Betoog

Zorg is niet enkel voor elkaar, maar
ook met elkaar
Zorgen voor elkaar is iets wat in elk mens voorkomt en in essentie vrij simpel is. Het werkt
van mens tot mens, van mens tot dier maar ook van dier tot dier. Deze neiging om voor
elkaar te zorgen is wat ons allemaal met elkaar verbindt, maar het is ook iets wat we
proberen te institutionaliseren. Ik geloof niet dat dit werkt en daarom ben ik tegen de
terugkeer van grotere instituten in de zorg voor mensen met een beperking.

Ten eerste zal de terugkeer naar grotere instituten zorgen voor een stijgende isolatie van de
mensen met een beperking. Voor de terugkeer waren deze mensen onderdeel van de
maatschappij en hadden ze dagelijks contact met de mensen die niet beperkt waren, maar
nu zullen ze terechtkomen in het groen wat in principe een bubbel van anderen is die ook
beperkt zijn. Dit is problematisch voor de mensen met een beperking, maar ook voor de
mensen zonder beperking. Beide groepen krijgen namelijk een vertekend beeld van hoe de
maatschappij eruitziet.

Ten tweede werkt deze verandering erg betuttelend richting de mensen met een beperking.
De mensen die voor zichzelf willen en kunnen zorgen buitenom een instituut, hebben niet
meer de keus om dit te doen. Ik ben van mening dat iemand met een beperking, wellicht
tezamen met een voogd, zelf de keus moet kunnen maken hoe en waar ze willen leven.

Daarentegen is er natuurlijk de vraag of we voldoende voor de mensen met een beperking
kunnen zorgen als ze door de stad verspreid zijn. Binnen een instituut kan men experts zoals
dokters, psychologen, psychiaters en anderen verzamelen op dezelfde plek waardoor de
mensen met een beperking sneller verzorgd kunnen worden Daarnaast zullen deze experts
ook een betere band met de hun patiënten hebben, omdat ze elkaar vaker spreken en zien.
Ook hierdoor zal de kwaliteit de kwaliteit van zorg toenemen.

Hoewel de kwaliteit van de zorg wellicht zal toenemen in bepaalde aspecten zoals
levensduur, ben ik van mening dat dit niet opweegt tegen de afname van levenskwaliteit van
de mensen met een beperking. Waarbij de dokters ontzettend goed zijn in hun werk, zullen
ze er niet voor kunnen zorgen dat iemand met een beperking familie of vrienden in de buurt
heeft. Dit gemis in essentieel sociaal contact is iets wat we een mens niet mogen aandoen,
ondanks de toename zorgprofessionals.

Al met al zal de terugkeer van instituten zorgen voor een aantal verschillende problemen.
Ten eerste zal het mensen met een beperking verder isoleren en naar de rand van de stad
drukken, ten tweede is de terugkeer van instituten erg betuttelend richting mensen die een
andere vorm van zorg willen ontvangen, ten derde zal de levenskwaliteit van de mensen met
een beperking afnemen. Daarom zeg ik dat zorgen voor elkaar niet alleen zorgen voor elkaar
moet zijn, maar ook met elkaar en door elkaar.