Ontwikkelingspsychopathologie: Opdracht 2
Naam: Josefien Zuidervaart
Studentnummer: 2751194
Werkgroep: 34
Opdracht 2
Aantal woorden: 846
, Inleiding
Schoolweigering is een voorkomend probleem bij jonge mensen dat gekenmerkt wordt door een
tegenzin of weigering om naar school te gaan, vaak leidend tot langdurige afwezigheid. Dit proces
is gemotiveerd vanuit enkel het kind en niet de ouder, in tegenstelling tot het fenomeen
schooluitval. Het gaat vaak gepaard met een sociale angststoornis of vorm van depressie, wat
resulteert in emotioneel overstuur gedrag bij het vooruitzicht om naar school te gaan. En dat
terwijl consequent schoolbezoek belangrijk is voor niet alleen de persoonlijke, maar ook de
emotionele, sociale en academische ontwikkeling van jonge mensen (Havik et al., 2015).
Bij schoolweigering is de afwezigheid niet af te leiden aan legitieme redenen, denk hierbij aan
ziekte of dergelijke afspraken met betrekking tot thuisscholing. Het onderscheidt zich van een
ander bekend fenomeen, spijbelen, aangezien dit probleem plaatsvindt zonder toestemming van de
ouders.
Het is belangrijk dat er onderzoek gedaan wordt naar schoolweigering, aangezien zoals eerder
aangegeven school een grote rol speelt in de gehele ontwikkeling van een kind. Wat inhoudt dat
een kind tijdens de opvoeding veel leert van hun omgeving, oftewel de school waar het kind een
ruim deel van zijn of haar jongere jaren doorbrengt. Ook kan verzuim en afwezigheid leiden tot
verslechtering van de schoolprestaties. Hierdoor kan een kind terecht komen in een negatieve
cyclus die moeilijk te doorbreken is (Credé et al., 2010). Wanneer we meer tijd en aandacht steken
in onderzoek naar schoolweigering, kunnen we in de toekomst wellicht meer gevallen voorkomen.
Het onderzoeken van de sociaal/culturele en gemeenschappelijke factoren
In het onderzoek van Havik et al. (2015) wordt er gekeken naar de relaties van kinderen met
andere leerlingen op school en de invloed van deze relaties op schoolweigering. Aan de hand van
deze studie wordt er gesuggereerd dat het hebben van slechte relaties met andere leerlingen op
school een aanzienlijk risicofactor kan zijn voor schoolweigering (Havik et al., 2015).
Een factor uit de sociaal/culturele context dat kan bijdragen aan schoolweigering is de etnische en
raciale diversiteit. Dit wordt gekenmerkt door onder andere een persoons nationaliteit, religie, taal,
cultuur, geschiedenis en de bijkomende normen en waarden dat een groep mensen bindt. De
Naam: Josefien Zuidervaart
Studentnummer: 2751194
Werkgroep: 34
Opdracht 2
Aantal woorden: 846
, Inleiding
Schoolweigering is een voorkomend probleem bij jonge mensen dat gekenmerkt wordt door een
tegenzin of weigering om naar school te gaan, vaak leidend tot langdurige afwezigheid. Dit proces
is gemotiveerd vanuit enkel het kind en niet de ouder, in tegenstelling tot het fenomeen
schooluitval. Het gaat vaak gepaard met een sociale angststoornis of vorm van depressie, wat
resulteert in emotioneel overstuur gedrag bij het vooruitzicht om naar school te gaan. En dat
terwijl consequent schoolbezoek belangrijk is voor niet alleen de persoonlijke, maar ook de
emotionele, sociale en academische ontwikkeling van jonge mensen (Havik et al., 2015).
Bij schoolweigering is de afwezigheid niet af te leiden aan legitieme redenen, denk hierbij aan
ziekte of dergelijke afspraken met betrekking tot thuisscholing. Het onderscheidt zich van een
ander bekend fenomeen, spijbelen, aangezien dit probleem plaatsvindt zonder toestemming van de
ouders.
Het is belangrijk dat er onderzoek gedaan wordt naar schoolweigering, aangezien zoals eerder
aangegeven school een grote rol speelt in de gehele ontwikkeling van een kind. Wat inhoudt dat
een kind tijdens de opvoeding veel leert van hun omgeving, oftewel de school waar het kind een
ruim deel van zijn of haar jongere jaren doorbrengt. Ook kan verzuim en afwezigheid leiden tot
verslechtering van de schoolprestaties. Hierdoor kan een kind terecht komen in een negatieve
cyclus die moeilijk te doorbreken is (Credé et al., 2010). Wanneer we meer tijd en aandacht steken
in onderzoek naar schoolweigering, kunnen we in de toekomst wellicht meer gevallen voorkomen.
Het onderzoeken van de sociaal/culturele en gemeenschappelijke factoren
In het onderzoek van Havik et al. (2015) wordt er gekeken naar de relaties van kinderen met
andere leerlingen op school en de invloed van deze relaties op schoolweigering. Aan de hand van
deze studie wordt er gesuggereerd dat het hebben van slechte relaties met andere leerlingen op
school een aanzienlijk risicofactor kan zijn voor schoolweigering (Havik et al., 2015).
Een factor uit de sociaal/culturele context dat kan bijdragen aan schoolweigering is de etnische en
raciale diversiteit. Dit wordt gekenmerkt door onder andere een persoons nationaliteit, religie, taal,
cultuur, geschiedenis en de bijkomende normen en waarden dat een groep mensen bindt. De
