Samenvatting klinisch redeneren voor verpleegkundigen

Klinisch redeneren voor verpleegkundigen

Klinisch redeneren voor verpleegkundigen

Hoofdstuk 1 de verpleegkundige van de toekomst

1.2.1 gezondheid

Gezondheid  het vermogen van mensen zich aan te passen en eigen regie te voeren in het licht
van fysieke, emotionele en sociale uitdagingen van het leven

1.2.2 ziekte

Er zijn mensen die zich vitaal en goed voelen, maar die ruim voldoen aan een diagnostische criteria
voor een ziekte. Tegelijkertijd zijn er mensen die zich beroerd voelen terwijl er zelfs na veelvuldig
onderzoek geen ziekte is aangetoond.

1.2.3 zelfzorg, zelfredzaamheid en zelfmanagement

De verpleegkundige houdt zich bezig met activiteiten die dit individu zonder hulp zou verrichten als hij
de daartoe benodigde kracht, wilskracht of kennis bezat.
Binnen de verpleegkunde spelen naast gezondheid en ziekte de begrippen zelfzorg, zelfredzaamheid
en zelfmanagement een belangrijke rol.

Zelfzorg  de zorg die mensen zelf uitvoeren in het kader van hun dagelijks functioneren
Dagelijks functioneren/activiteiten van het dagelijks leven (ADL)  wassen, kleden, naar het
toilet gaan, eten en drinken en bewegen
Instrumentele activiteiten van het dagelijks leven (IADL)  zaken als huishouden, reizen, omgaan
met geld en omgaan met medicijnen

Zelfredzaamheid  hierbij wordt ook gekeken naar het vermogen van mensen om bijvoorbeeld
sociale contacten te onderhouden, te werken of te recreëren

Zelfmanagement  hierbij gaat het vooral om het kunnen omgaan met de gevolgen van ziekte en
behandeling in het dagelijks leven

Alle drie de begrippen beginnen met het woord zelf, het gaat dus om de persoon, het individu en zijn
of haar leven. Hoewel het uitgangspunt is dat de verpleegkundige zorg gericht is op het versterken
van zelfzorg, zelfredzaamheid en zelfmanagement, betekent dit niet dat de kwaliteit van zorg gelijk is
aan de mate waarin een persoon als gevolg van verpleegkundige zorg alles weer zelf kan.

Hoofdstuk 2 wat is klinisch redeneren?

2.4.4 PES (probleem, etiologie, signalen, symptomen)

De PES-structuur helpt je om een verpleegkundig diagnose volledig op te schrijven.
De PES-formule bestaat uit 3 onderdelen:
- P: wat is het gezondheidsprobleem
- E: wat zijn de oorzakelijke of samenhangende factoren
- S: wat zijn de bepalende kenmerken of het complex van bijbehorende klachten

Hoofdstuk 3 gegevens verzamelen en probleemstelling

3.5 de verpleegkundige diagnose

De relatie tussen gegevens verzamelen en het vaststellen van een probleemstelling wordt besproken
op basis van het idee dat iedere zorgvrager en zorgsituatie uniek is en vraagt om een situationele,
contextafhankelijke aanpak.

, Klinisch redeneren voor verpleegkundigen


3.5.1 wat is een diagnose precies?

Diagnostiek  de wetenschap en het kennisgebied dat zich bezighoudt met de achtergronden,
methoden en techniek om een oorzaak te vinden aan de hand van optredende verschijnselen

Verpleegkundige diagnose  een oordeel (een klinische uitspraak) van een verpleegkundige over
de reactie van een patiënt op een potentieel of actueel gezondheidsprobleem
waarbij zij op grond van opleiding en ervaring bevoegd en bekwaam is tot verpleegkundig handelen.

een verpleegkundige diagnose wordt gesteld op basis van analyse van de uit de verpleegkundige
anamnese verkregen informatie.
Het proces van analyseren (klinisch redeneren) maakt deel uit van het verpleegproces. De
verpleegkundige diagnose leidt tot het maken van een keuze in verpleegkundige resultaten en bij
passende interventies.

NANDA  een internationale organisatie die op basis van consensus nieuwe verpleegkundige
diagnosen vaststelt

3.5.2 wat is de functie van een diagnose in relatie tot je handelen als verpleegkundige binnen
het verpleegkundig proces?

Een verpleegkundige diagnose vormt als het ware het uitgangspunt en de legitimering of
verantwoording voor de planning en uitvoering van de zorg.

Op basis van een assessment (geordend informatie gesprek), worden gezondheidsvraagstukken in
kaart gebracht, samen met de zorgvrager en zijn sociale systeem. Zonder assessment is het haast
onmogelijk om tot een analyse van de problematiek te komen (vaststellen van diagnosen).

3.5.3 wat de overeenkomsten maar zeker ook verschillen zijn tussen verpleegkundige
diagnostiek en diagnostiek van andere professionals

Overeenkomsten binnen sectoren
In principe zijn verpleegkundige diagnosen sector- en discipline overstijgend, dat wil zeggen dat er
geen principiële rubricering in diagnosen te maken is naar bijvoorbeeld de geestelijke
gezondheidszorg, de ziekenhuiszorg of de wijkzorg.

Overeenkomsten binnen disciplines
Of bij het handelen binnen overlappende diagnostische gebieden beter is andere disciplines te
consulteren kan onder meer afhangen van:
- De specifieke competenties van verpleegkundigen (bekwaamheid en bevoegdheid)
- Het gehele (klinische) beeld en de mate van zorgcomplexiteit
- Wettelijke kaders (bijvoorbeeld kaders zoals beschreven in wet BIG)
- De onderlinge afspraken die gemaakt zijn tussen disciplines
- Protocollaire afspraken
- Beleidsafspraken die gemaakt zijn op instellingsniveau
- Beschikbaarheid van personele mogelijkheden en middelen

Medische diagnostiek  onderzoeken de oorzaak van de ziekte of aandoening m gericht
bijvoorbeeld een medicamenteuze of chirurgische behandeling in te zetten
Verpleegkundige diagnostiek  richt zich op de gevolgen van een ziekte, aandoening of
behandeling of juist het voorkomen daarvan (preventie en risicodiagnostiek)

3.5.4 patiëntgericht toepassen van verpleegkundige diagnostiek

Het klinische redeneerproces en de afstemming met de patiënt staan centraal. Dit is een proces dat
tot doel heeft een accurate, precieze en op de individuele patiënt afgestemd zorgplan te komen.
Het klinische denkproces van verpleegkundigen is van essentieel belang om te komen tot een
accuraat, individueel zorgplan.