Samenvatting artikel Teaching, Telling and Technology door David Bakhurst

Teaching, Telling and Technology
David Bakhurst
Onderwijs
Lesgevenoverdragen van theoretische- en praktische kennis. Resulteert in vorming van overtuigingen,
verwerven van vaardigheden, capaciteiten of kennis. Relatie tussen kennis-dat en kennis-hoe (Ryle): leren hoe
iets moeten doen door bepaalde feiten te leren en andersom. Lesgeven kan inspireren, waarden veranderen of
interesses. Er kan geen conceptuele relatie bestaan tussen lesgeven en kennis, kennis is ideaal van onderwijs.
Wat er onderwezen wordt hoeft dus niet per se ‘correcte’ kennis te zijn. Lesgeven is transactie, leerling moet
hierbij dus actief en betrokken zijn om tot begrip te komen. Ryleonderscheid tussen oefenen en trainen en
lesgeven als zodanig. Door oefenengewoonten ingeprent, door trainingvaardigheden en intelligente
neiging om zich te gedragen gecultiveerd. In beide gevallen wordt vd leerling niet gevraagd na te denken, maar
om te doen. Lesgeven door te vertellen of te laten zien‘direct’ lesgeven, maar veel dingen alleen indirect of
via circuits onderwezen.
Technologie
Laatste tijdaandacht voor web gebaseerde cursussen (volledig of gedeeltelijk online). Klastijd aan andere
activiteiten besteed. Gedachte hierachter is dat studenten zich dan bezighouden met ‘actieve’ leermethoden.
Voordelen: anonimiteit (vooroordelen op basis van geslacht, ras, etniciteit, handicap, seksuele identiteit, etc
tegengegaan) en handig bij problemen met face-to-face sociale interactie of communicatie. Ook is het overal
beschikbaar dus ook handig voor als niet mogelijk is om naar school te gaan. Kritiekkwaliteit onlinecursussen
en morele zorg; het cruciale van relatie leraar-leerling ontbreekt.
Getuigenis
Getuigenis: verwerven van kennis op basis van iemands zegje. Discussie over vraag of getuigenissen
onderscheidende bron van kennis zijn. Filosofen die denken van niet: getuigenis kan worden gereduceerd tot
andere vormen van weten. Er zijn redenen nodig om iets te weten, bv dat mensen over het algemeen
betrouwbare epistemische actoren zijn; dat ze in juiste positie verkeren om te weten wat ze beweren te weten.
Andere filosofen (anti-reductionisten): iemands zegje klopt, zolang er geen redenen zijn om aan haar te
twijfelen. Prima facie getuigenis levert kennis op: getuigenis is goed genoeg voor kennis, zolang er geen reden
is om het te verwerpen. Kennis eenvoudigweg gedeeld doordat mensen elkaar hun woord gevenuitwisseling
getuigenissen onthult aspecten van het sociale karakter van kennis.
Ben McMyler”uitwisseling getuigenissen hangt af vd mate waarin persoon die getuigenis ontvangt
vertrouwen heeft in persoon die getuigenis aflegt. Er zijn geen redenen waarom de persoon betrouwbaar is, we
moeten het gewoon aannemen. Elizabeth Anscombe‘we vertrouwen een ander voor waarheid’. Dus ‘tweede
persoon’ perspectief laatste jaren steeds meer aandacht. Belediging voor degene die niet wordt geloofd.
Onrecht tegen mensen als we ze niet geloven en aard onrecht is schending van vertrouwen.
Vertrouwen op de waarheid, spreken als de wetenschap
Anscombewat het is om iemand te geloven houdt verband met relatie leraar – leerling. Leraren hebben
schuld als wat ze zeggen onwaar is (omdat leerlingen hen geloven). Taalkundige tolk heeft geen schuld, zolang
vertaling accuraat is: schuld onwaarheden ligt bij persoon die vertaald wordt. Dus onderscheid leraar en tolk.
Maar is dit wel zoleraar doet hetzelfde als tolk, nml nauwkeurig presenteren van onderwerp en dus geen
schuld als materiaal toch vals is. Onderscheid leraar en tolk is wel dat leraar verantwoordelijkheid draagt om te
kijken naar waarheidsgetrouwheid van onderwerp, tolk doet dit niet. Wordt wel ingewikkeld door institutionele
rol vd leraar. Leraar kan moeilijk leerplan in twijfel trekken, maar zou zich er wel druk over moeten maken.
Leraren willen dat leerlingen overtuigingen vormen op basis van wat meeste reden is om te geloven en dus dat
ze overtuigingen onderschrijven uit waardering voor kracht van die redenen en alleen maar omdat het gezegd
wordt door leraar. Leerlingen moeten verlangen naar waarheid. Studenten moeten gemotiveerd worden door
verlangen naar waarheid. Leerlingen moeten aan ene kant leraar als autoriteit zien en deze vertrouwen, maar
aan andere kant dus ook zelf bepalen of wat de leraar zegt waar is.
Bakhursthet zijn niet overtuigingen vd leraar die er zoveel toe doen, maar wat er wordt geloofd. Leraar
presenteert wat er wordt geloofd en waarom en slechts incidenteel om te zeggen wat zij denkt.
Rodlleraarbelichaming of personificatie van vakgebied. Via haar richt vakgebied zich tot studenten en
roept reactie op. Tweede persoonlijke dimensie in leraar-leerling relatie is dus tussen leerlingen en leraar als
vertegenwoordiger vd discipline. Leraar moet zichzelf dus wegcijferen (eigen opvattingen ondergeschikt maken
aan discipline). Maar leraar moet zelf wel stem geven aan discipline. Dus moet leraar erin verdiepen en zoals
Rodl zegt: spreken ‘zoals’ het. Leraar moet woorden en gedachten uitdrukken die zij begrijpt en onderschrijft,
gedachten die haar eigen zijn. Dit is dus andere positie dan tolk, die het niet hoeft te begrijpen.

Het ontwikkelen van het zicht

1