Total Hip
Casus ‘Total Hip’
Naam: Dhr J
Geslacht: , leeftijd: 75 jaar
Diagnose: Total hip of Total knee
Variant 1: Total hip klinisch
Variant 2: Total hip poliklinisch
Korte beschrijving aandoening
Redenen voor een heupprothese:
Artrose: Dit is de belangrijkste reden voor een heupprothese.
Reumatoïde artritis (ook juveniele: artritis bij kinderen)
Avasculaire necrose: Necrose = sterven van weefsel, Avasculair = geen bloedvaten dus het
sterven van weefsel ten gevolge van geen bloedvaten.
Heupfracturen
Bottumoren
Ziekte van Bechterew: Chronische ontsteking van de gewrichten met name in de lage
wervelkolom en het bekken.
Er zijn twee typen heupprotheses:
Total Hip Replacement (THR): totale heupprothese
De hele kop (femur) is vervangen.
Hip Resurfacing: gedeeltelijke heupprothese
De kop is niet vervangen, maar er zit een metalen kapje overheen.
Deze meneer is een Total hip replacement ondergaan.
Total hip replacement:
Wat doet de chirurg bij een hip replacement:
Eerst bewerkstelligt de chirurg een dislocatie.
De kop wordt eraf gezaagd.
Het acetabulum wordt uitgeboord.
Er wordt een nieuw metaal kapje in het acetabulum gezet.
Er wordt een pin in het femur geslagen.
De heup wordt weer terug gezet.
,Bij een totale heupprothese kan gebruik gemaakt worden van de Press fit techniek met poreuze
coating. Deze methode wordt vooral bij jongen mensen toegepast omdat ze lang met hun prothese
moeten doen en het dus lang vast moet zitten. Er groeit bot in de prothese dit komt doordat
osteoblasten zich gaan vormen in porous coating.
Voordelen: dit zorgt voor een stevige en stabiele hechting.
Nadelen: Revalidatie duurt lang, 12 weken.
Ook kan er gebruik gemaakt worden van gecementeerd. Dit wordt vooral bij ouderen gebruikt.
Voordelen: Minder pijn en het revalideert sneller, de patiënt kan de heup weer direct volop
belasten.
Nadelen: Het schiet eerder los, duurt ongeveer 15 jaar.
Er zijn verschillende operatietechnieken:
Traditionele laterale benadering: De trochantor major wordt losgemaakt
en samen met de abductoren(gluteus musculatuur) wordt deze opzij
geschoven. De patiënt moet in het begin van de revalidatie heel
voorzichtig zijn met abductie van het bovenbeen omdat het fractuur dan
weer uit elkaar getrokken kan worden. Abductoren zijn:
Belangrijke heupstabilisatoren.
Belangrijk voor een normale gang
Verslapt/beschadigd na deze operatie, mensen krijgen vaak atrofie na de operatie.
MIS: minimal invasive surgery: Deze ingreep kan van voren en van achteren uitgevoerd
worden. Er wordt maar een heel klein sneetje gemaakt. Het is bijna niet mogelijk om door
zo’n klein sneetje te werk te gaan, daarom wordt er van binnen veel kappot gemaakt. Deze
methode wordt nog wel toegepast maar niet meer zoveel omdat er veel complicaties bij op
treden.
De Franse methode: Bij deze methode wordt een snee van voren gemaakt. De ingreep
wordt uitgevoerd tussen de tensor fascia latae(heupstabilisator) en de rectus
femoris(Heupbuiger, kniestrekker) door.
Voordelen:
Er worden geen belangrijke spieren gekliefd(Doorgesneden): Er is vaak wel een
kleine beschadiging aan de rectus femoris en de tensor fascia latae.
Weinig kans op zenuwbeschadiging: Dit komt doordat de splitsing van de zenuw
die daar loopt heel hoog zit.
Snelle revalidatie.
Consequenties voor de revalidatie:
Doordat de ingreep aan de voorkant van heup heeft plaatsgevonden en daar dus de
structuren en weefsels beschadigd zijn, schiet de heup er het snelst aan de voorkant
uit. Dit gebeurd vooral wanneer je, je been ver naar achteren brengt: Grote passen
nemen mag dus in het begin niet. Hetzelfde geldt voor het draaien van de voet. Een
, heleboel andere dingen mogen wel tijdens deze revalidatie, zoals op krukken lopen,
op je zij slapen en op de hometrainer fietsen.
