Probleem 2: External Forces
→ leertheorieën
Pavlov - Skinner - Watson
Leerdoel 1a→ klassieke conditionering
1. Wat is klassieke conditionering?
Leerdoel 1b → aangeleerd gedrag, associëren en klassieke conditionering
1. Hoe wordt emotie gebruikt in klassieke conditionering?
Probleem 2 → operant conditionering, belonen en straffen
1. Wat is operant conditionering?
2. Wat voor conditionering schema's zijn er?
Keywords:
- Pavlov
- Skinner
- Watson
- conditionering classic/operant
- behaviourism
Mischel:
- H10, BEHAVIORAL CONCEPTIONS, pag. 245
Behavioral Conceptions
- H11, ANALYZING AND MODIFYING BEHAVIOR, pag. 270
Analyzing and Modifying Behavior
Cervone:
H10, BEHAVIORISM AND THE LEARNING APPROACHES TO PERSONALITY, pag. 351
Carver:
H10, THE LEARNING PERSPECTIVES, pag. 227
Atkinson:
H7, LEARNING AND CONDITION, pag. 236
,1.a Wat is klassieke conditionering?
Leren is een relatief permanente gedragsverandering die het resultaat is van ervaring.
Er zijn vier basistypen van leren:
1. gewenning en sensitisatie, waarbij een organisme
leert om een bekende en inconsequente stimulus te
negeren
2. klassieke conditionering, waarbij een organisme leert
dat één stimulus een andere volgt (= PAVLOV)
3. instrumentele conditionering, waarbij een organisme
leert dat een afzonderlijke respons tot een bijzonder
gevolg leidt (= SKINNER)
4. complex leren, waarbij leren meer inhoudt dan het
vormen van verenigingen.
Ivan Pavlov → de klassieke conditionering (passief).
Klassieke conditionering is → een leerproces waarbij neutraal stimulerende stimuli
worden geassocieerd met een andere stimulus door herhaalde paring met die stimulus.
Carver; Een vroege ontdekking over leren was dat reacties konden worden verkregen
door de ene stimulus met de andere te associëren. Dit type leren wordt klassieke
conditionering genoemd.
Pavlov → zijn experimenten
Experiment met de hond
Het speekselvloed van honden in reactie op eten- elke hond had speekselafscheiding
wanneer er eten in zijn mond wordt geplaatst. Pavlov merkte dat de honden in zijn
laboratorium begonnen te kwijlen in de nabijheid van eten.
Het drong tot hem door dat de honden misschien geleerd hadden de aanblik van het
gerecht te associëren met de smaak van het eten, en hij besloot om te zien of een hond
geleerd kon worden om voedsel te associëren met andere stimuli, zoals een licht of
een toon.
Het voedsel was een neutrale stimulus: het leidde niet tot een speeksel; het voedsel
zelf veroorzaakt speeksel wanneer het in de mond van de hond wordt geplaatst. Nadat
voedsel en voedsel herhaaldelijk zijn blootgesteld, is het kijken naar het voedsel
voldoende om een salivatie respons te geven.
De hond heeft geleerd dat twee dingen met elkaar verbonden zijn;
1. het aanblik van het voedsel - dus het zien van het eten
2. de smaak van voedsel in de mond
, salivation = speekselafscheiding
In het fundamentele experiment van Pavlov wordt een buisje aan de speekselklier van de
hond bevestigd, zodat de stroom speekselvloed gemeten wordt. De hond heeft honger
en wanneer vleespoeder wordt afgeleverd, wordt speekselvloed geregistreerd. Dit
speekselvloed is een ongeconditioneerde respons (UR): een ongeleerde reactie die
wordt opgewekt door de smaak van het voedsel. Op dezelfde manier wordt het eten zelf
de ongeconditioneerde stimulus (VS) genoemd: een stimulus die automatisch een
antwoord geeft z onder voorafgaande conditionering.
De onderzoeker kan ook een licht in een raam voor de hond aanzetten → dit is een
neutrale stimulus (NS) → veroorzaakt geen speekselvloed - hoewel het natuurlijk ook
kan leiden tot andere reacties van de hond (zoals het klauteren, springen en blaffen).
→ Vervolgens wordt het eten herhaaldelijk gekoppeld aan het licht: → eerst wordt het
licht aangezet, vervolgens wordt wat vleespoeder geleverd en het licht wordt
uitgeschakeld. → dit wordt de conditioneringsfase van het experiment genoemd.
Na een aantal van zulke gepaarde presentaties zal de hond in reactie op het licht
kwijlen, zelfs als er geen vleespoeder wordt afgeleverd.
Dit leert ons dat de hond heeft geleerd dat ETEN + LICHT , met elkaar in verband
staan → het licht is een geconditioneerde stimulus geworden (CS)
waardoor een geconditioneerde respons (CR) wordt veroorzaakt.
→ de hond kwijlt als reactie op het licht, omdat het heeft geleerd dat het licht het eten
voorafgaat. Dit anticiperende karakter van d e geconditioneerde respons legt uit waarom
het in sommige gevallen een geheel andere vorm aanneemt dan de ongeconditioneerde
reactie. Op deze manier kan klassieke conditionering helpen om de complexe reactie te
verklaren die mensen hebben op de herhaalde inname van specifieke geneesmiddelen.
Drug tolerance = medicijn tolerantie à verwijst naar het verminderde effect van
een medicijn wanneer het herhaaldelijk wordt genomen à verhoogde doses zijn nodig om
dezelfde effecten te produceren
In variaties op dit experiment gebruikte Pavlov een toon (of andere stimuli) in plaats van
een licht, en v
ond bij allen dezelfde resultaten.
