Psychological Science H15 –
Treatment of Psychological Disorders
15.1 – How are Psychological Disorders Treated?
Behandelingen van psychische stoornissen zijn erop gericht om de symptomen te verlichten zodat
mensen normaal kunnen functoneren in het dagelijks leven. Er bestaan verschillende
behandelmethoden. De behandelmethode die wordt gekozen hangt af van het type en de ernst van
de symptomen, de diagnose en de motvatetoestand van de persoon die de behandeling nodig
heef. De meeste aandoeningen kunnen op meerdere manieren worden behandeld. Bij sommige
stoornissen is een bepaalde methode of een combinate van methode echter het meest succesvol.
Psychologen gebruiken twee standaard categorieën van technieken om psychische stoornissen te
behandelen: psychologisch (psychotherapie) en biologisch. Alle vormen van psychotherapie hebben
betrekking op interactes tussen behandelaar en cliënt. Deze interactes zijn bedoeld om de persoon
te helpen zijn of haar symptomen en problemen te begrijpen en oplossingen voor hen te bieden. Op
deze manier kunnen gedachtenpatronen, emotes en gedrag worden veranderd. Een beperking van
elke vorm van psychotherapie is dat sommige psychische stoornissen worden gekenmerkt door
apathie of onverschilligheid. Daarnaast zijn individuen mogelijk niet geïnteresseerd/gemotveerd om
te worden behandeld. Biologische therapieën zijn behandelingen van psychische stoornissen
gebaseerd op medische benadering van ziekte; wat is er mis met het lichaam en wat voelt een
persoon als resultaat daarvan? Met andere woorden, deze therapieën zijn gebaseerd op het idee dat
psychische stoornissen het gevolg zijn van afwijkingen in neurale en lichamelijke processen.
Biologische behandelingen variëren van medicijnen tot elektrische stmulate van hersengebieden tot
chirurgische ingrepen. Psychofarmacologie is het gebruik van medicijnen die de werking van de
hersenen of van het lichaam beïnvloeden. Biologische behandelingen kunnen erg efectef zijn voor
sommige stoornissen, althans op korte termijn. Psychotherapie blijkt voor de meeste stoornissen
meer efectef op de lange termijn.
Een van de eerste mensen die begon met het ontwikkelen van behandelingen voor psychische
stoornissen was Sigmund Freud. Samen met Josef Breuer ontwikkelde hij de methode van
psychoanalyse. Het algemene doel hiervan was het vergroten van het bewustzijn van de onbewuste
psychologische processen van de cliënt en hoe deze processen zijn/haar dagelijks functoneren
beïnvloeden. Door dit inzicht te verkrijgen wordt de cliënt bevrijd van deze onbewuste invloeden,
waardoor de symptomen van de cliënt verminderen.
Psychotherapeuten herformuleerden later een aantal van Freud ideeën en deze aanpassingen staan
nu algemeen bekend als de psychodynamische therapie. Deze therapievorm is bedoeld om cliënten
te helpen behoefen, afweermechanismen/verdedigingen en moteven te onderzoeken als een
manier om angst te begrijpen. Er bestaat weinig bewijs voor de efectviteit van psychodynamische
therapie bij de behandeling van de meeste psychische stoornissen. Dit is niet verassend, want Freuds
ideeën zijn grotendeels niet gebaseerd op empirisch bewijs.
Het doel van humanistsche therapie is om de persoon als geheel te behandelen, en niet als een
verzameling van gedragingen of een opslagplaats van onderdrukte gedachten. Een van de bekendste
humanistsche therapieën is client-centered therapie (klantgerichte therapie). Dit is een empathische
benadering van therapie; het moedigt mensen aan om hun individuele potenteel voor persoonlijke
groei te vervullen door middel van meer zelfnzicht.
Een moderne vorm van humanistsche therapie, motvatonal interviewing (motverende
gespreksvoering), maakt gebruik van een klantgerichte benadering gedurende een zeer korte periode
(zoals één of twee gesprekken). Deze behandeling richt zich op de ambivalente van de cliënt over
problematsch gedrag. De behandeling helpt cliënten om discrepantes te identfceren tussen hun
, huidige staat en de gewenste staat (waar ze zouden willen zijn) in hun leven. Hierdoor kan de
therapeut de motvate van de cliënt om zijn/haar gedrag te veranderen, aanwakkeren.