Preoperatieve fase:
Voordat de operatie daadwerkelijk plaatsvindt wordt de patiënt geïnformeerd over de procedure, het
verloop na de operatie en wordt de status preasens van de patiënt bepaald. Dit gebeurd meestal
enkele dagen voor de ingreep. Een opsomming:
- Onderzoek en evaluatie van de pijn, ROM, spierkracht, balans, ambulatoire status,
beenlengte, gang karakteristieken, gebruik van hulpmiddelen, algemeen functioneren en
aanwezige ‘disability’s’
- Informatie aan de patiënt en de familie over gewrichtsziekten en de operatieve procedure
- Postoperatieve voorzorgen waar de patiënt rekening mee moet houden, inclusief positionering
en gewichtdraging
- Functionele training voor de vroege postoperatieve fase, inclusief mobiliteit, tranfers,
looptraining met hulpmiddelen
- Oefeningen voor de vroege postoperatieve fase
- Ontslagcriteria (ziekenhuis)
Postoperatieve fase:
Na een Total Hip is het niet nodig om de heup een tijd te immobiliseren. In tegendeel zelfs, het is van
belang dat de patiënt zo snel mogelijk weer aan het bewegen gaat.
De operatieve kant moet soms in een lichte abductie en een neutrale rotatie worden gehouden
wanneer de patiënt in ruglig op bed ligt. Dit hangt echter wel af van de manier van opereren
(Traditioneel, MIS of de franse methode) en van de aanwezige stabiliteit in de nieuwe heup.
De vroege postoperatieve revalidatie hangt ook af van de gebruikte ‘coating’: gecementeerd of niet
gecementeerd. Hieronder bespreek ik ze allebei.
- Gecementeerd
Na een gecementeerde operatie mogen de patiënten direct zoveel mogelijk gewicht (wat zij
denken wat ze kunnen) op hun nieuwe heup zetten.
- Niet-gecementeerd (biologisch, press fit techniek)
Na een press fit techniek mogen patiënten niet direct hun gehele gewicht, maar slechts een
deel van hun gewicht op de nieuwe heup dragen. Dit moet geleidelijk worden opgebouwd, en
kan minimaal 6 weken tot 3 maanden duren. Dit in verband met de stabiliteit van de nieuwe
heup; het bot moet immers nog ingroeien.
Let op: het is altijd van belang te weten hoe de nieuwe heup is geplaatst: met welke techniek hebben
ze het uitgevoerd? Dit is van groot belang bij je revalidatie!
Casus ‘Total Hip’
Naam: Dhr J
Geslacht: , leeftijd: 75 jaar
Diagnose: Total hip of Total knee
Variant 1: Total hip klinisch
Variant 2: Total hip poliklinisch
Korte beschrijving aandoening
Redenen voor een heupprothese:
Artrose: Dit is de belangrijkste reden voor een heupprothese.
Reumatoïde artritis (ook juveniele: artritis bij kinderen)
Avasculaire necrose: Necrose = sterven van weefsel, Avasculair = geen bloedvaten dus het
sterven van weefsel ten gevolge van geen bloedvaten.
Heupfracturen
Bottumoren
Ziekte van Bechterew: Chronische ontsteking van de gewrichten met name in de lage
wervelkolom en het bekken.
Er zijn twee typen heupprotheses:
Total Hip Replacement (THR): totale heupprothese
De hele kop (femur) is vervangen.
Hip Resurfacing: gedeeltelijke heupprothese
De kop is niet vervangen, maar er zit een metalen kapje overheen.
Deze meneer is een Total hip replacement ondergaan.
Total hip replacement:
Wat doet de chirurg bij een hip replacement:
Eerst bewerkstelligt de chirurg een dislocatie.
De kop wordt eraf gezaagd.
Het acetabulum wordt uitgeboord.
Er wordt een nieuw metaal kapje in het acetabulum gezet.
Er wordt een pin in het femur geslagen.
De heup wordt weer terug gezet.
,Bij een totale heupprothese kan gebruik gemaakt worden van de Press fit techniek met poreuze
coating. Deze methode wordt vooral bij jongen mensen toegepast omdat ze lang met hun prothese
moeten doen en het dus lang vast moet zitten. Er groeit bot in de prothese dit komt doordat
osteoblasten zich gaan vormen in porous coating.
Voordelen: dit zorgt voor een stevige en stabiele hechting.
Nadelen: Revalidatie duurt lang, 12 weken.
Ook kan er gebruik gemaakt worden van gecementeerd. Dit wordt vooral bij ouderen gebruikt.
Voordelen: Minder pijn en het revalideert sneller, de patiënt kan de heup weer direct volop
belasten.
Nadelen: Het schiet eerder los, duurt ongeveer 15 jaar.
