Samenvatting 2
Aggression and Psychopathy
Blair (2013). The neurobiology of psychopathic traits in youths.
Agressief en antisociaal gedrag zijn de leidende oorzaak dat kinderen en adolescenten doorverwezen
worden en een diagnose krijgen van conduct disorder (CD), hoewel niet alle patiënten met deze diagnose
dezelfde pathofysiologie vertonen. Een vorm van CD wordt gekenmerkt door de aanwezigheid van
psychopathische traits (PT) welke een callous-unemotional (CU) component (bv. gebrek aan schuld of
empathie) en impulsief-antisociaal component hebben. Het is vroeg zichtbaar in kinderen en blijft bestaan
in de volwassenheid. Een vorm van CU, genaamd ‘limited prosocial emotions’, is geïntroduceerd aan de CD-
diagnose in de DSM-5. Een individu moet twee van de vier karakteristieken vertoond hebben in de laatste
12 maanden in meerdere settingen: (1) gebrek aan spijt of schuld; (2) callousness (gebrek aan empathie); (3)
gebrek aan zorgen over prestatie (bv. op school) en (4) oppervlakkig of afwezig affect (gebrek aan expressie
van gevoelens voor andere). De huidige review bespreekt waarom PT in jongeren geassocieerd zijn met een
toegenomen risico van antisociaal gedrag en agressie.
Een cognitief neurowetenschappelijke aanpak
Jongeren met PT vertonen twee hoofd cognitieve beperkingen:
1. Specifieke vorm van empathische dysfunctie: de term empathie bestaat uit twee kritische processen
die verschillend zijn op zowel cognitief als neuraal level. Cognitieve empathie (CE) omvat de
representatie van de intenties en gedachtes van anderen (ook de theory of mind genoemd), waar
emotionele empathie (EE) de affectieve responses op emotionele displays van andere individuen en
responses op verbale omschrijving van de emotionele staten van andere individuen omvat. PT zijn
geassocieerd met verminderingen in specifieke vormen van emotionele empathie (met name reageren
op angst, verdriet, pijn en blijheid in anderen). De functionele beperking is geassocieerd met
verminderde amygdala en vmPFC responsiviteit op distress cues.
2. Beperking in decision-making (DM): met name in reinforcement leren en de representatie van
reinforcement verwachtingen. Dit is meer gerelateerd aan het impulsieve-antisociale component van
PT en wordt ook gedeeltelijk gezien in patiënten met andere externaliserende stoornissen, zoals ADHD
en in individuen met risico op het ontwikkelen van drugsverslaving. Deze functionele beperking is
geassocieerd met dysfunctie in de vmPFC en het striatum.
Cognitieve empathie
Volwassenen met PT vertonen geen beperking in CE. Jongeren met PT vertonen normale recruitment van
de vmPFC, TPJ, posterior cingulate cortex en temporal pole wanneer ze CE-taken doen.
Emotionele empathie
Empathische reacties kunnen uitgelokt worden door gezichtscues, auditieve cues, lichaamshoudingen en
tekst. EE heeft een communicatieve functie; de emotionele cues van anderen geven specifieke informatie
aan de waarnemer en emotionele empathie is de 'vertaling' van deze mededeling door de waarnemer. EE-
beperking in jongeren (en volwassenen) met PT zijn selectief. Zo hebben ze bijvoorbeeld normale
herkenning van boosheid en afkeer, maar vertonen ze beperkte verwerking van distress cues en blije
uitdrukking. Studies tonen consistent beperkte herkenning van bange uitdrukkingen en tot op een mindere
1
, mate verdrietige en blije uitdrukking in jongeren (en volwassenen) met PT. De beperkte herkenning van
angst and verdriet geldt ook voor vocale tonen en lichaamshoudingen. Jongeren met PT vertonen
verminderde autonome responses op angstige of verdrietige uitdrukkingen en pijn in anderen. Kinderen
met hoge CU-kenmerken zijn minder bezorgd dat agressief gedrag zal leiden tot lijden van het slachtoffer.
De response op emotionele stimuli is niet afwezig, maar verminderd, en het verhogen van de intensiteit of
het oriënteren van de ogen van de participant naar de stimuli vermindert of verwijdert groepsverschillen in
angst uitdrukking herkenning.
In gezonde individuen leidt amygdala activatie door distress cues tot verhoogd arousal (via projecties naar
de breinstam) en verhoogde aandacht tot deze cues. Deze toegenomen aandacht reflecteert de wederzijdse
amygdala-temporele cortex verbinding, zodanig dat amygdala-activiteit de neuronen stimuleert die de
emotioneel opvallende kenmerken van het opwekkende signaal vertegenwoordigen, de representatie van
deze kenmerken verder versterkt en de kans vergroot dat ze de concurrentie om representatie winnen. Bij
angstige uitdrukking is de oogregio met name emotioneel opvallend. Als resultaat van stimulus-
reinforcement leren wordt er een associatie gevormd tussen sociale straf van de angstige of verdrietige
uitdrukking en een representatie van objecten of acties geassocieerd met deze uitdrukking. De tekorten in
EE in adolescenten met PT omvat amygdala dysfunctie. Ook CD-jongeren met PT vertonen verminderde
amygdala en rostrale mediale frontale corticale responses op afbeeldingen van anderen met pijn. Het CU-
component van PT is met name geassocieerd met verminderde amygdala response op distress cues.
