7 De wereld onder hoogspanning
Hoofdvraag: Hoe leidde de tegenstelling tussen het kapitalistische Westen en het
communistische Oostblok tot steeds meer spanning in de wereld?
Moderne tijd
Tijd van de wereldoorlogen (1900 - 1950)
Tijd van televisie en computer (1950 - nu)
Kenmerkende aspecten:
9 Tijd van de wereldoorlogen
1. Het totalitair karakter van het communistisch politiek systeem.
10 Tijd van televisie en computer
2. De blokvorming tussen Oost en West en de Koude Oorlog.
, 7.1 Van wereldoorlog naar Koude Oorlog
Deelvraag: 1 Waarom kwamen na het einde van de Tweede Wereldoorlog de Verenigde
Staten en de Sovjet-Unie tegenover elkaar te staan en welke gevolgen had dat voor
Duitsland?
Tijdens de WO2 ontmoetten de Grote Drie, bestaande uit Churchill (GB), Roosevelt (VS) en
Stalin (SU) elkaar regelmatig. Ze hadden een gemeenschappelijke vijand: Duitsland. Ze
spraken onder andere over hoe de oorlog zo snel mogelijk beëindigd kon worden en over de
vraag hoe het na de oorlog verder moest. Er werden in het begin alleen maar vage
uitspraken gedaan, maar dat veranderde toen Duitsland zich overgaf. Toen moesten de
afspraken in praktijk worden gebracht. Ondertussen werden veel Duitsers uit veel gebieden
in Oost-Europa gejaagd.
Een paar maanden na de overgave van Duitsland, kwamen de Grote Drie in Potsdam bij
elkaar → De Conferentie van Potsdam. Het werd duidelijk dat er veel meningsverschillen
waren, maar over de volgende punten werd wel besloten:
1. De oorlogsmisdadigers zouden bestraft worden. → Werd uitgevoerd.
2. De grens tussen Duitsland en Polen zou verder naar het westen opgeschoven
worden. → Werd uitgevoerd.
3. De Duitstalige minderheden uit Polen, Tsjechoslowakije en Hongarije zouden deze
landen moeten verlaten. → Werd uitgevoerd.
4. Duitsland zou een economische eenheid blijven. → Grote meningsverschillen.
5. Er zou een vredesverdrag voor geheel Duitsland worden voorbereid. → Kwam in de
praktijk niets van terecht, aan het eind van de oorlog was Dl verdeeld in vier
bezettingszones, net als de hoofdstad Berlijn.
De westelijke geallieerden opereerden in de naoorlogse jaren onder leiding van de VS
gezamenlijk als Westblok en de landen in Oost-Europa gingen steeds meer bij de
Sovjet-Unie horen en vormden het Oostblok. Door Rusland bevrijde landen waren als
invloedssfeer aan de Sovjet-Unie toegewezen. Er kwam een IJzeren Gordijn, een begrip
geïntroduceerd door Winston Churchill in maart 1946. Het was een denkbeeldige muur
tussen West- en Oost-Europa.
Toen het er in 1947 op ging lijken dat meer landen communistisch dreigen te worden, greep
de Amerikaanse president Harry S. Truman in: hij kondigde de Trumandoctrine aan, een
richtlijn dat het Westen ieder land mag steunen waar een communistische machtsovername
dreigt.
Hoewel er in de conferentie van Potsdam was afgesproken dat Duitsland een economische
eenheid zou blijven, verliep de samenwerking op economisch gebied stroef. De Russen en
Fransen namen in hun bezettingszone veel machines en spoorwegmaterieel in beslag als
een voorschot op de herstelbetalingen die gedaan zouden moeten worden. Ook waren de
westelijke zones erg afhankelijk van het oosten wat betreft voedselvoorzieningen en het was
dan ook afgesproken dat Rusland een bepaalde hoeveelheid voedsel zou leveren aan het
westen, maar dat deden zij niet. Er ontstond toen een voedseltekort in het westen en dit
werd ook nog vergroot, doordat er heel veel vluchtelingen naar het westen kwamen.
