Geschiedenis samenvatting 3.1 t/m 3.4
~ 3.1 in de loopgraven … ~
Twee keer stonden de Duitsers en de Fransen in een oorlog tegenover elkaar, in
1870 en in 1914. In 1871 riep Duitsland, nadat de Duitsers Frankrijk hadden
verslagen, in het Franse koningspaleis te Versailles het Duitse keizerrijk uit. En in
1919 lieten de Fransen in diezelfde Spiegelzaal de Duitsers een vernederend
vredesverdrag ondertekenen om de Franse overwinning in de Eerste
Wereldoorlog kracht bij te zetten.
~ 3.2 een kruitvat wordt gevuld 1871-1914 ~
Vijf oorzaken en één aanleiding waren in 1914 de basis voor de Eerste
Wereldoorlog.
De vijf oorzaken:
Nationalisme liefde voor eigen land en volk
Militarisme en wapenwedloop grote waarde toekennen aan het leger,
wedstrijd wie de beste wapens heeft
Economische concurrentie industrie
Modern-imperialisme in het bezit nemen van kolonies
Bondgenootschappen ‘Vriendschapsverdrag’ tussen landen.
De Frans-Duitse oorlog van 1870-1871 besliste voorlopig welk land het machtigst
was in Europa. De Franse nederlaag en het uitroepen van het Duitse keizerrijk
maakten duidelijk dat er niet te spotten viel met Duitsland. De overwinning op
Frankrijk en de vorming van één keizerrijk was een geweldige stimulans voor het
nationalisme in Duitsland. De rijkskanselier Otto von Bismarck was samen met
'der kaiser' Wilhelm I vastbesloten om Duitslands positie verder te versterken.
De Fransen wilden vooral wraak voor de nederlaag in de oorlog van 1870-1871.
Als gevolg van die oorlog had Frankrijk een groot gebied aan de grens met
Duitsland, Elzas-Lotharingen, aan de Duitsers moeten afstaan. Die
'revanchegedachte' was een belangrijk aspect van het Franse nationalisme.
Groot-Brittannië was trots op haar sterke vloot en haar reusachtige 'colonial
empire' met koloniën in Amerika en Azië. Voor het Engelse nationalisme was één
zaak echt belangrijk: de macht op zee zouden de Britten niet aan een ander land
afstaan.
Het Ottomaanse Rijk kon de nationalistische roep om zelfstandigheid van de
verschillende volkeren binnen hun rijk niet meer tegenhouden. Veel landen
werden onafhankelijk en daardoor werd het Ottomaanse Rijk erg zwak.
Oostenrijk-Hongarije was ontstaan doordat de keizer van Oostenrijk ook koning
, van Hongarije was geworden. In 1908 werd Bosnië aan Oostenrijk-Hongarije
toegevoegd. Veel inwoners van Bosnië wilden liever bij het buurland Servië
horen. Oostenrijk-Hongarije groeide uit tot een veelvolkerenstaat.
Rusland vertrouwde de groeide macht van Oostenrijk-Hongarije niet. Rusland
probeerde haar eigen invloed in de Balkan te versterken door de roep om
onafhankelijkheid van de Slavische volken te ondersteunen.
Het was een eer om als soldaat je land te dienen en belangrijke ideeën van het
militarisme zoals gehoorzaamheid en kracht werden verheerlijkt. De militaire
concurrentie kreeg het karakter van een wedloop doordat Frankrijk, Groot-
Brittannië en Duitsland steeds meer en krachtiger wapens produceerden om
elkaar af te troeven. De technologische mogelijkheden als gevolg van de
Industriële Revolutie van de negentiende eeuw werden in deze wapenwedloop
ten volle benut.
Duitsland besloot ook op zee de concurrentie met Groot-Brittannië aan te gaan.
In 1898 nam de Rijksdag een Vlootwet om de oorlogsschepen uit te breiden en te
moderniseren. De Britse marine liet dit niet op zich zitten en bouwde een snel
slagschip met grote kanonnen.
Een sterke industrie droeg bij aan de welvaart en eer van een land. In deze
economische concurrentie gingen nationalisme en wapenwedloop samen op.
In de achttiende eeuw hadden Groot-Brittannië en Frankrijk de basis gelegd voor
een groot koloniaal rijk. Rond 1850 lieten Frankrijk en Groot-Brittannië hun oog
vallen op Afrika. Voor de industrialisatie van hun landen konden Groot-Brittannië
en Frankrijk de grondstoffen uit dit werelddeel als katoen en rubber goed
gebruiken. Ook konden Groot-Brittannië en Frankrijk in eigen land gemaakte
producten weer in de koloniën verkopen (afzetmarkt). . Het modern-imperialisme
ging hierbij hand in hand met het nationalisme. Duitsland mengde zich in deze
'wedloop om Afrika' na 1871 toen de eenwording van het land een feit was. n het
'driekeizerjaar' werd de zoon van Frederik-Wilhelm, Wilhelm II keizer van
Duitsland.
Hij voerde een echte 'Weltpolitiek': Dat beleid versterkte het al heersende
nationalisme, militairisme en modern-imperialisme.
Om conflicten en oorlogen tussen de Europese landen om de verovering van
Afrika te voorkomen, werd besloten op de Conferentie van Berlijn (1884-1885)
om Afrika onderling te verdelen.