Veel van de meest succesvolle therapieën proberen de cognite en het gedrag van mensen
rechtstreeks te veranderen. Waar inzicht-gebaseerde therapieën mal-adaptef gedrag beschouwen
als het resultaat van onderliggende problemen, beschouwen gedrags- en cogniteve therapieën de
gedachten en het gedrag als het probleem.
Het uitgangspunt van gedragstherapie is dat gedrag wordt aangeleerd en daarom ook kan worden
afgeleerd door het gebruik van klassieke en operante conditonering. Het is een methode om mensen
te helpen het gewenste gedrag te leren door dit gedrag te belonen, en het ongewenste gedrag af te
leren door dit gedrag te negeren of bestrafen. Veel gedragstherapieën voor psychische stoornissen
omvaten de exponent exposure: een gedragstherapeutsche techniek waarbij de persoon
herhaaldelijk wordt blootgesteld aan de angstwekkende stmulus of situate. Door iemand te
confronteren met angstwekkende stmuli of situates zonder dat daar negateve gevolgen bij komen
kijken, leert de persoon nieuwe, niet-bedreigende associates met de stmuli of situates. Exposure
therapie is erg efectef voor veel vormen van angststoornissen.
Cogniteve therapie is gebaseerd op de theorie dat verwrongen gedachten mal-adaptef gedrag en
emotes kunnen produceren; behandelstrategieën proberen deze denkpatronen te wijzigen,
waardoor dit mal-adapteve gedrag en emotes verdwijnen. Cogniteve herstructurering is een vorm
van cogniteve therapie die ernaar streef om cliënten te helpen mal-adapteve denkpatronen te
herkennen en ze te vervangen voor denkpatronen die meer in overeenstemming zijn met de realiteit.
Cogniteve gedragstherapie omvat technieken uit zowel de cogniteve therapie als de
gedragstherapie; het probeert de fouteve cognites van de cliënt te corrigeren en de cliënt te trainen
in het aangaan van nieuw gedrag. CGT is waarschijnlijk de meest gebruikte versie van
psychotherapie, en het is een van de meest efecteve vormen van psychotherapie voor vele soorten
psychische aandoeningen, met name voor angststoornissen en stemmingsstoornissen.
Groepstherapie biedt enkele voordelen ten opzichte van individuele therapie. Ten eerste is
groepstherapie vaak aanzienlijk goedkoper dan individuele behandeling. Daarnaast biedt
groepstherapie de mogelijkheid voor leden om hun sociale vaardigheden te verbeteren en van
elkaars ervaringen te leren. Deze sociale ondersteuning die groepsleden elkaar kunnen bieden is zelfs
een van de meest gunstge aspecten van dit type therapie. Als gevolg hiervan wordt groepstherapie
vaak gebruikt om individuele psychotherapie te versterken. Groepstherapieën variëren sterk in de
soorten mensen die aan de groep deelnemen, de duur van de behandeling, het theoretsche
perspectef van de therapeut die de groep leidt, en de groepsgroote.
De therapie die een persoon ontvangt, is natuurlijk een belangrijk element in de behandeling van een
psychische stoornis. Het gezin van de persoon speelt echter vaak een bijna even belangrijke rol.
Volgens de systeembenadering maakt een individu deel uit van een grotere context; elke verandering
in individueel gedrag zal het hele systeem beïnvloeden. Gezinsattudes zijn vaak van cruciaal belang
voor langetermijnprognoses van mensen met psychische stoornissen. Om deze reden staan sommige
therapeuten erop dat familieleden bij de therapie worden betrokken, behalve wanneer dit
onmogelijk is of contraproductef zou zijn. Er zijn aanwijzingen dat het helpen van gezinnen met het
bieden van passende sociale ondersteuning aan de persoon met een psychische stoornis, leidt tot
betere therapieresultaten en verminderde kansen van terugval. Expressed emoton is een patroon
van negateve actes van familieleden van een cliënt; het patroon omvat het maken van kritsche
opmerkingen over de persoon, vijandigheid tegenover de persoon en emotoneel overmatg
betrokken zijn. Het niveau van expressed emoton van familieleden komt overeen met het
terugvalpercentage bij psychische stoornissen, en deze percentages zijn het hoogt als de persoon
veel contact heef met de familie.
