing om hulp te zoeken
Auteurs: Samuel Thomson, Michael Marriott, Katherine Telford, Hou wet,
Jo McLaughlin en Kapil Sayal
Klinische Child Psychologie en Psychiatrie 2014: 19 (1), pp 43-57 (ongeveer 2/3 van de tekst)
Introductie
Subjectief: patiënten met anorexia nervosa vinden zichzelf vaak te zwaar, ondanks het feit dat ze
een beduidend laag Body Mass Index (BMI) hebben. Vandaar dat adolescenten met anorexia
nervosa zelden vinden dat ze een probleem hebben, dat zorgt ervoor dat volwassenen het probleem
moeten herkennen en het makkelijker moeten maken om hulp te zoeken.
Vroeg hulp zoeken is belangrijk, omdat een langere duur van de eetstoornis in verband wordt
gebracht met een slechtere uitkomst (Fichter, Quadflieg & Hedlund, 2006; Steinhausen, 2002;
Treasure & Russell, 2011).
Erkenning van de ziekte en een besluit om hulp te zoeken zijn voorwaarden voor de behandeling en
de ouders zijn vaak de sleutel tot deze processen, het is daarom belangrijk om deze mogelijkheden
te onderzoeken vanuit het perspectief van de ouders.
Een belangrijk thema dat uit een eerdere belangrijke studie naar voren is gekomen is een late
ouderlijke erkenning van de eetstoornis, waarover ouders zich later schuldig voelen (Cottee-Lane,
Pistrang, en Bryant-Waugh, 2004).
We zijn gefocust op het aan het licht brengen en het beter begrijpen van de redenen van de trage
ouderlijke erkenning van de ziekte, door het probleem te onderzoeken en het proces te beschrijven
van het moment van de beslissing van hulpzoekende ouders.
Methode
Overzicht: Semi-gestructureerde interviews werden uitgevoerd met acht ouders van 11-18 jarigen
met anorexia nervosa. De interviews zijn gericht op inzicht en ervaringen om te erkennen dat hun
kind een eetstoornis heeft en het proces waar hulpzoekende ouders doorgaan na de beslissing om
professionele hulp te zoeken.
Deelnemers
Ouders, de belangrijkste verzorgers van 11-18 jarigen, die werden doorverwezen naar een specialist
van de ‘kind adolescent geestelijke gezondheidszorg’ (CAMHS), kwamen in aanmerking voor
behandeling als hun kind de laatste 3 jaar de diagnostische checklist criteria had ingevuld voor
anorexia nervosa in een gebied in de United Kingdom. Gebied wordt niet aangeduid (in bijlage;
Niet Opgenomen).
Erkenning en ervaringen van ouders en de beslissing om hulp te zoeken
Auteurs: Samuel Thomson, Michael Marriott, Katherine Telford, Hou wet,
Jo McLaughlin en Kapil Sayal
Klinische Child Psychologie en Psychiatrie 2014: 19 (1), pp 43-57 (ongeveer 2/3 van de tekst)
Introductie
Subjectief: patiënten met anorexia nervosa vinden zichzelf vaak te zwaar, ondanks het feit dat ze
een beduidend laag Body Mass Index (BMI) hebben. Vandaar dat adolescenten met anorexia
nervosa zelden vinden dat ze een probleem hebben, dat zorgt ervoor dat volwassenen het probleem
moeten herkennen en het makkelijker moeten maken om hulp te zoeken.
Vroeg hulp zoeken is belangrijk, omdat een langere duur van de eetstoornis in verband wordt
gebracht met een slechtere uitkomst (Fichter, Quadflieg & Hedlund, 2006; Steinhausen, 2002;
Treasure & Russell, 2011).
Erkenning van de ziekte en een besluit om hulp te zoeken zijn voorwaarden voor de behandeling en
de ouders zijn vaak de sleutel tot deze processen, het is daarom belangrijk om deze mogelijkheden
te onderzoeken vanuit het perspectief van de ouders.
Een belangrijk thema dat uit een eerdere belangrijke studie naar voren is gekomen is een late
ouderlijke erkenning van de eetstoornis, waarover ouders zich later schuldig voelen (Cottee-Lane,
Pistrang, en Bryant-Waugh, 2004).
We zijn gefocust op het aan het licht brengen en het beter begrijpen van de redenen van de trage
ouderlijke erkenning van de ziekte, door het probleem te onderzoeken en het proces te beschrijven
van het moment van de beslissing van hulpzoekende ouders.
Methode
Overzicht: Semi-gestructureerde interviews werden uitgevoerd met acht ouders van 11-18 jarigen
met anorexia nervosa. De interviews zijn gericht op inzicht en ervaringen om te erkennen dat hun
kind een eetstoornis heeft en het proces waar hulpzoekende ouders doorgaan na de beslissing om
professionele hulp te zoeken.
Deelnemers
Ouders, de belangrijkste verzorgers van 11-18 jarigen, die werden doorverwezen naar een specialist
van de ‘kind adolescent geestelijke gezondheidszorg’ (CAMHS), kwamen in aanmerking voor
behandeling als hun kind de laatste 3 jaar de diagnostische checklist criteria had ingevuld voor
anorexia nervosa in een gebied in de United Kingdom. Gebied wordt niet aangeduid (in bijlage;
Niet Opgenomen).
