Leerdoelen taak 1, gevallen oudere (blok 4)
Leerdoel 1. De student legt de algemene doelstellingen van het screeningsproces uit en de
procedure en werkwijze van het screenen en hoe dit past in het FMH.
Screeningsproces:
Een proces waarbij het identiceren van een patroon van symptomen, dat wijst op de mogelijke
aanwezigheid van een aandoening waardoor medische expertse gewenst c.q. noodzakelijk is, op de
voorgrond staat. Hierbij wordt er geen diagnose gesteld. Het gaat erom dat risicofactoren worden
herkend, maar het screenen is niet het verbinden van risicofactoren aan een ziektebeeld.
Doelstellingen:
- Patiënten kunnen via DTF aanmelden, waardoor er patiënten gescreend moeten worden,
omdat niet elke patiënt geïndiceerd is voor fysiotherapie. Hierbij is het belangrijk dat er een
hulpvraag wordt geïnventariseerd en er een screening op pluis, niet-pluis wordt gedaan.
Hierbij kun je een patiënt die niet geïndiceerd is, terugverwijzen naar huisarts of specialist.
- Doel is de volgende vraag beantwoorden:
o Is de patiënt geïndiceerd voor fysiotherapie?
- Informeren en adviseren over wat verder, dit kan bijvoorbeeld terug verwijzing of
behandeling door fysiotherapeut zijn.
Procedure en werkwijze:
Het screenen door middel van het stellen van gerichte vragen, afnemen van tests of andere
diagnostsche verrichtngen worden gedaan. Hierbij kunnen we dit in een aantal fases verdelen:
- Aanmelding
- Inventarisate hulpvraag
- Screening pluis/niet-pluis
- Informeren en adviseren
Wanneer we kijken hoe dit in het FMH past, is dit de eerste fase. Wanneer een patiënt binnenkomt,
via DTF wordt er gescreend of er een indicate is. Dit is dus de eerste stap in het FMH als een patiënt
via DTF binnenkomt.
Pijn moet mechanisch van aard zijn om het te kunnen behandelen met fysiotherapie. Wanneer een
afwijkend patroon verklaarbaar is, dan is het geen reden om het tot een niet pluis situate te hangen.
Wanneer het afwijkend beloop niet verklaarbaar is, dan terugverwijzen naar huisarts want dan klopt
het niet.
Leerdoel 2. De student legt uit wat vlaggen zijn (algemeen en regio specifek).
Bij het screenen zijn klinische vlaggen belangrijk. Hierbij zijn er verschillende:
Rode vlaggen (biomedische risicofactoren), dit zijn symptomen of tekenen bij een patiënt die op te
vaten zijn als waarschuwingssignalen of risico-indicatoren voor meer of minder ernstge
onderliggende pathologie. De fysiotherapeut dient alert te zijn op symptomen van algemene malaise,
ongewild gewichtsverlies, koorts, nachtzweten, non mechanic pain (pijn die niet beïnvloedbaar is
door houding en beweging), neuropathische pijn, neurologische symptomen, trauma, reuma, kanker
etc.
Indien er sprake is van rode vlaggen informeert de fysiotherapeut de patiënt over de bevindingen en
neemt de fysiotherapeut contact op met huisarts of specialist.
Algemene rode vlaggen (rode vlaggen die in Speciieke regio gebonden rode vlaggen (enkel)
elke situate gelden, bij elke klacht) (Dit zijn rode vlaggen voor enkelletsel)
Pijn die niet te provoceren of te reduceren is Pijn, zwelling, verkleuring, standsverandering
door houding en beweging
Toenemende pijn, koorts, transpireren,
misselijkheid, braken, diarree, bleekheid
Duizeligheid, fauwvallen, ongewenst
gewichtsverlies (>5 kg per maand),
eetlustdaling
Langdurige cortcosteroïden, onbegrepen
, tekenen, evidente verlamming, leefijd in
combinate met pathologie
Maligniteiten, maligniteiten in familie,
Psychopathologie, psychiatrie
Koorts kan voorkomen bij ontstekingen en bijvoorbeeld de griep, waardoor er een ander herstel
optreedt. Koorts kan ook duiden op andere pathologie.
Mensen met kanker kunnen zorgen voor een groot gewichtsverlies, waardoor het een rode vlag is.
Er zijn twee soorten rode vlaggen
- Generiek
Deze zijn onafankelijk van de regio waarover de patiënt klaag, aanleiding geven tot verdere
medische screening. Ze hebben een duidelijk niet-regiogebonden karakter, zoals koorts.
- Speciiek
o Aandoeningsspeciieke rode vlaggen
o Regiogebonden rode vlaggen
ICD-10: is een uitgebreid classiicatemodel om de medische diagnosen systematsch en gecodeerd
weer te geven. Op basis van een eendimensionaal denkmodel worden het klinisch redeneren
gebruikt bij het stellen van diagnosen en het uitvoeren van therapie. In de ICD-10 worden ziekten en
aandoeningen geclassiiceerd. Daarbij wordt gebruikgemaakt van de zogeheten 3 tekencategorieiën:
- Één leter en twee cijfers.
