Casus week 6: X, man, 13 jaar
X ervaart gedragsproblematiek en wordt geconfronteerd met uitdagingen op het
gebied van emotieregulatie, sociale vaardigheden en zelfredzaamheid. Daarnaast is er een
licht verstandelijke beperking vastgesteld (IQ tussen 65-70, 2019), met moeilijkheden in het
begrijpen van complexe concepten en het aangaan van sociale relaties. De omgeving van X
heeft zorgen geuit rondom de frequentie en intensiteit van de gedragsproblemen. Hij heeft
vaker een woedeaanval gehad op school en op zijn dagbesteding. In combinatie met de
zware zorglast voor pleegouders hebben zij een hulpvraag geformuleerd rondom de
oorsprong van het gedrag en hoe zij hiermee om kunnen gaan.
Factoren die veranderd moeten worden zijn voornamelijk kindfactoren, met
betrekking op emotieregulatie, gehechtheid en traumaverwerking.
De pleegouders zijn erg druk en ervaren de opvoeding als een zware last. Het zijn
liefdevolle pleegouders, maar er is ook sprake van handelingsverlegenheid en behoefte aan
ondersteuning. Er is beperkt contact met zijn biologische ouders. Wel heeft hij een goede
band met zijn pleegouders en kan hij zichzelf openstellen tegenover hen. X heeft een manier
gevonden om aan te geven wat er bij hem gebeurt als hij boos wordt, dit is een positieve
kindfactor, waarop verder gebouwd kan worden met een interventie. Daarnaast streeft X
ernaar om sociale contacten op te doen, wat een positief effect heeft zoals op de
zorgboerderij. Dit lukt echter nog niet in alle situaties. Verder is het van belang om voor X en
zijn omgeving te denken aan verdere diagnose, hierin spelen er nog veel onduidelijkheden.
Ook de diagnostiek is verouderd en moet heroverwogen worden. Ten slotte is het van belang
om de omgeving van X mee te nemen, op school voelt hij zich niet op zijn plek en wordt hij
gepest. Het betrekken van de gehele omgeving bij de behandeling is van belang. Dit omvat
niet alleen het gezin, maar ook de schoolomgeving.
Om het welzijn van X te verbeteren en de gezinsdynamiek te versterken, wordt
ingezet op gerichte interventies op het gebied van emotieregulatie, sociale vaardigheden en
het vergroten van de draagkracht van het gezin. Verschillende passende interventies worden
overwogen om de genoemde factoren aan te pakken.
X lijkt moeite te hebben met zijn emotieregulatie. Daarnaast vindt hij het lastig om om
te gaan met veranderingen. Vanwege de verschillende gebeurtenissen in zijn leven lijkt er
sprake te zijn van trauma en lijkt hij onveiligheid te ervaren in verschillende situaties.
Om aandacht te hebben voor zijn ontwikkeling dient er naast diagnostiek ook behandeling
ingezet te worden. Hierbij wordt Floortime geadviseerd.
Floortime is als interventie ontwikkeld vanuit het DIR- model. DIR staat voor: Developmental
capacities, Individual differences en Relationship based.
Floortime is een interventie die zich richt op (jonge) kinderen met een licht
verstandelijke beperking in relatie tot zijn of haar ouders. De interventie wordt doorgaans
ingezet voor kinderen met een ontwikkelingsleeftijd tussen de 0-7 jaar. Vanwege de
ontwikkelingsleeftijd van X, die in 2019 tussen de 3 en 5 jaar was, lijkt de interventie passend
voor hem.
De doelstelling van Floortime is om het kind verder te helpen in zijn ontwikkeling door
middel van plezier in interactie en communicatie. Vervolgens is het in de ouder-kind
interactie belangrijk dat ouders het kind beter leren begrijpen. Ouders zetten samen met het
kind stappen in het versterken van communicatie, het nemen van initiatieven, het verhogen
van de frustratietolerantie en het flexibel worden in het denken.
Specifiek aan deze methode is dat de interventie zich richt op alledaagse situaties
(De Bruijn & Twint, 2019). Voor X kan het mogelijk helpend zijn om meer sociale
vaardigheden aan te leren, om bijvoorbeeld op school aansluiting te vinden bij zijn
klasgenootjes.
De interventie is niet opgenomen in een databank. Wel zijn er verschillende studies
gedaan naar de effectiviteit van de methode. In Nederland heeft onderzoek naar effectiviteit
nog weinig plaatsgevonden, maar de bevindingen van zowel hulpverlening als ouders en
anderen die de methode toepassen zijn positief over de resultaten.