Treatment of Psychological Disorders
15.1 – How are Psychological Disorders Treated?
Behandelingen van psychische stoornissen zijn erop gericht om de symptomen te verlichten zodat
mensen normaal kunnen functoneren in het dagelijks leven. Er bestaan verschillende
behandelmethoden. De behandelmethode die wordt gekozen hangt af van het type en de ernst van
de symptomen, de diagnose en de motvatetoestand van de persoon die de behandeling nodig
heef. De meeste aandoeningen kunnen op meerdere manieren worden behandeld. Bij sommige
stoornissen is een bepaalde methode of een combinate van methode echter het meest succesvol.
Psychologen gebruiken twee standaard categorieën van technieken om psychische stoornissen te
behandelen: psychologisch (psychotherapie) en biologisch. Alle vormen van psychotherapie hebben
betrekking op interactes tussen behandelaar en cliënt. Deze interactes zijn bedoeld om de persoon
te helpen zijn of haar symptomen en problemen te begrijpen en oplossingen voor hen te bieden. Op
deze manier kunnen gedachtenpatronen, emotes en gedrag worden veranderd. Een beperking van
elke vorm van psychotherapie is dat sommige psychische stoornissen worden gekenmerkt door
apathie of onverschilligheid. Daarnaast zijn individuen mogelijk niet geïnteresseerd/gemotveerd om
te worden behandeld. Biologische therapieën zijn behandelingen van psychische stoornissen
gebaseerd op medische benadering van ziekte; wat is er mis met het lichaam en wat voelt een
persoon als resultaat daarvan? Met andere woorden, deze therapieën zijn gebaseerd op het idee dat
psychische stoornissen het gevolg zijn van afwijkingen in neurale en lichamelijke processen.
Biologische behandelingen variëren van medicijnen tot elektrische stmulate van hersengebieden tot
chirurgische ingrepen. Psychofarmacologie is het gebruik van medicijnen die de werking van de
hersenen of van het lichaam beïnvloeden. Biologische behandelingen kunnen erg efectef zijn voor
sommige stoornissen, althans op korte termijn. Psychotherapie blijkt voor de meeste stoornissen
meer efectef op de lange termijn.
Een van de eerste mensen die begon met het ontwikkelen van behandelingen voor psychische
stoornissen was Sigmund Freud. Samen met Josef Breuer ontwikkelde hij de methode van
psychoanalyse. Het algemene doel hiervan was het vergroten van het bewustzijn van de onbewuste
psychologische processen van de cliënt en hoe deze processen zijn/haar dagelijks functoneren
beïnvloeden. Door dit inzicht te verkrijgen wordt de cliënt bevrijd van deze onbewuste invloeden,
waardoor de symptomen van de cliënt verminderen.
Psychotherapeuten herformuleerden later een aantal van Freud ideeën en deze aanpassingen staan
nu algemeen bekend als de psychodynamische therapie. Deze therapievorm is bedoeld om cliënten
te helpen behoefen, afweermechanismen/verdedigingen en moteven te onderzoeken als een
manier om angst te begrijpen. Er bestaat weinig bewijs voor de efectviteit van psychodynamische
therapie bij de behandeling van de meeste psychische stoornissen. Dit is niet verassend, want Freuds
ideeën zijn grotendeels niet gebaseerd op empirisch bewijs.
Het doel van humanistsche therapie is om de persoon als geheel te behandelen, en niet als een
verzameling van gedragingen of een opslagplaats van onderdrukte gedachten. Een van de bekendste
humanistsche therapieën is client-centered therapie (klantgerichte therapie). Dit is een empathische
benadering van therapie; het moedigt mensen aan om hun individuele potenteel voor persoonlijke
groei te vervullen door middel van meer zelfnzicht.
Een moderne vorm van humanistsche therapie, motvatonal interviewing (motverende
gespreksvoering), maakt gebruik van een klantgerichte benadering gedurende een zeer korte periode
(zoals één of twee gesprekken). Deze behandeling richt zich op de ambivalente van de cliënt over
problematsch gedrag. De behandeling helpt cliënten om discrepantes te identfceren tussen hun
, huidige staat en de gewenste staat (waar ze zouden willen zijn) in hun leven. Hierdoor kan de
therapeut de motvate van de cliënt om zijn/haar gedrag te veranderen, aanwakkeren.
