Samenvatting Klinische neuro psychologie
Deeltentamen 1
Hoofdstuk 1
Eenvoudige functies zitten bij dieren meer subcorticaal gelokaliseerd dan bij de mens. Bij dieren is de
cortex primair verantwoordelijk voor integratie van simpele gedragingen in meer complexe
gedragsvormen.
De hersenen zijn een neuraal netwerk, er zitten als het ware kabels tussen twee stations. Deze kabels
zijn banen die de centra verbinden, ook wel axonen of witte stof genoemd. Een mentale functie zit
dus niet op één plaats in de cortex. Er zijn meerdere plaatsen gelokaliseerd die onderling verbonden
zijn. Als de onderlinge verbindingen kapot gaan kan een mentale functie die bij deze verbindingen
hoort ook kapot gaan. Als een bepaalde plaats kapot gaat kan de functie voor een deel opgevangen
worden door de andere verbindingen.
Hersenfuncties zijn hiërarchisch georganiseerd. Functies worden complexer naarmate men van
lagere delen (ruggenmerg, hersenstam, cerebellum) naar hogere delen gaat (basale ganglia, cortex).
Om complex gedrag te vormen worden meerdere delen van de hersenen betrokken.
Omdat diergedrag minder complex is hebben corticale laesies een kleiner effect bij hen dan bij
mensen. Zij zijn minder afhankelijk van de cortex (sterkere terugval subcorticale structuren mogelijk
+ grotere plasticiteit)
Plasticiteit maakt aanpassing aan veranderde eisen van de omgeving mogelijk alsmede herstel na
beschadiging.
Toevallige verschillen in morfologie (gyri en sulci) zijn niet van wezenlijk belang voor
functielokalisatie. ‘Uitgeklapte’ cortex is redelijk vergelijkbaar tussen individuen.
Hoofdstuk 2
Hogere soorten hebben relatief grotere hersenen. Zowel het encefalisatiequotiënt en het absoluut
aantal hersencellen zijn in dit opzicht belangrijke maten. Een grotere cortex hangt samen met
meervoudige representatie van sensorische, motorische en cognitieve functies. Tussen mensen is er
echter geen verschil te vinden in grote van de hersenen: de hersenen zijn gemiddeld kleiner bij
vrouwen dan bij mannen, maar er zijn geen duidelijk verschillen in cognitieve vermogens gevonden.
Het aantal neuronen bij een individu is dan wel weer belangrijk. Stoornissen kunnen samenhangen
met een reductie van grijze stof (cellichamen) of witte stof (axonen). Er zijn dus intra-individuele
relaties tussen de hoeveelheid hersenweefsel en het aantal cognitief/emotionele functies. Dit effect
kan wel reversibel zijn, de hoeveelheid hersenweefsel kan weer toenemen! Bijvoorbeeld cognitieve
training leidt tot (lokale) toename in grijze en/of witte stof.
Hoofdstuk 3
De primaire rol van de cortex is de geheugenfunctie: opslag van sensorische, motorische en
cognitieve kennis en vaardigheden.
Cerebrale en cerebellaire cortex: Geheugen en opslag van kennis en vaardigheden.
Cerebellum: Slaat kennis en vaardigheden op, maar coördineert ook beweging, balans en evenwicht,
het is het geheugen voor reflexmatige motorische handelingen en reguleert reflexen, geheugen voor
oogmotoriek en cognitieve taalkundige en emotionele processen.
Deeltentamen 1
Hoofdstuk 1
Eenvoudige functies zitten bij dieren meer subcorticaal gelokaliseerd dan bij de mens. Bij dieren is de
cortex primair verantwoordelijk voor integratie van simpele gedragingen in meer complexe
gedragsvormen.
De hersenen zijn een neuraal netwerk, er zitten als het ware kabels tussen twee stations. Deze kabels
zijn banen die de centra verbinden, ook wel axonen of witte stof genoemd. Een mentale functie zit
dus niet op één plaats in de cortex. Er zijn meerdere plaatsen gelokaliseerd die onderling verbonden
zijn. Als de onderlinge verbindingen kapot gaan kan een mentale functie die bij deze verbindingen
hoort ook kapot gaan. Als een bepaalde plaats kapot gaat kan de functie voor een deel opgevangen
worden door de andere verbindingen.
Hersenfuncties zijn hiërarchisch georganiseerd. Functies worden complexer naarmate men van
lagere delen (ruggenmerg, hersenstam, cerebellum) naar hogere delen gaat (basale ganglia, cortex).
Om complex gedrag te vormen worden meerdere delen van de hersenen betrokken.
Omdat diergedrag minder complex is hebben corticale laesies een kleiner effect bij hen dan bij
mensen. Zij zijn minder afhankelijk van de cortex (sterkere terugval subcorticale structuren mogelijk
+ grotere plasticiteit)
Plasticiteit maakt aanpassing aan veranderde eisen van de omgeving mogelijk alsmede herstel na
beschadiging.
Toevallige verschillen in morfologie (gyri en sulci) zijn niet van wezenlijk belang voor
functielokalisatie. ‘Uitgeklapte’ cortex is redelijk vergelijkbaar tussen individuen.
Hoofdstuk 2
Hogere soorten hebben relatief grotere hersenen. Zowel het encefalisatiequotiënt en het absoluut
aantal hersencellen zijn in dit opzicht belangrijke maten. Een grotere cortex hangt samen met
meervoudige representatie van sensorische, motorische en cognitieve functies. Tussen mensen is er
echter geen verschil te vinden in grote van de hersenen: de hersenen zijn gemiddeld kleiner bij
vrouwen dan bij mannen, maar er zijn geen duidelijk verschillen in cognitieve vermogens gevonden.
Het aantal neuronen bij een individu is dan wel weer belangrijk. Stoornissen kunnen samenhangen
met een reductie van grijze stof (cellichamen) of witte stof (axonen). Er zijn dus intra-individuele
relaties tussen de hoeveelheid hersenweefsel en het aantal cognitief/emotionele functies. Dit effect
kan wel reversibel zijn, de hoeveelheid hersenweefsel kan weer toenemen! Bijvoorbeeld cognitieve
training leidt tot (lokale) toename in grijze en/of witte stof.
Hoofdstuk 3
De primaire rol van de cortex is de geheugenfunctie: opslag van sensorische, motorische en
cognitieve kennis en vaardigheden.
Cerebrale en cerebellaire cortex: Geheugen en opslag van kennis en vaardigheden.
Cerebellum: Slaat kennis en vaardigheden op, maar coördineert ook beweging, balans en evenwicht,
het is het geheugen voor reflexmatige motorische handelingen en reguleert reflexen, geheugen voor
oogmotoriek en cognitieve taalkundige en emotionele processen.
