Individuele FiA toets 1.5
a. Beleid is de plannen die worden gemaakt over hoe iets moet worden geregeld. Bij de
constructivistische beleidsanalyse heeft beleid een gezicht gekregen. De taal van
beleid is dan niet zomaar platte tekst die de werkelijkheid beschrijft, maar construeert
juist een werkelijkheid. De constructivistische beleidsanalyse is niet neutraal en
rationeel kijken wat de beste oplossing is, maar er wordt gestreden door mensen om
hun mening door te drukken. Zij hebben allemaal een bepaald beeld over een
onderwerp, en hiermee proberen zij anderen te overtuigen. Hierdoor bevat het passie
en emotie (Horstman, 14 mei 2019)1. Deze benadering is nuttig, omdat de
werkelijkheid niet los te zien is van emotie. Daarnaast kan men hun mening beter laten
overkomen, en zo meer mensen overtuigen van hun ideeën.
b. Stone is van mening dat beleidstaal construeert. Beleidstaal creëert een werkelijkheid
in plaats van een afspiegeling van de werkelijkheid te beschrijven. Wetenschappelijke
rapporten over de participatiemaatschappij bevatten vaak veel cijfers. Deze nummers
worden vaak gebruikt om een verhaal te vertellen (Stone, 1997). Door nummers te
publiceren wordt een bepaalde autoriteit en kennis uitgestraald. Ook wordt
aangegeven dat een bepaald fenomeen te identificeren is en dat dit fenomeen vaak
genoeg voorkomt om het te tellen. Op deze manier naar nummers kijken valt onder de
constructivistische benadering. Volgens Stone wordt de constructivistische benadering
ook gebruikt in wetenschappelijke rapporten en is dus van mening dat deze benadering
hier goed bij past.
c. ‘Tragedy of the commons’ houdt in dat mensen altijd voor het individuele belang in
plaats van het algemeen belang kiezen (Horstman, 15 mei 2019)1. Op korte termijn is
dit goed voor iedereen, maar op lange termijn werkt dit niet. Om ervoor te zorgen dat
iedere burger zich aan de regels houdt en het algemeen belang voorop blijft staan, is er
een externe instantie nodig. Echter, De Moor is van mening dat mensen wel in staat
zijn om over het individuele belang heen te stappen en samen een collectief te vormen
(De Moor, 2012). Wat een ‘common’ zo sterk maakt is dat er sprake is van zichtbare
solidariteit. Een ‘common’ wordt niet via de Staat geregeld maar is een
burgerinitiatief. Om afspraken te maken moet iedereen die bij hetzelfde ‘common’ zit
samen komen, waardoor de anonimiteit vervalt. Wanneer iemand zich dus niet aan de
regels houdt, ontstaat er een gevoel van schaamte en schuld. Om dit te voorkomen zal
iedereen binnen het collectief zich aan de regels houden. Een ander kenmerk dat
ervoor zorgt dat een ‘common’ werkt is de basis van vertrouwen. Een ‘common’ is
vaak gebaseerd op het voorzien van confidence goods. Dit houdt in dat men elkaar
erop moet vertrouwen dat de uitvoering goed verloopt, ook wanneer iemand niet
aanwezig is. De basis van vertrouwen zorgt ervoor dat iedereen zich verantwoordelijk
voelt en de kans op wangedrag afneemt. Wanneer er dan toch sprake is van
wangedrag, volgt er een sanctie.