- De hoofdleter staat voor de hoofdgroep, de cijfers staan voor een nadere classiicate.
In de medische wereld heef de ICD-10 een vaste plaats gekregen bij het systematsch coderen van
ziekten en aandoeningen. Deze ziekten en aandoeningen zijn vaak een contra-indicate voor het
manueel therapeutsch handelen en vormen een factor die het herstel kunnen belemmeren.
Voor de manuele therapie is de ICD-10 een bruikbaar model voor de systematsche screening van
algemene en speciieke rode vlaggen. Bij het methodisch en systematsch handelen in het kader van
klinisch redeneren worden de volgende groepen ziekten en aandoeningen uit de ICD-10
overgenomen:
infammatoire ziekten en aandoeningen (A00-B9999)0
neoplastsche ziekten en aandoeningen (C00-D48)0
systeemziekten en -aandoeningen, ziekten en aandoeningen van organen (D50-N9999)0
ziekten en aandoeningen van bot-spierstelsel en bindweefsel (M00-M9999)0
congenitale ziekten/aandoeningen (Q00-Q9999)0
degenerateve ziekten/aandoeningen (R00-R9999)0
traumatsche, exogene ziekten/aandoeningen (S00-Z9999).
Gele vlaggen (psychosociale of gedragsmatge risicofactoren), deze vlaggen zijn belangrijk bij de
anamnese. Wanneer er gele vlaggen aanwezig zijn kan dit gevolgen hebben voor het beloop van de
pathologie en de efectviteit van de behandeling. Wanneer gele vlaggen aanwezig zijn, kan het
onderhouden en/of verergeren van het gezondheidsprobleem veroorzaken. Deze vlaggen wijzen op
een toegenomen kan op het voortbestaan of chroniciteit van klachten. Om erachter te komen of een
patiënt een gele vlag heef kun je over de volgende aspecten vragen stellen:
- Ideeiën omtrent de pijn:
o De patiënt denkt dat de pijn beschadigend werkt
o De patiënt denkt dat de pijn oncontroleerbaar is
o De patiënt denkt dat rust het beste is en dat actviteiten de pijn verergeren
- Gedrag:
o De patiënt gebruikt hulpmiddelen, medicate en pijnstllers
o De patiënt ligt veel op bed en vermijdt dagelijks actviteiten
o De patiënt slaapt echter sinds het ontstaan van de pijn
Leerdoel 1. De student legt de algemene doelstellingen van het screeningsproces uit en de
procedure en werkwijze van het screenen en hoe dit past in het FMH.
Screeningsproces:
Een proces waarbij het identiceren van een patroon van symptomen, dat wijst op de mogelijke
aanwezigheid van een aandoening waardoor medische expertse gewenst c.q. noodzakelijk is, op de
voorgrond staat. Hierbij wordt er geen diagnose gesteld. Het gaat erom dat risicofactoren worden
herkend, maar het screenen is niet het verbinden van risicofactoren aan een ziektebeeld.
Doelstellingen:
- Patiënten kunnen via DTF aanmelden, waardoor er patiënten gescreend moeten worden,
omdat niet elke patiënt geïndiceerd is voor fysiotherapie. Hierbij is het belangrijk dat er een
hulpvraag wordt geïnventariseerd en er een screening op pluis, niet-pluis wordt gedaan.
Hierbij kun je een patiënt die niet geïndiceerd is, terugverwijzen naar huisarts of specialist.
- Doel is de volgende vraag beantwoorden:
o Is de patiënt geïndiceerd voor fysiotherapie?
- Informeren en adviseren over wat verder, dit kan bijvoorbeeld terug verwijzing of
behandeling door fysiotherapeut zijn.
Procedure en werkwijze:
Het screenen door middel van het stellen van gerichte vragen, afnemen van tests of andere
diagnostsche verrichtngen worden gedaan. Hierbij kunnen we dit in een aantal fases verdelen:
- Aanmelding
- Inventarisate hulpvraag
- Screening pluis/niet-pluis
- Informeren en adviseren
Wanneer we kijken hoe dit in het FMH past, is dit de eerste fase. Wanneer een patiënt binnenkomt,
via DTF wordt er gescreend of er een indicate is. Dit is dus de eerste stap in het FMH als een patiënt
via DTF binnenkomt.
Pijn moet mechanisch van aard zijn om het te kunnen behandelen met fysiotherapie. Wanneer een
afwijkend patroon verklaarbaar is, dan is het geen reden om het tot een niet pluis situate te hangen.
Wanneer het afwijkend beloop niet verklaarbaar is, dan terugverwijzen naar huisarts want dan klopt
het niet.
Leerdoel 2. De student legt uit wat vlaggen zijn (algemeen en regio specifek).