Centralen Duitsland, Oostenrijk-Hongarije en het Ottomaanse rijk
Geallieerden Frankrijk, Rusland en Groot-Brittannië (later VS ook)
~ 3.3 kruit- en gasdampen in de loopgraven, 1914-1918 ~
Bosnië hoorde bij OH maar veel Bosniërs wouden liever bij Servië horen, met
Servië deelden ze namelijk de taal en cultuur. Bijna net zoveel Bosniërs wilden
~ 3.1 in de loopgraven … ~
Twee keer stonden de Duitsers en de Fransen in een oorlog tegenover elkaar, in
1870 en in 1914. In 1871 riep Duitsland, nadat de Duitsers Frankrijk hadden
verslagen, in het Franse koningspaleis te Versailles het Duitse keizerrijk uit. En in
1919 lieten de Fransen in diezelfde Spiegelzaal de Duitsers een vernederend
vredesverdrag ondertekenen om de Franse overwinning in de Eerste
Wereldoorlog kracht bij te zetten.
~ 3.2 een kruitvat wordt gevuld 1871-1914 ~
Vijf oorzaken en één aanleiding waren in 1914 de basis voor de Eerste
Wereldoorlog.
De vijf oorzaken:
Nationalisme liefde voor eigen land en volk
Militarisme en wapenwedloop grote waarde toekennen aan het leger,
wedstrijd wie de beste wapens heeft
Economische concurrentie industrie
Modern-imperialisme in het bezit nemen van kolonies
Bondgenootschappen ‘Vriendschapsverdrag’ tussen landen.
De Frans-Duitse oorlog van 1870-1871 besliste voorlopig welk land het machtigst
was in Europa. De Franse nederlaag en het uitroepen van het Duitse keizerrijk
maakten duidelijk dat er niet te spotten viel met Duitsland. De overwinning op
Frankrijk en de vorming van één keizerrijk was een geweldige stimulans voor het
nationalisme in Duitsland. De rijkskanselier Otto von Bismarck was samen met
'der kaiser' Wilhelm I vastbesloten om Duitslands positie verder te versterken.
De Fransen wilden vooral wraak voor de nederlaag in de oorlog van 1870-1871.
Als gevolg van die oorlog had Frankrijk een groot gebied aan de grens met
Duitsland, Elzas-Lotharingen, aan de Duitsers moeten afstaan. Die
'revanchegedachte' was een belangrijk aspect van het Franse nationalisme.
Groot-Brittannië was trots op haar sterke vloot en haar reusachtige 'colonial
empire' met koloniën in Amerika en Azië. Voor het Engelse nationalisme was één
zaak echt belangrijk: de macht op zee zouden de Britten niet aan een ander land
afstaan.
Het Ottomaanse Rijk kon de nationalistische roep om zelfstandigheid van de
verschillende volkeren binnen hun rijk niet meer tegenhouden. Veel landen
werden onafhankelijk en daardoor werd het Ottomaanse Rijk erg zwak.
Oostenrijk-Hongarije was ontstaan doordat de keizer van Oostenrijk ook koning
, van Hongarije was geworden. In 1908 werd Bosnië aan Oostenrijk-Hongarije
toegevoegd. Veel inwoners van Bosnië wilden liever bij het buurland Servië
horen. Oostenrijk-Hongarije groeide uit tot een veelvolkerenstaat.
Rusland vertrouwde de groeide macht van Oostenrijk-Hongarije niet. Rusland
probeerde haar eigen invloed in de Balkan te versterken door de roep om
onafhankelijkheid van de Slavische volken te ondersteunen.
Het was een eer om als soldaat je land te dienen en belangrijke ideeën van het
militarisme zoals gehoorzaamheid en kracht werden verheerlijkt. De militaire
concurrentie kreeg het karakter van een wedloop doordat Frankrijk, Groot-
Brittannië en Duitsland steeds meer en krachtiger wapens produceerden om
elkaar af te troeven. De technologische mogelijkheden als gevolg van de
Industriële Revolutie van de negentiende eeuw werden in deze wapenwedloop
ten volle benut.
Duitsland besloot ook op zee de concurrentie met Groot-Brittannië aan te gaan.
In 1898 nam de Rijksdag een Vlootwet om de oorlogsschepen uit te breiden en te
moderniseren. De Britse marine liet dit niet op zich zitten en bouwde een snel
slagschip met grote kanonnen.
Een sterke industrie droeg bij aan de welvaart en eer van een land. In deze
economische concurrentie gingen nationalisme en wapenwedloop samen op.
In de achttiende eeuw hadden Groot-Brittannië en Frankrijk de basis gelegd voor
een groot koloniaal rijk. Rond 1850 lieten Frankrijk en Groot-Brittannië hun oog
vallen op Afrika. Voor de industrialisatie van hun landen konden Groot-Brittannië
en Frankrijk de grondstoffen uit dit werelddeel als katoen en rubber goed
gebruiken. Ook konden Groot-Brittannië en Frankrijk in eigen land gemaakte
producten weer in de koloniën verkopen (afzetmarkt). . Het modern-imperialisme
ging hierbij hand in hand met het nationalisme. Duitsland mengde zich in deze
'wedloop om Afrika' na 1871 toen de eenwording van het land een feit was. n het
'driekeizerjaar' werd de zoon van Frederik-Wilhelm, Wilhelm II keizer van
Duitsland.
Hij voerde een echte 'Weltpolitiek': Dat beleid versterkte het al heersende
nationalisme, militairisme en modern-imperialisme.
Om conflicten en oorlogen tussen de Europese landen om de verovering van
Afrika te voorkomen, werd besloten op de Conferentie van Berlijn (1884-1885)
om Afrika onderling te verdelen.
Centralen Duitsland, Oostenrijk-Hongarije en het Ottomaanse rijk
Geallieerden Frankrijk, Rusland en Groot-Brittannië (later VS ook)
~ 3.3 kruit- en gasdampen in de loopgraven, 1914-1918 ~
Bosnië hoorde bij OH maar veel Bosniërs wouden liever bij Servië horen, met
Servië deelden ze namelijk de taal en cultuur. Bijna net zoveel Bosniërs wilden