d. Een welbekende opvatting over de participatiesamenleving is dat dit het einde van de
klassieke verzorgingsstaat betekent (Tonkens, 2014). Deze opvatting wordt
ondersteund door de film ‘I, Daniel Blake’ (McMahon, O’Brien & Loach, 2016). In
deze film is te zien dat Daniel Blake geen werkloosheidsuitkering krijgt omdat hij
volgens het Engelse UWV nog in staat is om te werken, terwijl zijn dokters dit
1
Bron afkomstig van Blackboard UM (niet publiek toegankelijk)
a. Beleid is de plannen die worden gemaakt over hoe iets moet worden geregeld. Bij de
constructivistische beleidsanalyse heeft beleid een gezicht gekregen. De taal van
beleid is dan niet zomaar platte tekst die de werkelijkheid beschrijft, maar construeert
juist een werkelijkheid. De constructivistische beleidsanalyse is niet neutraal en
rationeel kijken wat de beste oplossing is, maar er wordt gestreden door mensen om
hun mening door te drukken. Zij hebben allemaal een bepaald beeld over een
onderwerp, en hiermee proberen zij anderen te overtuigen. Hierdoor bevat het passie
en emotie (Horstman, 14 mei 2019)1. Deze benadering is nuttig, omdat de
werkelijkheid niet los te zien is van emotie. Daarnaast kan men hun mening beter laten
overkomen, en zo meer mensen overtuigen van hun ideeën.
b. Stone is van mening dat beleidstaal construeert. Beleidstaal creëert een werkelijkheid
in plaats van een afspiegeling van de werkelijkheid te beschrijven. Wetenschappelijke
rapporten over de participatiemaatschappij bevatten vaak veel cijfers. Deze nummers
worden vaak gebruikt om een verhaal te vertellen (Stone, 1997). Door nummers te
publiceren wordt een bepaalde autoriteit en kennis uitgestraald. Ook wordt
aangegeven dat een bepaald fenomeen te identificeren is en dat dit fenomeen vaak
genoeg voorkomt om het te tellen. Op deze manier naar nummers kijken valt onder de
constructivistische benadering. Volgens Stone wordt de constructivistische benadering
ook gebruikt in wetenschappelijke rapporten en is dus van mening dat deze benadering
hier goed bij past.
c. ‘Tragedy of the commons’ houdt in dat mensen altijd voor het individuele belang in
plaats van het algemeen belang kiezen (Horstman, 15 mei 2019)1. Op korte termijn is
dit goed voor iedereen, maar op lange termijn werkt dit niet. Om ervoor te zorgen dat
iedere burger zich aan de regels houdt en het algemeen belang voorop blijft staan, is er
een externe instantie nodig. Echter, De Moor is van mening dat mensen wel in staat
zijn om over het individuele belang heen te stappen en samen een collectief te vormen
(De Moor, 2012). Wat een ‘common’ zo sterk maakt is dat er sprake is van zichtbare
solidariteit. Een ‘common’ wordt niet via de Staat geregeld maar is een
burgerinitiatief. Om afspraken te maken moet iedereen die bij hetzelfde ‘common’ zit
samen komen, waardoor de anonimiteit vervalt. Wanneer iemand zich dus niet aan de
regels houdt, ontstaat er een gevoel van schaamte en schuld. Om dit te voorkomen zal
iedereen binnen het collectief zich aan de regels houden. Een ander kenmerk dat
ervoor zorgt dat een ‘common’ werkt is de basis van vertrouwen. Een ‘common’ is
vaak gebaseerd op het voorzien van confidence goods. Dit houdt in dat men elkaar
erop moet vertrouwen dat de uitvoering goed verloopt, ook wanneer iemand niet
aanwezig is. De basis van vertrouwen zorgt ervoor dat iedereen zich verantwoordelijk
voelt en de kans op wangedrag afneemt. Wanneer er dan toch sprake is van
wangedrag, volgt er een sanctie.
d. Een welbekende opvatting over de participatiesamenleving is dat dit het einde van de
klassieke verzorgingsstaat betekent (Tonkens, 2014). Deze opvatting wordt
ondersteund door de film ‘I, Daniel Blake’ (McMahon, O’Brien & Loach, 2016). In
deze film is te zien dat Daniel Blake geen werkloosheidsuitkering krijgt omdat hij
volgens het Engelse UWV nog in staat is om te werken, terwijl zijn dokters dit
1
Bron afkomstig van Blackboard UM (niet publiek toegankelijk)