Er zijn verschillende operatietechnieken:
Traditionele laterale benadering: De trochantor major wordt losgemaakt
en samen met de abductoren(gluteus musculatuur) wordt deze opzij
geschoven. De patiënt moet in het begin van de revalidatie heel
voorzichtig zijn met abductie van het bovenbeen omdat het fractuur dan
weer uit elkaar getrokken kan worden. Abductoren zijn:
Belangrijke heupstabilisatoren.
Belangrijk voor een normale gang
Verslapt/beschadigd na deze operatie, mensen krijgen vaak atrofie na de operatie.
MIS: minimal invasive surgery: Deze ingreep kan van voren en van achteren uitgevoerd
worden. Er wordt maar een heel klein sneetje gemaakt. Het is bijna niet mogelijk om door
zo’n klein sneetje te werk te gaan, daarom wordt er van binnen veel kappot gemaakt. Deze
methode wordt nog wel toegepast maar niet meer zoveel omdat er veel complicaties bij op
treden.
De Franse methode: Bij deze methode wordt een snee van voren gemaakt. De ingreep
wordt uitgevoerd tussen de tensor fascia latae(heupstabilisator) en de rectus
femoris(Heupbuiger, kniestrekker) door.
Voordelen:
Er worden geen belangrijke spieren gekliefd(Doorgesneden): Er is vaak wel een
kleine beschadiging aan de rectus femoris en de tensor fascia latae.
Weinig kans op zenuwbeschadiging: Dit komt doordat de splitsing van de zenuw
die daar loopt heel hoog zit.
Snelle revalidatie.
Consequenties voor de revalidatie:
Doordat de ingreep aan de voorkant van heup heeft plaatsgevonden en daar dus de
structuren en weefsels beschadigd zijn, schiet de heup er het snelst aan de voorkant
uit. Dit gebeurd vooral wanneer je, je been ver naar achteren brengt: Grote passen
nemen mag dus in het begin niet. Hetzelfde geldt voor het draaien van de voet. Een
, heleboel andere dingen mogen wel tijdens deze revalidatie, zoals op krukken lopen,
op je zij slapen en op de hometrainer fietsen.
Preoperatieve fase:
Voordat de operatie daadwerkelijk plaatsvindt wordt de patiënt geïnformeerd over de procedure, het
verloop na de operatie en wordt de status preasens van de patiënt bepaald. Dit gebeurd meestal
enkele dagen voor de ingreep. Een opsomming:
- Onderzoek en evaluatie van de pijn, ROM, spierkracht, balans, ambulatoire status,
beenlengte, gang karakteristieken, gebruik van hulpmiddelen, algemeen functioneren en
aanwezige ‘disability’s’
- Informatie aan de patiënt en de familie over gewrichtsziekten en de operatieve procedure
- Postoperatieve voorzorgen waar de patiënt rekening mee moet houden, inclusief positionering
en gewichtdraging
- Functionele training voor de vroege postoperatieve fase, inclusief mobiliteit, tranfers,
looptraining met hulpmiddelen
- Oefeningen voor de vroege postoperatieve fase
- Ontslagcriteria (ziekenhuis)
Postoperatieve fase:
Na een Total Hip is het niet nodig om de heup een tijd te immobiliseren. In tegendeel zelfs, het is van
belang dat de patiënt zo snel mogelijk weer aan het bewegen gaat.
De operatieve kant moet soms in een lichte abductie en een neutrale rotatie worden gehouden
wanneer de patiënt in ruglig op bed ligt. Dit hangt echter wel af van de manier van opereren
(Traditioneel, MIS of de franse methode) en van de aanwezige stabiliteit in de nieuwe heup.
De vroege postoperatieve revalidatie hangt ook af van de gebruikte ‘coating’: gecementeerd of niet
gecementeerd. Hieronder bespreek ik ze allebei.
- Gecementeerd
Na een gecementeerde operatie mogen de patiënten direct zoveel mogelijk gewicht (wat zij
denken wat ze kunnen) op hun nieuwe heup zetten.
- Niet-gecementeerd (biologisch, press fit techniek)
Na een press fit techniek mogen patiënten niet direct hun gehele gewicht, maar slechts een
deel van hun gewicht op de nieuwe heup dragen. Dit moet geleidelijk worden opgebouwd, en
kan minimaal 6 weken tot 3 maanden duren. Dit in verband met de stabiliteit van de nieuwe
heup; het bot moet immers nog ingroeien.
Let op: het is altijd van belang te weten hoe de nieuwe heup is geplaatst: met welke techniek hebben
ze het uitgevoerd? Dit is van groot belang bij je revalidatie!