Greenspan en Wieder (2003) tonen een significant verschil aan in onderzoek, waarin
X ervaart gedragsproblematiek en wordt geconfronteerd met uitdagingen op het
gebied van emotieregulatie, sociale vaardigheden en zelfredzaamheid. Daarnaast is er een
licht verstandelijke beperking vastgesteld (IQ tussen 65-70, 2019), met moeilijkheden in het
begrijpen van complexe concepten en het aangaan van sociale relaties. De omgeving van X
heeft zorgen geuit rondom de frequentie en intensiteit van de gedragsproblemen. Hij heeft
vaker een woedeaanval gehad op school en op zijn dagbesteding. In combinatie met de
zware zorglast voor pleegouders hebben zij een hulpvraag geformuleerd rondom de
oorsprong van het gedrag en hoe zij hiermee om kunnen gaan.
Factoren die veranderd moeten worden zijn voornamelijk kindfactoren, met
betrekking op emotieregulatie, gehechtheid en traumaverwerking.
De pleegouders zijn erg druk en ervaren de opvoeding als een zware last. Het zijn
liefdevolle pleegouders, maar er is ook sprake van handelingsverlegenheid en behoefte aan
ondersteuning. Er is beperkt contact met zijn biologische ouders. Wel heeft hij een goede
band met zijn pleegouders en kan hij zichzelf openstellen tegenover hen. X heeft een manier
gevonden om aan te geven wat er bij hem gebeurt als hij boos wordt, dit is een positieve
kindfactor, waarop verder gebouwd kan worden met een interventie. Daarnaast streeft X
ernaar om sociale contacten op te doen, wat een positief effect heeft zoals op de
zorgboerderij. Dit lukt echter nog niet in alle situaties. Verder is het van belang om voor X en
zijn omgeving te denken aan verdere diagnose, hierin spelen er nog veel onduidelijkheden.
Ook de diagnostiek is verouderd en moet heroverwogen worden. Ten slotte is het van belang
om de omgeving van X mee te nemen, op school voelt hij zich niet op zijn plek en wordt hij
gepest. Het betrekken van de gehele omgeving bij de behandeling is van belang. Dit omvat
niet alleen het gezin, maar ook de schoolomgeving.
Om het welzijn van X te verbeteren en de gezinsdynamiek te versterken, wordt
ingezet op gerichte interventies op het gebied van emotieregulatie, sociale vaardigheden en
het vergroten van de draagkracht van het gezin. Verschillende passende interventies worden
overwogen om de genoemde factoren aan te pakken.
X lijkt moeite te hebben met zijn emotieregulatie. Daarnaast vindt hij het lastig om om
te gaan met veranderingen. Vanwege de verschillende gebeurtenissen in zijn leven lijkt er
sprake te zijn van trauma en lijkt hij onveiligheid te ervaren in verschillende situaties.
Om aandacht te hebben voor zijn ontwikkeling dient er naast diagnostiek ook behandeling
ingezet te worden. Hierbij wordt Floortime geadviseerd.
Floortime is als interventie ontwikkeld vanuit het DIR- model. DIR staat voor: Developmental
capacities, Individual differences en Relationship based.
Floortime is een interventie die zich richt op (jonge) kinderen met een licht
verstandelijke beperking in relatie tot zijn of haar ouders. De interventie wordt doorgaans
ingezet voor kinderen met een ontwikkelingsleeftijd tussen de 0-7 jaar. Vanwege de
ontwikkelingsleeftijd van X, die in 2019 tussen de 3 en 5 jaar was, lijkt de interventie passend
voor hem.
De doelstelling van Floortime is om het kind verder te helpen in zijn ontwikkeling door
middel van plezier in interactie en communicatie. Vervolgens is het in de ouder-kind
interactie belangrijk dat ouders het kind beter leren begrijpen. Ouders zetten samen met het
kind stappen in het versterken van communicatie, het nemen van initiatieven, het verhogen
van de frustratietolerantie en het flexibel worden in het denken.
Specifiek aan deze methode is dat de interventie zich richt op alledaagse situaties
(De Bruijn & Twint, 2019). Voor X kan het mogelijk helpend zijn om meer sociale
vaardigheden aan te leren, om bijvoorbeeld op school aansluiting te vinden bij zijn
klasgenootjes.
De interventie is niet opgenomen in een databank. Wel zijn er verschillende studies
gedaan naar de effectiviteit van de methode. In Nederland heeft onderzoek naar effectiviteit
nog weinig plaatsgevonden, maar de bevindingen van zowel hulpverlening als ouders en
anderen die de methode toepassen zijn positief over de resultaten.
Greenspan en Wieder (2003) tonen een significant verschil aan in onderzoek, waarin
