Nederlandse zinstructuur.
Verwijswoord:
Een verwijswoord is een woord in een zin dat naar een woord verwijst dat al eerder is
gebruikt.
Een verwijswoord kan ook verwijzen naar een woord dat verder in de tekst staat.
Een verwijswoord kan ook verwijzen naar iets dat niet in de tekst zelf staat.
Alan schrijft een mooi verhaal op Facebook, Hij heeft het al bijna af.
(Het woord hij verwijst naar Alan in de vorige zin.
Hij weet hoe je een artikel moet schrijven, die schrijver.
Hij verwijst nu naar die schrijver. Hij verwijst dus naar een woord dat nog moet komen.
Wie dit leest is gek.
Wie dit leest verwijst naar jou.
Zelfstandig naamwoord:
Zelfstandig naamwoorden zijn woorden waar je een lidwoord voor kunt zetten.
Je gebruikt ze voor: dieren, mensen, dingen, plaatsen en voor (eigen)namen (ook al kun je
daar soms geen LW voor zetten).
Een paar voorbeeld zinnen: (alle rode woorden zijn zelstandigenaamwoorden).
Ik vind het vervelend als mensen steeds door elkaar heen praten.
Mijn zus heeft sinds kort een contract getekend bij Universal, de filmmaatschappij.
Meewerkendvoorwerp:
Een meewerkend voorwerp is degene die iets ontvangt,verneemt of van wie iets wordt
afgenomen; het is een bepaald soort indirect object.
Het meewerkend voorwerp begint vaak met het voorzetsel aan – als dat niet in de zin staat,
kan het er meestal bij gedacht worden.
Als je aan of voor weglaat of toevoegt moeten meewerkend voorwerp en
lijdendvoorwerp soms wel van plaats veranderen om een goede zin te krijgen. Je vindt het
meewerkend voorwerp door te vragen: Aan (voor) wie + gezegde + onderwerp +
lijdend voorwerp?
een voorbeeld:
Hij heeft aan Sanne een cadeau gegeven.
1. persoonsvorm: heeft
2. zinsdelen maken
3. werkwoordelijke gezegde: heeft gegeven
4. onderwerp: wie/wat heeft gegeven?:hij
5. lijdend voorwerp: wie/wat heeft hij gegeven?: een cadeau
Verwijswoord:
Een verwijswoord is een woord in een zin dat naar een woord verwijst dat al eerder is
gebruikt.
Een verwijswoord kan ook verwijzen naar een woord dat verder in de tekst staat.
Een verwijswoord kan ook verwijzen naar iets dat niet in de tekst zelf staat.
Alan schrijft een mooi verhaal op Facebook, Hij heeft het al bijna af.
(Het woord hij verwijst naar Alan in de vorige zin.
Hij weet hoe je een artikel moet schrijven, die schrijver.
Hij verwijst nu naar die schrijver. Hij verwijst dus naar een woord dat nog moet komen.
Wie dit leest is gek.
Wie dit leest verwijst naar jou.
Zelfstandig naamwoord:
Zelfstandig naamwoorden zijn woorden waar je een lidwoord voor kunt zetten.
Je gebruikt ze voor: dieren, mensen, dingen, plaatsen en voor (eigen)namen (ook al kun je
daar soms geen LW voor zetten).
Een paar voorbeeld zinnen: (alle rode woorden zijn zelstandigenaamwoorden).
Ik vind het vervelend als mensen steeds door elkaar heen praten.
Mijn zus heeft sinds kort een contract getekend bij Universal, de filmmaatschappij.
Meewerkendvoorwerp:
Een meewerkend voorwerp is degene die iets ontvangt,verneemt of van wie iets wordt
afgenomen; het is een bepaald soort indirect object.
Het meewerkend voorwerp begint vaak met het voorzetsel aan – als dat niet in de zin staat,
kan het er meestal bij gedacht worden.
Als je aan of voor weglaat of toevoegt moeten meewerkend voorwerp en
lijdendvoorwerp soms wel van plaats veranderen om een goede zin te krijgen. Je vindt het
meewerkend voorwerp door te vragen: Aan (voor) wie + gezegde + onderwerp +
lijdend voorwerp?
een voorbeeld:
Hij heeft aan Sanne een cadeau gegeven.
1. persoonsvorm: heeft
2. zinsdelen maken
3. werkwoordelijke gezegde: heeft gegeven
4. onderwerp: wie/wat heeft gegeven?:hij
5. lijdend voorwerp: wie/wat heeft hij gegeven?: een cadeau