Door de vele chaos, besloten de VS en Engeland om hun bezettingszones samen te
voegen: Bizonia. De Amerikanen hadden de leiding en wilden de rust terugbrengen door zo
Hoofdvraag: Hoe leidde de tegenstelling tussen het kapitalistische Westen en het
communistische Oostblok tot steeds meer spanning in de wereld?
Moderne tijd
Tijd van de wereldoorlogen (1900 - 1950)
Tijd van televisie en computer (1950 - nu)
Kenmerkende aspecten:
9 Tijd van de wereldoorlogen
1. Het totalitair karakter van het communistisch politiek systeem.
10 Tijd van televisie en computer
2. De blokvorming tussen Oost en West en de Koude Oorlog.
, 7.1 Van wereldoorlog naar Koude Oorlog
Deelvraag: 1 Waarom kwamen na het einde van de Tweede Wereldoorlog de Verenigde
Staten en de Sovjet-Unie tegenover elkaar te staan en welke gevolgen had dat voor
Duitsland?
Tijdens de WO2 ontmoetten de Grote Drie, bestaande uit Churchill (GB), Roosevelt (VS) en
Stalin (SU) elkaar regelmatig. Ze hadden een gemeenschappelijke vijand: Duitsland. Ze
spraken onder andere over hoe de oorlog zo snel mogelijk beëindigd kon worden en over de
vraag hoe het na de oorlog verder moest. Er werden in het begin alleen maar vage
uitspraken gedaan, maar dat veranderde toen Duitsland zich overgaf. Toen moesten de
afspraken in praktijk worden gebracht. Ondertussen werden veel Duitsers uit veel gebieden
in Oost-Europa gejaagd.
Een paar maanden na de overgave van Duitsland, kwamen de Grote Drie in Potsdam bij
elkaar → De Conferentie van Potsdam. Het werd duidelijk dat er veel meningsverschillen
waren, maar over de volgende punten werd wel besloten:
1. De oorlogsmisdadigers zouden bestraft worden. → Werd uitgevoerd.
2. De grens tussen Duitsland en Polen zou verder naar het westen opgeschoven
worden. → Werd uitgevoerd.
3. De Duitstalige minderheden uit Polen, Tsjechoslowakije en Hongarije zouden deze
landen moeten verlaten. → Werd uitgevoerd.
4. Duitsland zou een economische eenheid blijven. → Grote meningsverschillen.
5. Er zou een vredesverdrag voor geheel Duitsland worden voorbereid. → Kwam in de
praktijk niets van terecht, aan het eind van de oorlog was Dl verdeeld in vier
bezettingszones, net als de hoofdstad Berlijn.
De westelijke geallieerden opereerden in de naoorlogse jaren onder leiding van de VS
gezamenlijk als Westblok en de landen in Oost-Europa gingen steeds meer bij de
Sovjet-Unie horen en vormden het Oostblok. Door Rusland bevrijde landen waren als
invloedssfeer aan de Sovjet-Unie toegewezen. Er kwam een IJzeren Gordijn, een begrip
geïntroduceerd door Winston Churchill in maart 1946. Het was een denkbeeldige muur
tussen West- en Oost-Europa.
Toen het er in 1947 op ging lijken dat meer landen communistisch dreigen te worden, greep
de Amerikaanse president Harry S. Truman in: hij kondigde de Trumandoctrine aan, een
richtlijn dat het Westen ieder land mag steunen waar een communistische machtsovername
dreigt.
Hoewel er in de conferentie van Potsdam was afgesproken dat Duitsland een economische
eenheid zou blijven, verliep de samenwerking op economisch gebied stroef. De Russen en
Fransen namen in hun bezettingszone veel machines en spoorwegmaterieel in beslag als
een voorschot op de herstelbetalingen die gedaan zouden moeten worden. Ook waren de
westelijke zones erg afhankelijk van het oosten wat betreft voedselvoorzieningen en het was
dan ook afgesproken dat Rusland een bepaalde hoeveelheid voedsel zou leveren aan het
westen, maar dat deden zij niet. Er ontstond toen een voedseltekort in het westen en dit
werd ook nog vergroot, doordat er heel veel vluchtelingen naar het westen kwamen.
Door de vele chaos, besloten de VS en Engeland om hun bezettingszones samen te
voegen: Bizonia. De Amerikanen hadden de leiding en wilden de rust terugbrengen door zo