Gepaste verwerking van distress cues is cruciaal voor socialisatie. Emotionele uitdrukkingen hebben een rol
in de transmissie van de waarde van acties en objecten. De amygdala staat de associatie toe tussen de
stimulus (het object of de actie waar de uitdrukking naar gericht was) en de reinforcement (de expressie
zelf), zodat het object of de actie geassocieerd raakt met de waarde. In individuen met PT leidt verminderde
verwerking van distress cues door de amygdala tot verminderde aversie voor acties die andere schaden,
zodat het individu waarschijnlijker is om deze acties uit te voeren om hun doelen te bereiken.
EE heeft ook een communicatieve functie; het is cruciaal voor het leren van de sociale waarde van acties en
objecten en is belangrijk voor gepast DM. In gezonde individuen is de kracht van de representatie van
distress van het slachtoffer omgekeerd gerelateerd aan de kans op een agressieve response. Brein regio’s
van belang voor het representeren van de waarde van objecten en acties en voor het gebruik van deze
informatie om keuzes te sturen richting of weg van deze objecten en acties zijn onder andere de vmPFC en
anterior insular (AI) cortex, welke ook cruciaal zijn voor empathisch reageren. Jongeren met CD tonen
verminderde rostrale vmPFC activatie in reactie op het observeren van pijn in anderen. Ook hebben ze
verminderde insula responses bij het gebruiken van emotionele responses van andere om volgend gedrag
van deze individuen te voorspellen. Deze activiteit vermindering is gecorreleerd met de ernst van
psychopathische or CU-kenmerken.
Emotioneel leren en decision-making
Jongeren met PT vertonen beperkingen in emotioneel leren en DM. Dit reflecteert verminderde reactiviteit
op de sociale versterker (emotionele expressie) en tekorten in de processen onderliggend aan aversieve
conditionering, passief avoidance leren, operante extinctie en reversal leren. Deze beperkingen manifesteren
bij het maken van morele beoordelingen en in andere decision-making paradigma’s.
2
Aggression and Psychopathy
Blair (2013). The neurobiology of psychopathic traits in youths.
Agressief en antisociaal gedrag zijn de leidende oorzaak dat kinderen en adolescenten doorverwezen
worden en een diagnose krijgen van conduct disorder (CD), hoewel niet alle patiënten met deze diagnose
dezelfde pathofysiologie vertonen. Een vorm van CD wordt gekenmerkt door de aanwezigheid van
psychopathische traits (PT) welke een callous-unemotional (CU) component (bv. gebrek aan schuld of
empathie) en impulsief-antisociaal component hebben. Het is vroeg zichtbaar in kinderen en blijft bestaan
in de volwassenheid. Een vorm van CU, genaamd ‘limited prosocial emotions’, is geïntroduceerd aan de CD-
diagnose in de DSM-5. Een individu moet twee van de vier karakteristieken vertoond hebben in de laatste
12 maanden in meerdere settingen: (1) gebrek aan spijt of schuld; (2) callousness (gebrek aan empathie); (3)
gebrek aan zorgen over prestatie (bv. op school) en (4) oppervlakkig of afwezig affect (gebrek aan expressie
van gevoelens voor andere). De huidige review bespreekt waarom PT in jongeren geassocieerd zijn met een
toegenomen risico van antisociaal gedrag en agressie.
Een cognitief neurowetenschappelijke aanpak
Jongeren met PT vertonen twee hoofd cognitieve beperkingen:
1. Specifieke vorm van empathische dysfunctie: de term empathie bestaat uit twee kritische processen
die verschillend zijn op zowel cognitief als neuraal level. Cognitieve empathie (CE) omvat de
representatie van de intenties en gedachtes van anderen (ook de theory of mind genoemd), waar
emotionele empathie (EE) de affectieve responses op emotionele displays van andere individuen en
responses op verbale omschrijving van de emotionele staten van andere individuen omvat. PT zijn
geassocieerd met verminderingen in specifieke vormen van emotionele empathie (met name reageren
op angst, verdriet, pijn en blijheid in anderen). De functionele beperking is geassocieerd met
verminderde amygdala en vmPFC responsiviteit op distress cues.
2. Beperking in decision-making (DM): met name in reinforcement leren en de representatie van
reinforcement verwachtingen. Dit is meer gerelateerd aan het impulsieve-antisociale component van
PT en wordt ook gedeeltelijk gezien in patiënten met andere externaliserende stoornissen, zoals ADHD
en in individuen met risico op het ontwikkelen van drugsverslaving. Deze functionele beperking is
geassocieerd met dysfunctie in de vmPFC en het striatum.
