Parkinson

M. Parkinson.

Casus M. Parkinson.
Naam: Dhr. Z.

Leeftijd: 65 jaar.

Diagnose: M. Parkinson.

Verwijzing huisarts: Bekend met M. Parkinson, gaarne je begeleiding.



Korte beschrijving aandoening
De ziekte van parkinson is een extrapiramidale aandoening op het paleo niveau. Het paleoniveau
zorgt normaal gesproken voor de automatische bewegingen, deze zijn bij parkinson dus verstoord.

Oorzaken Parkinson:
 Degeneratie van hersencellen en daardoor dus een verminderde aanmaak van de
neurotransmitter dopamine. Pas bij een vermindering van 80% van de productie zullen
verschijnselen optreden van Parkinson.
 Verminderde aanleg van dopamine bij de geboorte.
 Versnel verouderingsproces.
 Verloren gaan van dopamine doordat zich een radicaal zuurstof aan de membraan hecht.

Gevolgen dopamine tekort:
 Basale ganglia heeft via de thalamus een inhiberende werking op de cerebrale cortex (Grote
hersenen).
 Dopamine zorgt voor een goede werking van de basale ganglia.
 Bij de ziekte van Parkinson is er een dopamine tekort, substantia nigra produceert te weinig
dopamine.
 Hierdoor is er minder remming van de basale ganglia op de cortex.
 De spieren krijgen een te hoge tonus Bewegen wordt onmogelijk/moeilijk.
 Het cerebellum blijft wel normaal functioneren, deze heeft een exciterende werking, hierdoor
is de inhibitie en excitatie uit balans.




Verschijnselen bij de ziekte van Parkinson:
 Verstoring van de spiertonus:
o Er is een verhoogde spierspanning in rust.
o Agonist en antagonist contraheren samen.
o Tandwielfenoneem.
o Lodenpijpfenomeen.

, o Dit komt door een gebrek aan remming van de basale ganglia, dit heeft als resultaat
spierspanning, stijfheid en beven.
 Spieractivatiestoornissen: Een parkinson patiënt heeft meer tijd nodig om de tonus zodanig te
reguleren dat een bepaalde activiteit uitgevoerd kan worden. Ook blijft de tonus op een lager
niveau dan gewenst is gedurende de activiteit.
Dit geldt zowel voor de activatie als voor de relaxatie van bewegingen. Hierdoor kunnen
bepaalde bewegingen uitdoven dit zou micrografie kunnen verklaren.
 Complexe bewegingen en motorplanning: Het integreren van een aantal deelhandelingen tot
een samenhangende activiteit geeft problemen voor de parkinson- patiënt. De opeenvolging
van de ene handeling die overgaat in de andere raakt eveneens verstoord. Dubbeltaken zijn
een probleem.
 Onwillekeurige bewegingen:
o Tremor: frequentie 8-12/sec.
o Handen, voeten, hoofd.
o Deze tremor is het gevolg van een verstoring tussen activering en inhibitie.
 Verstoringen van de snelheid van de bewegingen en het wegblijven van automatische
bewegingen:
o Hypokinesie:
 Daling van de armzwaai tijdens het lopen. Dit kan komen door:
 Verminderde of vertraagde activiteit van de motorneuronen die
invloed hebben of de schoudergordel- en armspieren.
 Verminderde romprotatie door kyfosehouding en daardoor een
verminderde armzwaai.
 Het zwaaien van de armen is een automatische beweging,
automatische bewegingen zijn verstoord bij Parkinson.
 Onhandigheid vooral in wisselende bewegingen.
 De patiënt moet na denken over de uitvoering van (normaal gesproken)
automatische bewegingen.
 Verstoring van harmonie in bewegingen.
 Onlogische volgorde van bewegingen.
o Hyperkinesie.
 Tremor.
 Er is alleen hyperkinesie dat zich uit in een tremor aanwezig, voor de rest
heeft de patiënt vooral last van hypokinesie.
 Rigiditeit: Dit is een vorm van stijfheid die optreedt bij het uitvoeren van passieve
bewegingen. Dit heeft betrekking op alle spiergroepen. Hierdoor kunnen motorische
vaardigheden vertraagd uitgevoerd worden. Vooral als de patiënt met een hoger tempo de
activiteit uit moet voeren dan wordt de traagheid in het handleen geprovoceerd.
 Propulsie: De patient kan niet stoppen met lopen. Als er eenmaal een automatische
beweging is ingezet dan is het moeilijk om te stoppen.
 Retropulsie: Achteruit wankelen, vallen. Doordat Parkinson patiënten balans problemen
hebben leggen ze hun zwaartepunt naar achteren waardoor ze naar achteren lopen en soms
niet meer kunnen stoppen.
 Freezing: Het niet meer verder kunnen lopen (bevriezing).
 Festinatie: Kleine schuifelende stapjes maken.
o Kleine pasjes: Er is een matige voorwaartse zwaai van het been, hierdoor een kleine
pas en vertraagde gang.
o Schuifelende gang: De patiënt heeft moeite om het lichaamsgewicht volledig over te
brengen naar een been waardoor het onmogelijk is een zwaai van het te ontlasten
been in te zetten.