→ leertheorieën
Pavlov - Skinner - Watson
Leerdoel 1a→ klassieke conditionering
1. Wat is klassieke conditionering?
Leerdoel 1b → aangeleerd gedrag, associëren en klassieke conditionering
1. Hoe wordt emotie gebruikt in klassieke conditionering?
Probleem 2 → operant conditionering, belonen en straffen
1. Wat is operant conditionering?
2. Wat voor conditionering schema's zijn er?
Keywords:
- Pavlov
- Skinner
- Watson
- conditionering classic/operant
- behaviourism
Mischel:
- H10, BEHAVIORAL CONCEPTIONS, pag. 245
Behavioral Conceptions
- H11, ANALYZING AND MODIFYING BEHAVIOR, pag. 270
Analyzing and Modifying Behavior
Cervone:
H10, BEHAVIORISM AND THE LEARNING APPROACHES TO PERSONALITY, pag. 351
Carver:
H10, THE LEARNING PERSPECTIVES, pag. 227
Atkinson:
H7, LEARNING AND CONDITION, pag. 236
,1.a Wat is klassieke conditionering?
Leren is een relatief permanente gedragsverandering die het resultaat is van ervaring.
Er zijn vier basistypen van leren:
1. gewenning en sensitisatie, waarbij een organisme
leert om een bekende en inconsequente stimulus te
negeren
2. klassieke conditionering, waarbij een organisme leert
dat één stimulus een andere volgt (= PAVLOV)
3. instrumentele conditionering, waarbij een organisme
leert dat een afzonderlijke respons tot een bijzonder
gevolg leidt (= SKINNER)
4. complex leren, waarbij leren meer inhoudt dan het
vormen van verenigingen.
Ivan Pavlov → de klassieke conditionering (passief).
Klassieke conditionering is → een leerproces waarbij neutraal stimulerende stimuli
worden geassocieerd met een andere stimulus door herhaalde paring met die stimulus.
Carver; Een vroege ontdekking over leren was dat reacties konden worden verkregen
door de ene stimulus met de andere te associëren. Dit type leren wordt klassieke
conditionering genoemd.
Pavlov → zijn experimenten
Experiment met de hond
Het speekselvloed van honden in reactie op eten- elke hond had speekselafscheiding
wanneer er eten in zijn mond wordt geplaatst. Pavlov merkte dat de honden in zijn
laboratorium begonnen te kwijlen in de nabijheid van eten.
Het drong tot hem door dat de honden misschien geleerd hadden de aanblik van het
gerecht te associëren met de smaak van het eten, en hij besloot om te zien of een hond
geleerd kon worden om voedsel te associëren met andere stimuli, zoals een licht of
een toon.
Het voedsel was een neutrale stimulus: het leidde niet tot een speeksel; het voedsel
zelf veroorzaakt speeksel wanneer het in de mond van de hond wordt geplaatst. Nadat
voedsel en voedsel herhaaldelijk zijn blootgesteld, is het kijken naar het voedsel
voldoende om een salivatie respons te geven.
De hond heeft geleerd dat twee dingen met elkaar verbonden zijn;
1. het aanblik van het voedsel - dus het zien van het eten
2. de smaak van voedsel in de mond
, salivation = speekselafscheiding
In het fundamentele experiment van Pavlov wordt een buisje aan de speekselklier van de
hond bevestigd, zodat de stroom speekselvloed gemeten wordt. De hond heeft honger
en wanneer vleespoeder wordt afgeleverd, wordt speekselvloed geregistreerd. Dit
speekselvloed is een ongeconditioneerde respons (UR): een ongeleerde reactie die
wordt opgewekt door de smaak van het voedsel. Op dezelfde manier wordt het eten zelf
de ongeconditioneerde stimulus (VS) genoemd: een stimulus die automatisch een
antwoord geeft z onder voorafgaande conditionering.
De onderzoeker kan ook een licht in een raam voor de hond aanzetten → dit is een
neutrale stimulus (NS) → veroorzaakt geen speekselvloed - hoewel het natuurlijk ook
kan leiden tot andere reacties van de hond (zoals het klauteren, springen en blaffen).
→ Vervolgens wordt het eten herhaaldelijk gekoppeld aan het licht: → eerst wordt het
licht aangezet, vervolgens wordt wat vleespoeder geleverd en het licht wordt
uitgeschakeld. → dit wordt de conditioneringsfase van het experiment genoemd.
Na een aantal van zulke gepaarde presentaties zal de hond in reactie op het licht
kwijlen, zelfs als er geen vleespoeder wordt afgeleverd.
Dit leert ons dat de hond heeft geleerd dat ETEN + LICHT , met elkaar in verband
staan → het licht is een geconditioneerde stimulus geworden (CS)
waardoor een geconditioneerde respons (CR) wordt veroorzaakt.
→ de hond kwijlt als reactie op het licht, omdat het heeft geleerd dat het licht het eten
voorafgaat. Dit anticiperende karakter van d e geconditioneerde respons legt uit waarom
het in sommige gevallen een geheel andere vorm aanneemt dan de ongeconditioneerde
reactie. Op deze manier kan klassieke conditionering helpen om de complexe reactie te
verklaren die mensen hebben op de herhaalde inname van specifieke geneesmiddelen.
Drug tolerance = medicijn tolerantie à verwijst naar het verminderde effect van
een medicijn wanneer het herhaaldelijk wordt genomen à verhoogde doses zijn nodig om
dezelfde effecten te produceren
In variaties op dit experiment gebruikte Pavlov een toon (of andere stimuli) in plaats van
een licht, en v
ond bij allen dezelfde resultaten.
