Political violence in twentieth-century Europe.
Hoofdstuk 3 Genocide and ethnic cleansing
Genocide en etnische zuivering zijn vormen van politiek geweld omdat ze nationaliteit, ras
en religie politiseren. In de 20e eeuw van Europa zijn gigantische aantallen minderheden
gedeporteerd of vermoord, bestempeld als verraders of gevreesd als dreiging voor de
veiligheid. Waarom dit verschijnsel versnelde en zijn piek kende in de eerste helft van de 20 e
eeuw blijft een betwist onderwerp. De ontluikende schoolliteratuur neigt in 1 van de twee
categorieën te vallen wat betreft genocide en etnische zuivering. Het beschrijft of 1 episode
van een misdadig regime of het vergelijkt genocide over een groot bestek van tijd.
Nauwelijks wordt er gekeken naar veelomvattende oorzaken of connecties tussen
verschillende gevallen.
Tegenover de geaccumuleerde geschiedenis van ideeën over racisme en etno-nationalisme
dat vaak als een verklaring voor genocide in studies wordt gebruikt, is de abstracte logica
van uitsluitend ideologie niet voldoende om zelfs extremisten tot genocide of etnische
zuivering aan te sturen. Hoe en hoe ver een doel van gelijksoortigheid wordt doorgedreven
is vooral afhankelijk van de context waarin de gebeurtenissen plaatsvinden.
Genocide en etnische zuivering worden eerder getriggered door conflicten tussen staten dan
door interne politieke agenda’s en hadden over het algemeen vertakkingen die verder
gingen dan de grenzen van de staat. Ook de bezorgdheid over de opinie van de rest van de
wereld speelt een belangrijke rol. Er is ook geen specifieke vorm van staatsformatie aan te
wijzen dat verantwoordelijk is voor genocide.
In plaats van het concipiëren van wrede ideologieën en staatsvormen, moeten we denken
aan een algemene logica van staatsacties in een tijd van een verhoogde Europese crisis,
omdat alle regimes hun bevolking meer onder druk zette in hun vraag naar goedkeurende
loyaliteit en monolithische identiteit. Deze “logica” heeft niet overal even moordlustige
resultaten gehad. Met de significante uitzondering van het lot van de joden bleef west
Europa relatief ongedeerd door geweld tegen burgers op basis van hun etnische identiteit.
The end of the old dispensation and the onset of the First wave of violence
De heersers over de dynastieke Europese rijken hadden te maken met de meest complexe
problemen met populatie management. Het toestaan van decentralisatie en culturele
onafhankelijkheid zorgde voor het ontstaan van een kerngroep. Deze groep ging zich
afzetten tegen andere groepen en “verwijderde” ze soms zelfs, zoals gebeurd is door de
Romanovs en de Ottomanen door een specifieke moslimgroep te verplaatsen. Rijken
gebruikten specifieke populatiegroepen voor specifieke functies. Hoewel het vaak
dwangmatig werd verkregen “werkte” de etnische verdeling van werk en hiërarchieën
(rangorden), want de rijken in kwestie zaten in de lift.
Hoofdstuk 3 Genocide and ethnic cleansing
Genocide en etnische zuivering zijn vormen van politiek geweld omdat ze nationaliteit, ras
en religie politiseren. In de 20e eeuw van Europa zijn gigantische aantallen minderheden
gedeporteerd of vermoord, bestempeld als verraders of gevreesd als dreiging voor de
veiligheid. Waarom dit verschijnsel versnelde en zijn piek kende in de eerste helft van de 20 e
eeuw blijft een betwist onderwerp. De ontluikende schoolliteratuur neigt in 1 van de twee
categorieën te vallen wat betreft genocide en etnische zuivering. Het beschrijft of 1 episode
van een misdadig regime of het vergelijkt genocide over een groot bestek van tijd.
Nauwelijks wordt er gekeken naar veelomvattende oorzaken of connecties tussen
verschillende gevallen.
Tegenover de geaccumuleerde geschiedenis van ideeën over racisme en etno-nationalisme
dat vaak als een verklaring voor genocide in studies wordt gebruikt, is de abstracte logica
van uitsluitend ideologie niet voldoende om zelfs extremisten tot genocide of etnische
zuivering aan te sturen. Hoe en hoe ver een doel van gelijksoortigheid wordt doorgedreven
is vooral afhankelijk van de context waarin de gebeurtenissen plaatsvinden.
Genocide en etnische zuivering worden eerder getriggered door conflicten tussen staten dan
door interne politieke agenda’s en hadden over het algemeen vertakkingen die verder
gingen dan de grenzen van de staat. Ook de bezorgdheid over de opinie van de rest van de
wereld speelt een belangrijke rol. Er is ook geen specifieke vorm van staatsformatie aan te
wijzen dat verantwoordelijk is voor genocide.
In plaats van het concipiëren van wrede ideologieën en staatsvormen, moeten we denken
aan een algemene logica van staatsacties in een tijd van een verhoogde Europese crisis,
omdat alle regimes hun bevolking meer onder druk zette in hun vraag naar goedkeurende
loyaliteit en monolithische identiteit. Deze “logica” heeft niet overal even moordlustige
resultaten gehad. Met de significante uitzondering van het lot van de joden bleef west
Europa relatief ongedeerd door geweld tegen burgers op basis van hun etnische identiteit.
The end of the old dispensation and the onset of the First wave of violence
De heersers over de dynastieke Europese rijken hadden te maken met de meest complexe
problemen met populatie management. Het toestaan van decentralisatie en culturele
onafhankelijkheid zorgde voor het ontstaan van een kerngroep. Deze groep ging zich
afzetten tegen andere groepen en “verwijderde” ze soms zelfs, zoals gebeurd is door de
Romanovs en de Ottomanen door een specifieke moslimgroep te verplaatsen. Rijken
gebruikten specifieke populatiegroepen voor specifieke functies. Hoewel het vaak
dwangmatig werd verkregen “werkte” de etnische verdeling van werk en hiërarchieën
(rangorden), want de rijken in kwestie zaten in de lift.