Cognitieve empathie
Volwassenen met PT vertonen geen beperking in CE. Jongeren met PT vertonen normale recruitment van
de vmPFC, TPJ, posterior cingulate cortex en temporal pole wanneer ze CE-taken doen.
Emotionele empathie
Empathische reacties kunnen uitgelokt worden door gezichtscues, auditieve cues, lichaamshoudingen en
tekst. EE heeft een communicatieve functie; de emotionele cues van anderen geven specifieke informatie
aan de waarnemer en emotionele empathie is de 'vertaling' van deze mededeling door de waarnemer. EE-
beperking in jongeren (en volwassenen) met PT zijn selectief. Zo hebben ze bijvoorbeeld normale
herkenning van boosheid en afkeer, maar vertonen ze beperkte verwerking van distress cues en blije
uitdrukking. Studies tonen consistent beperkte herkenning van bange uitdrukkingen en tot op een mindere
1
, mate verdrietige en blije uitdrukking in jongeren (en volwassenen) met PT. De beperkte herkenning van
angst and verdriet geldt ook voor vocale tonen en lichaamshoudingen. Jongeren met PT vertonen
verminderde autonome responses op angstige of verdrietige uitdrukkingen en pijn in anderen. Kinderen
met hoge CU-kenmerken zijn minder bezorgd dat agressief gedrag zal leiden tot lijden van het slachtoffer.
De response op emotionele stimuli is niet afwezig, maar verminderd, en het verhogen van de intensiteit of
het oriënteren van de ogen van de participant naar de stimuli vermindert of verwijdert groepsverschillen in
angst uitdrukking herkenning.
In gezonde individuen leidt amygdala activatie door distress cues tot verhoogd arousal (via projecties naar
de breinstam) en verhoogde aandacht tot deze cues. Deze toegenomen aandacht reflecteert de wederzijdse
amygdala-temporele cortex verbinding, zodanig dat amygdala-activiteit de neuronen stimuleert die de
emotioneel opvallende kenmerken van het opwekkende signaal vertegenwoordigen, de representatie van
deze kenmerken verder versterkt en de kans vergroot dat ze de concurrentie om representatie winnen. Bij
angstige uitdrukking is de oogregio met name emotioneel opvallend. Als resultaat van stimulus-
reinforcement leren wordt er een associatie gevormd tussen sociale straf van de angstige of verdrietige
uitdrukking en een representatie van objecten of acties geassocieerd met deze uitdrukking. De tekorten in
EE in adolescenten met PT omvat amygdala dysfunctie. Ook CD-jongeren met PT vertonen verminderde
amygdala en rostrale mediale frontale corticale responses op afbeeldingen van anderen met pijn. Het CU-
component van PT is met name geassocieerd met verminderde amygdala response op distress cues.
Gepaste verwerking van distress cues is cruciaal voor socialisatie. Emotionele uitdrukkingen hebben een rol
in de transmissie van de waarde van acties en objecten. De amygdala staat de associatie toe tussen de
stimulus (het object of de actie waar de uitdrukking naar gericht was) en de reinforcement (de expressie
zelf), zodat het object of de actie geassocieerd raakt met de waarde. In individuen met PT leidt verminderde
verwerking van distress cues door de amygdala tot verminderde aversie voor acties die andere schaden,
zodat het individu waarschijnlijker is om deze acties uit te voeren om hun doelen te bereiken.
EE heeft ook een communicatieve functie; het is cruciaal voor het leren van de sociale waarde van acties en
objecten en is belangrijk voor gepast DM. In gezonde individuen is de kracht van de representatie van
distress van het slachtoffer omgekeerd gerelateerd aan de kans op een agressieve response. Brein regio’s
van belang voor het representeren van de waarde van objecten en acties en voor het gebruik van deze
informatie om keuzes te sturen richting of weg van deze objecten en acties zijn onder andere de vmPFC en
anterior insular (AI) cortex, welke ook cruciaal zijn voor empathisch reageren. Jongeren met CD tonen
verminderde rostrale vmPFC activatie in reactie op het observeren van pijn in anderen. Ook hebben ze
verminderde insula responses bij het gebruiken van emotionele responses van andere om volgend gedrag
van deze individuen te voorspellen. Deze activiteit vermindering is gecorreleerd met de ernst van
psychopathische or CU-kenmerken.
Emotioneel leren en decision-making
Jongeren met PT vertonen beperkingen in emotioneel leren en DM. Dit reflecteert verminderde reactiviteit
op de sociale versterker (emotionele expressie) en tekorten in de processen onderliggend aan aversieve
conditionering, passief avoidance leren, operante extinctie en reversal leren. Deze beperkingen manifesteren
bij het maken van morele beoordelingen en in andere decision-making paradigma’s.
2
