Huiselijk Geweld Tijdens Zwangerschappen in de Turkse en Marokaanse Gemeenschappen
Migrante Sociale Werkers Geven Informatie
Dineke Korfker, Karin van der Pal-de Bruin & Marlies Rijnders
Medische Antropologie, 17, 2005 (ongeveer de helft van de tekst)
Dit artikel richt zich op ‘kleine oorlogen veroorzaakt door gewone burgers in hun huizen’ (Richters 2004). Het
behandelt een project in vier verloskunde praktijken in Amsterdam. Het project is gefinancierd door de afdeling van het
Coördinatie Emancipatiebeleid van het ministerie van Sociale Zaken en Arbeid, Dit project is uitgevoerd in 2004 door
TNO Kwaliteit van Leven.
Turkse en Marokaanse sociale werkers werden getraind om informatie en onderwijs te geven over huiselijk geweld en
om signalen te herkennen van huiselijk geweld onder zwangere Turkse en Marokaanse vrouwen.
De Nederlandse gemeenschap accepteert geen geweld en ziet dit als een misdaad. Niettegenstaande dat, het doet zich
voor op de zelfde schaal als in Turkse en Marokaanse gemeenschappen.
In deze samenlevingen accepteren veel vrouwen geweld als een onontkoombaar feit van het leven.
1. Huiselijk geweld onder niet-westerse allochtone groepen/migranten groepen of
etnische minderheden
Er zijn veel definities van huiselijk geweld die erkennen dat geweld: fysiek, seksueel, psychologisch, emotioneel,
verbaal of financieel kan zijn (Bewley & Gibbs 2002). De definitie die gewoonlijk wordt gebruikt, zoals ook in dit
artikel, is dat huiselijk geweld fysiek, seksueel en psychologisch geweld omvat.
Definities van huiselijk geweld zijn vaag en omvatten veel verschijnselen die moeilijk te onderscheiden zijn.
Psychologisch geweld bestaat uit een breed veld van gedrag, zodat het moeilijk is om te bepalen wanneer een bepaald
gedrag kan worden aangeduid als gewelddadig. De cijfers die worden gepresenteerd in het meest recente onderzoek
naar het overzicht van huiselijk geweld in de gehele Nederlandse populatie bevatten al deze categorieen.
Volgens deze cijfers, zijn 45% van de mannen en vrouwen slachtoffers van geweld op een bepaald moment in hun
leven, 25% heeft dagelijks of wekelijks een lange periode geleden onder geweld (van Dijk et al. 1997). Volgens deze
studie, zijn mannen en vrouwen in gelijke mate slachtoffers van huiselijk geweld. Mannen zijn meestal slachtoffers op
een jonge leeftijd, vrouwen blijven dit hun hele leven.
In de studie van Van Dijk et al. (1997), waren niet-westerse groepen van buitenlandse afkomst onder vertegenwoordigd.
Dit was een van de redenen waarom hetzelfde onderzoek is herhaald onder de grootste van deze groepen in Nederland:
de Surinamers, Antillianen/Arubanen, Turken en Marokaanse gemeenschappen (van Dijk & Oppenhuis 2002).
De resultaten laten een veel lagere gehalte van huiselijk geweld onder deze groepen zien, vergeleken met de inheemse
Nederlandse bevolking: 24% versus 45%. Dit verschil werd toegeschreven aan onder rapportage van de migranten
bevolking, door een extreem gevoel van schaamte en de vrees de familie eer in gevaar te brengen.
Migrante Sociale Werkers Geven Informatie
Dineke Korfker, Karin van der Pal-de Bruin & Marlies Rijnders
Medische Antropologie, 17, 2005 (ongeveer de helft van de tekst)
Dit artikel richt zich op ‘kleine oorlogen veroorzaakt door gewone burgers in hun huizen’ (Richters 2004). Het
behandelt een project in vier verloskunde praktijken in Amsterdam. Het project is gefinancierd door de afdeling van het
Coördinatie Emancipatiebeleid van het ministerie van Sociale Zaken en Arbeid, Dit project is uitgevoerd in 2004 door
TNO Kwaliteit van Leven.
Turkse en Marokaanse sociale werkers werden getraind om informatie en onderwijs te geven over huiselijk geweld en
om signalen te herkennen van huiselijk geweld onder zwangere Turkse en Marokaanse vrouwen.
De Nederlandse gemeenschap accepteert geen geweld en ziet dit als een misdaad. Niettegenstaande dat, het doet zich
voor op de zelfde schaal als in Turkse en Marokaanse gemeenschappen.
In deze samenlevingen accepteren veel vrouwen geweld als een onontkoombaar feit van het leven.
1. Huiselijk geweld onder niet-westerse allochtone groepen/migranten groepen of
etnische minderheden
Er zijn veel definities van huiselijk geweld die erkennen dat geweld: fysiek, seksueel, psychologisch, emotioneel,
verbaal of financieel kan zijn (Bewley & Gibbs 2002). De definitie die gewoonlijk wordt gebruikt, zoals ook in dit
artikel, is dat huiselijk geweld fysiek, seksueel en psychologisch geweld omvat.
Definities van huiselijk geweld zijn vaag en omvatten veel verschijnselen die moeilijk te onderscheiden zijn.
Psychologisch geweld bestaat uit een breed veld van gedrag, zodat het moeilijk is om te bepalen wanneer een bepaald
gedrag kan worden aangeduid als gewelddadig. De cijfers die worden gepresenteerd in het meest recente onderzoek
naar het overzicht van huiselijk geweld in de gehele Nederlandse populatie bevatten al deze categorieen.
Volgens deze cijfers, zijn 45% van de mannen en vrouwen slachtoffers van geweld op een bepaald moment in hun
leven, 25% heeft dagelijks of wekelijks een lange periode geleden onder geweld (van Dijk et al. 1997). Volgens deze
studie, zijn mannen en vrouwen in gelijke mate slachtoffers van huiselijk geweld. Mannen zijn meestal slachtoffers op
een jonge leeftijd, vrouwen blijven dit hun hele leven.
In de studie van Van Dijk et al. (1997), waren niet-westerse groepen van buitenlandse afkomst onder vertegenwoordigd.
Dit was een van de redenen waarom hetzelfde onderzoek is herhaald onder de grootste van deze groepen in Nederland:
de Surinamers, Antillianen/Arubanen, Turken en Marokaanse gemeenschappen (van Dijk & Oppenhuis 2002).
De resultaten laten een veel lagere gehalte van huiselijk geweld onder deze groepen zien, vergeleken met de inheemse
Nederlandse bevolking: 24% versus 45%. Dit verschil werd toegeschreven aan onder rapportage van de migranten
bevolking, door een extreem gevoel van schaamte en de vrees de familie eer in gevaar te brengen.
