Godsdienst samenvatting – hoofdstuk 4
HOOFDSTUK 4 – IDEAAL EN REALITEIT:
§4.1 –BURGERRECHTEN EN ANTISEMITISME :
De vlag van Israël stelt een gebedsmantel voor met een davidster.
De Franse revolutie betekende een keerpunt in de wereldgeschiedenis. In de verklaring van
de Mens en de Burger werd vastgelegd dat iedereen dezelfde rechten kreeg, dus ook de
Joden. Naast Frankrijk namen later andere Europese landen deze rechten ook over. Maar
veel joden bleven arm en afgezonderd leven. Maar sommige gebruikte nu hun recht om te
studeren aan universiteiten. Burgers werden hierdoor wel erg jaloers.
Antisemitisme:
In de 19e eeuw gebruikte wetenschappers ‘ras’ om verschillen in huidskleur, lengte en bouw
te verklaren. Ze zeiden dat er drie rassen waren: blanke, gele en het zwarte ras. Blanke was
hoogwaardiger en de Joden die behoorde tot het minderwaardige ‘semitistische’ ras.
Mensen die dit vonden noemde zichzelf antisemieten en riepen dat alle Joden uit geroeid
moesten worden. Er was vanaf nu dus ook een racistisch motief om Joden te discrimineren.
Frankrijk:
Zelfs in Frankrijk kwam antisemitisme op. Bijvoorbeeld: Alfred Dreyfus, een Joodse officier,
werd onterecht beschuldigd van spionage voor Duitsland. In kranten werd geschreven: dat
Alfred Dreyfus tot verraad in staat is concludeer ik uit zijn Joodse ras. Hij kreeg levenslang.
Emile Zola, een beroemde schrijver, nam het voor hem op en Alfred Dreyfus werd vrijgelaten
en gekroond tot majoor. Het antisemitisme nam hierdoor niet af maar nog meer toe.
Rusland:
Er waren Joden uit West-Europa naar Polen en Rusland gevlucht. Ze moesten van de tsaar
in het westen wonen in het ‘vestegingsgebied’. Toen de tsaar Alexander II vermoord werd
kregen de Joden de schuld en kwamen er pogroms (=verwoestingen) van joodse huizen.
Veel Joden vluchtte naar West-Europa, Palestina en Amerika. Er speelde dus ook etnische
motieven.
Zionisme:
Joden hadden altijd het verlangen om terug te keren naar Palestina. Er werd daarom tijdens
de Pesach gezegd: dit jaar vieren we het hier volgend jaar in Jeruzalem. Dit verlangen=
zionisme. Zion= Jeruzalem. De leider van dit verlangen werd Theodor Herzi. Hij was als
journalist aanwezig bij het Dreyfus-proces waarbij mensen ‘Dood, dood aan de Joden’
riepen. Hij wilde een eigen staat voor de Joden want alleen zo zouden ze van de
antisemitisme ontkomen. Ze wilde dat de stichting van de staat in Palestina zou komen.
Steeds meer Joden verhuisde naar Palestina waar ze een stuk grond van de Arabieren
kochten. Na de dood van Herzi werkten ander nog verder aan de stichting van de staat.
§4.2 – DE EEUW VAN DE HOLOCAUST:
In 1918 was het verdrag van Versailles getekend. Frankrijk en Duitsland had de oorlog
verloren. Zij kregen daarom de schuld en moesten heel veel geld betalen. De frustratie was
in Duitsland groot en generaals gaven de schuld aan de communisten, socialisten en vooral
aan de Joden. In de jaren 20 verslechterde de economische en politieke situatie. Er was een
HOOFDSTUK 4 – IDEAAL EN REALITEIT:
§4.1 –BURGERRECHTEN EN ANTISEMITISME :
De vlag van Israël stelt een gebedsmantel voor met een davidster.
De Franse revolutie betekende een keerpunt in de wereldgeschiedenis. In de verklaring van
de Mens en de Burger werd vastgelegd dat iedereen dezelfde rechten kreeg, dus ook de
Joden. Naast Frankrijk namen later andere Europese landen deze rechten ook over. Maar
veel joden bleven arm en afgezonderd leven. Maar sommige gebruikte nu hun recht om te
studeren aan universiteiten. Burgers werden hierdoor wel erg jaloers.
Antisemitisme:
In de 19e eeuw gebruikte wetenschappers ‘ras’ om verschillen in huidskleur, lengte en bouw
te verklaren. Ze zeiden dat er drie rassen waren: blanke, gele en het zwarte ras. Blanke was
hoogwaardiger en de Joden die behoorde tot het minderwaardige ‘semitistische’ ras.
Mensen die dit vonden noemde zichzelf antisemieten en riepen dat alle Joden uit geroeid
moesten worden. Er was vanaf nu dus ook een racistisch motief om Joden te discrimineren.
Frankrijk:
Zelfs in Frankrijk kwam antisemitisme op. Bijvoorbeeld: Alfred Dreyfus, een Joodse officier,
werd onterecht beschuldigd van spionage voor Duitsland. In kranten werd geschreven: dat
Alfred Dreyfus tot verraad in staat is concludeer ik uit zijn Joodse ras. Hij kreeg levenslang.
Emile Zola, een beroemde schrijver, nam het voor hem op en Alfred Dreyfus werd vrijgelaten
en gekroond tot majoor. Het antisemitisme nam hierdoor niet af maar nog meer toe.
Rusland:
Er waren Joden uit West-Europa naar Polen en Rusland gevlucht. Ze moesten van de tsaar
in het westen wonen in het ‘vestegingsgebied’. Toen de tsaar Alexander II vermoord werd
kregen de Joden de schuld en kwamen er pogroms (=verwoestingen) van joodse huizen.
Veel Joden vluchtte naar West-Europa, Palestina en Amerika. Er speelde dus ook etnische
motieven.
Zionisme:
Joden hadden altijd het verlangen om terug te keren naar Palestina. Er werd daarom tijdens
de Pesach gezegd: dit jaar vieren we het hier volgend jaar in Jeruzalem. Dit verlangen=
zionisme. Zion= Jeruzalem. De leider van dit verlangen werd Theodor Herzi. Hij was als
journalist aanwezig bij het Dreyfus-proces waarbij mensen ‘Dood, dood aan de Joden’
riepen. Hij wilde een eigen staat voor de Joden want alleen zo zouden ze van de
antisemitisme ontkomen. Ze wilde dat de stichting van de staat in Palestina zou komen.
Steeds meer Joden verhuisde naar Palestina waar ze een stuk grond van de Arabieren
kochten. Na de dood van Herzi werkten ander nog verder aan de stichting van de staat.
§4.2 – DE EEUW VAN DE HOLOCAUST:
In 1918 was het verdrag van Versailles getekend. Frankrijk en Duitsland had de oorlog
verloren. Zij kregen daarom de schuld en moesten heel veel geld betalen. De frustratie was
in Duitsland groot en generaals gaven de schuld aan de communisten, socialisten en vooral
aan de Joden. In de jaren 20 verslechterde de economische en politieke situatie. Er was een
