Samenvatting ICT-Recht
1. ICT en recht: gruwelijk breed
1.2 Regulering
De vraag op welke wijze (het internet) het beste kan worden gereguleerd, blijft vele bezighouden.
Lessig onderscheidt in navolging van andere auteurs vier modaliteiten voor de regulering:
1. het recht;
2. de markt;
3. sociale normen;
4. de architectuur (code).
1. Het recht is een methode om iets te reguleren door bepaalde gedragingen te verbieden.
2. De markt kan door prijzen te verhogen of te verlagen partijen verleiden een bepaalde richting te
kiezen.
3. Overtreding van een sociale norm zal leiden tot vreemde blikken, maar niet tot een
gevangenisstraf.
4. Architectuur stelt de bouwer in staat het gedrag van mensen te reguleren (technoregulering).
Dichter bij ICT kun je denken aan de beperkingen die de regiocode van een dvd met zich meebrengt.
Een ander voorbeeld is de kopieerbeveiliging op een cd.
Volgens Lessig zullen overheden en ondernemingen door middel van code (technoregulering) steeds
meer in staat zijn om het gedrag van internetgebruikers te bepalen. Lessig laat in zijn boek zien dat
het recht slechts één van de reguleringsmiddelen is en regulering dus ook op andere wijze tot stand
kan komen.
1.3 Relatie ICT en recht
ICT en recht zijn op twee manieren met elkaar verbonden. Enerzijds geldt ICT als object of voorwerp
van het recht. Anderzijds kan ICT ook een bijdrage leveren aan het recht.
Er wordt wel onderscheidt gemaakt tussen internetrecht en ICT-recht, maar echt scherp is dit
onderscheid niet. Bij internetrecht zal de nadruk iets meer op de grenzen van uitingsvrijheid en
daarmee op strafrecht en het recht op vrije meningsuiting liggen, terwijl deze bij ICT-recht meer op
het terrein van contractenrecht ligt. Beide domeinen hebben met elkaar gemeen dat het om een
functioneel rechtsgebied gaat. Dat wil zeggen dat het vakgebied gebruikmaakt van onderdelen van
verschillende rechtsgebieden voor zover deze een relatie hebben met ICT.
Naast internet en recht is ook de verwerving van software een apart vak. De selectie van de
benodigde software en het contractueel vastleggen van de koop in een overeenkomst zijn met name
in ontwikkeltrajecten een grote uitdaging.
Programmatuur
Programmatuur is een ander woord voor software. Elke pc, laptop, i-pad etc… bevat een Central
Processing Unit (CPU), ook wel digitale processor genoemd. Deze verwerkingseenheid is het hart van
de computer en voert zogenoemde instructies uit. Een computer werkt met het binaire talstelsel,
wat betekent dat een computer met nullen en enen werkt. Dit worden bits genoemd. Een groep van
acht bits wordt een byte genoemd. De omvang van het aantal bytes wordt ook wel uitgedrukt in
kilobytes.
Programmatuur werd vroeger geschreven door letterlijk de taal van de processor in te voeren
(machinetaal of objectcode). De software wordt tegenwoordig in een begrijpelijke, zogenoemde
hogere programmeertaal geschreven. De code in deze hogere programmeertaal (Java) wordt de
broncode of sourcecode genoemd. Om de broncode om te zetten naar uitvoerbare machinetaal
wordt een compiler gebruikt. De computer heeft uitsluitend de uitvoerbare objectcode nodig, de
programmeur heeft echter wel de broncode nodig om de werking van de software te doorgronden
1. ICT en recht: gruwelijk breed
1.2 Regulering
De vraag op welke wijze (het internet) het beste kan worden gereguleerd, blijft vele bezighouden.
Lessig onderscheidt in navolging van andere auteurs vier modaliteiten voor de regulering:
1. het recht;
2. de markt;
3. sociale normen;
4. de architectuur (code).
1. Het recht is een methode om iets te reguleren door bepaalde gedragingen te verbieden.
2. De markt kan door prijzen te verhogen of te verlagen partijen verleiden een bepaalde richting te
kiezen.
3. Overtreding van een sociale norm zal leiden tot vreemde blikken, maar niet tot een
gevangenisstraf.
4. Architectuur stelt de bouwer in staat het gedrag van mensen te reguleren (technoregulering).
Dichter bij ICT kun je denken aan de beperkingen die de regiocode van een dvd met zich meebrengt.
Een ander voorbeeld is de kopieerbeveiliging op een cd.
Volgens Lessig zullen overheden en ondernemingen door middel van code (technoregulering) steeds
meer in staat zijn om het gedrag van internetgebruikers te bepalen. Lessig laat in zijn boek zien dat
het recht slechts één van de reguleringsmiddelen is en regulering dus ook op andere wijze tot stand
kan komen.
1.3 Relatie ICT en recht
ICT en recht zijn op twee manieren met elkaar verbonden. Enerzijds geldt ICT als object of voorwerp
van het recht. Anderzijds kan ICT ook een bijdrage leveren aan het recht.
Er wordt wel onderscheidt gemaakt tussen internetrecht en ICT-recht, maar echt scherp is dit
onderscheid niet. Bij internetrecht zal de nadruk iets meer op de grenzen van uitingsvrijheid en
daarmee op strafrecht en het recht op vrije meningsuiting liggen, terwijl deze bij ICT-recht meer op
het terrein van contractenrecht ligt. Beide domeinen hebben met elkaar gemeen dat het om een
functioneel rechtsgebied gaat. Dat wil zeggen dat het vakgebied gebruikmaakt van onderdelen van
verschillende rechtsgebieden voor zover deze een relatie hebben met ICT.
Naast internet en recht is ook de verwerving van software een apart vak. De selectie van de
benodigde software en het contractueel vastleggen van de koop in een overeenkomst zijn met name
in ontwikkeltrajecten een grote uitdaging.
Programmatuur
Programmatuur is een ander woord voor software. Elke pc, laptop, i-pad etc… bevat een Central
Processing Unit (CPU), ook wel digitale processor genoemd. Deze verwerkingseenheid is het hart van
de computer en voert zogenoemde instructies uit. Een computer werkt met het binaire talstelsel,
wat betekent dat een computer met nullen en enen werkt. Dit worden bits genoemd. Een groep van
acht bits wordt een byte genoemd. De omvang van het aantal bytes wordt ook wel uitgedrukt in
kilobytes.
Programmatuur werd vroeger geschreven door letterlijk de taal van de processor in te voeren
(machinetaal of objectcode). De software wordt tegenwoordig in een begrijpelijke, zogenoemde
hogere programmeertaal geschreven. De code in deze hogere programmeertaal (Java) wordt de
broncode of sourcecode genoemd. Om de broncode om te zetten naar uitvoerbare machinetaal
wordt een compiler gebruikt. De computer heeft uitsluitend de uitvoerbare objectcode nodig, de
programmeur heeft echter wel de broncode nodig om de werking van de software te doorgronden