Veel van de meest succesvolle therapieën proberen de cognite en het gedrag van mensen
rechtstreeks te veranderen. Waar inzicht-gebaseerde therapieën mal-adaptef gedrag beschouwen
als het resultaat van onderliggende problemen, beschouwen gedrags- en cogniteve therapieën de
gedachten en het gedrag als het probleem.
Het uitgangspunt van gedragstherapie is dat gedrag wordt aangeleerd en daarom ook kan worden
afgeleerd door het gebruik van klassieke en operante conditonering. Het is een methode om mensen
te helpen het gewenste gedrag te leren door dit gedrag te belonen, en het ongewenste gedrag af te
leren door dit gedrag te negeren of bestrafen. Veel gedragstherapieën voor psychische stoornissen
omvaten de exponent exposure: een gedragstherapeutsche techniek waarbij de persoon
herhaaldelijk wordt blootgesteld aan de angstwekkende stmulus of situate. Door iemand te
confronteren met angstwekkende stmuli of situates zonder dat daar negateve gevolgen bij komen
kijken, leert de persoon nieuwe, niet-bedreigende associates met de stmuli of situates. Exposure
therapie is erg efectef voor veel vormen van angststoornissen.
Cogniteve therapie is gebaseerd op de theorie dat verwrongen gedachten mal-adaptef gedrag en
emotes kunnen produceren; behandelstrategieën proberen deze denkpatronen te wijzigen,
waardoor dit mal-adapteve gedrag en emotes verdwijnen. Cogniteve herstructurering is een vorm
van cogniteve therapie die ernaar streef om cliënten te helpen mal-adapteve denkpatronen te
herkennen en ze te vervangen voor denkpatronen die meer in overeenstemming zijn met de realiteit.
Cogniteve gedragstherapie omvat technieken uit zowel de cogniteve therapie als de
gedragstherapie; het probeert de fouteve cognites van de cliënt te corrigeren en de cliënt te trainen
in het aangaan van nieuw gedrag. CGT is waarschijnlijk de meest gebruikte versie van
psychotherapie, en het is een van de meest efecteve vormen van psychotherapie voor vele soorten
psychische aandoeningen, met name voor angststoornissen en stemmingsstoornissen.
Groepstherapie biedt enkele voordelen ten opzichte van individuele therapie. Ten eerste is
groepstherapie vaak aanzienlijk goedkoper dan individuele behandeling. Daarnaast biedt
groepstherapie de mogelijkheid voor leden om hun sociale vaardigheden te verbeteren en van
elkaars ervaringen te leren. Deze sociale ondersteuning die groepsleden elkaar kunnen bieden is zelfs
een van de meest gunstge aspecten van dit type therapie. Als gevolg hiervan wordt groepstherapie
vaak gebruikt om individuele psychotherapie te versterken. Groepstherapieën variëren sterk in de
soorten mensen die aan de groep deelnemen, de duur van de behandeling, het theoretsche
perspectef van de therapeut die de groep leidt, en de groepsgroote.
De therapie die een persoon ontvangt, is natuurlijk een belangrijk element in de behandeling van een
psychische stoornis. Het gezin van de persoon speelt echter vaak een bijna even belangrijke rol.
Volgens de systeembenadering maakt een individu deel uit van een grotere context; elke verandering
in individueel gedrag zal het hele systeem beïnvloeden. Gezinsattudes zijn vaak van cruciaal belang
voor langetermijnprognoses van mensen met psychische stoornissen. Om deze reden staan sommige
therapeuten erop dat familieleden bij de therapie worden betrokken, behalve wanneer dit
onmogelijk is of contraproductef zou zijn. Er zijn aanwijzingen dat het helpen van gezinnen met het
bieden van passende sociale ondersteuning aan de persoon met een psychische stoornis, leidt tot
betere therapieresultaten en verminderde kansen van terugval. Expressed emoton is een patroon
van negateve actes van familieleden van een cliënt; het patroon omvat het maken van kritsche
opmerkingen over de persoon, vijandigheid tegenover de persoon en emotoneel overmatg
betrokken zijn. Het niveau van expressed emoton van familieleden komt overeen met het
terugvalpercentage bij psychische stoornissen, en deze percentages zijn het hoogt als de persoon
veel contact heef met de familie.