Bij het screenen zijn klinische vlaggen belangrijk. Hierbij zijn er verschillende:
Rode vlaggen (biomedische risicofactoren), dit zijn symptomen of tekenen bij een patiënt die op te
vaten zijn als waarschuwingssignalen of risico-indicatoren voor meer of minder ernstge
onderliggende pathologie. De fysiotherapeut dient alert te zijn op symptomen van algemene malaise,
ongewild gewichtsverlies, koorts, nachtzweten, non mechanic pain (pijn die niet beïnvloedbaar is
door houding en beweging), neuropathische pijn, neurologische symptomen, trauma, reuma, kanker
etc.
Indien er sprake is van rode vlaggen informeert de fysiotherapeut de patiënt over de bevindingen en
neemt de fysiotherapeut contact op met huisarts of specialist.
Algemene rode vlaggen (rode vlaggen die in Speciieke regio gebonden rode vlaggen (enkel)
elke situate gelden, bij elke klacht) (Dit zijn rode vlaggen voor enkelletsel)
Pijn die niet te provoceren of te reduceren is Pijn, zwelling, verkleuring, standsverandering
door houding en beweging
Toenemende pijn, koorts, transpireren,
misselijkheid, braken, diarree, bleekheid
Duizeligheid, fauwvallen, ongewenst
gewichtsverlies (>5 kg per maand),
eetlustdaling
Langdurige cortcosteroïden, onbegrepen
, tekenen, evidente verlamming, leefijd in
combinate met pathologie
Maligniteiten, maligniteiten in familie,
Psychopathologie, psychiatrie
Koorts kan voorkomen bij ontstekingen en bijvoorbeeld de griep, waardoor er een ander herstel
optreedt. Koorts kan ook duiden op andere pathologie.
Mensen met kanker kunnen zorgen voor een groot gewichtsverlies, waardoor het een rode vlag is.
Er zijn twee soorten rode vlaggen
- Generiek
Deze zijn onafankelijk van de regio waarover de patiënt klaag, aanleiding geven tot verdere
medische screening. Ze hebben een duidelijk niet-regiogebonden karakter, zoals koorts.
- Speciiek
o Aandoeningsspeciieke rode vlaggen
o Regiogebonden rode vlaggen
ICD-10: is een uitgebreid classiicatemodel om de medische diagnosen systematsch en gecodeerd
weer te geven. Op basis van een eendimensionaal denkmodel worden het klinisch redeneren
gebruikt bij het stellen van diagnosen en het uitvoeren van therapie. In de ICD-10 worden ziekten en
aandoeningen geclassiiceerd. Daarbij wordt gebruikgemaakt van de zogeheten 3 tekencategorieiën:
- Één leter en twee cijfers.
- De hoofdleter staat voor de hoofdgroep, de cijfers staan voor een nadere classiicate.
In de medische wereld heef de ICD-10 een vaste plaats gekregen bij het systematsch coderen van
ziekten en aandoeningen. Deze ziekten en aandoeningen zijn vaak een contra-indicate voor het
manueel therapeutsch handelen en vormen een factor die het herstel kunnen belemmeren.
Voor de manuele therapie is de ICD-10 een bruikbaar model voor de systematsche screening van
algemene en speciieke rode vlaggen. Bij het methodisch en systematsch handelen in het kader van
klinisch redeneren worden de volgende groepen ziekten en aandoeningen uit de ICD-10
overgenomen:
infammatoire ziekten en aandoeningen (A00-B9999)0
neoplastsche ziekten en aandoeningen (C00-D48)0
systeemziekten en -aandoeningen, ziekten en aandoeningen van organen (D50-N9999)0
ziekten en aandoeningen van bot-spierstelsel en bindweefsel (M00-M9999)0
congenitale ziekten/aandoeningen (Q00-Q9999)0
degenerateve ziekten/aandoeningen (R00-R9999)0
traumatsche, exogene ziekten/aandoeningen (S00-Z9999).
Gele vlaggen (psychosociale of gedragsmatge risicofactoren), deze vlaggen zijn belangrijk bij de
anamnese. Wanneer er gele vlaggen aanwezig zijn kan dit gevolgen hebben voor het beloop van de
pathologie en de efectviteit van de behandeling. Wanneer gele vlaggen aanwezig zijn, kan het
onderhouden en/of verergeren van het gezondheidsprobleem veroorzaken. Deze vlaggen wijzen op
een toegenomen kan op het voortbestaan of chroniciteit van klachten. Om erachter te komen of een
patiënt een gele vlag heef kun je over de volgende aspecten vragen stellen:
- Ideeiën omtrent de pijn:
o De patiënt denkt dat de pijn beschadigend werkt
o De patiënt denkt dat de pijn oncontroleerbaar is
o De patiënt denkt dat rust het beste is en dat actviteiten de pijn verergeren
- Gedrag:
o De patiënt gebruikt hulpmiddelen, medicate en pijnstllers
o De patiënt ligt veel op bed en vermijdt dagelijks actviteiten
o De patiënt slaapt echter sinds het ontstaan van de pijn
