Artikelen samenvattingen:
Rethoric of the image – Roland Barthes
Het artikel "Rhetoric of the Image" van Roland Barthes richt zich op de
analyse van beelden en hun betekenis. Barthes onderzoekt hoe beelden
betekenis overbrengen en stelt daarbij dat elk beeld meerdere lagen van
betekenis bevat, waaronder zowel expliciete als impliciete boodschappen.
De belangrijkste punten zijn:
1. Betekenis en afbeelding: Barthes stelt dat beelden niet alleen een
weergave zijn van de werkelijkheid, maar ook een systeem van
tekens kunnen bevatten die betekenis overbrengen. Hij onderzoekt
of beelden een "code" kunnen hebben zoals taal dat heeft.
2. Drie boodschappen in afbeeldingen:
o Taalboodschap: De tekst die bij een afbeelding hoort, zoals
bij advertenties. Deze tekst kan de interpretatie van het beeld
sturen.
o Geïcodeerde iconische boodschap: Dit is de symbolische of
culturele betekenis die een beeld kan overbrengen, zoals
associaties met Italiaanse cultuur in een advertentie voor
pasta.
o Niet-gecodeerde iconische boodschap: Dit is de letterlijke
weergave van het object in de afbeelding, zoals een foto van
een tomaat die direct herkend kan worden als een tomaat.
3. Polysemie en interpretatie: Beelden zijn polysemisch, wat
betekent dat ze meerdere betekenissen kunnen hebben. Het is aan
de kijker om bepaalde betekenissen te kiezen en andere te negeren,
wat leidt tot verschillende interpretaties op basis van persoonlijke,
culturele of sociale kennis.
4. Het gebruik van beelden in advertenties: Barthes gebruikt een
Panzani-advertentie als voorbeeld om te laten zien hoe een
afbeelding intentioneel meerdere betekenislagen bevat. De
afbeelding communiceert zowel expliciete informatie (het product)
als impliciete culturele associaties (zoals "Italianaise").
5. Denotatie en connotatie: Barthes benadrukt het onderscheid
tussen de letterlijke (denotatieve) betekenis van een afbeelding en
de diepere, meer culturele (connotatieve) betekenis die erbij komt
kijken. De denotatie lijkt eenvoudig en objectief, maar is vaak
beladen met culturele betekenissen.
In zijn analyse onderzoekt Barthes hoe beelden functioneren binnen een
semiologisch kader en hoe zij in staat zijn om via verschillende niveaus
van betekenis bij te dragen aan ideologische boodschappen.
Cognition and Comprehension: Viewing and Forgetting in Mildred
Pierce - David Bordwell
, richt zich op de cognitieve processen die betrokken zijn bij het kijken naar
films, met een specifieke focus op de film Mildred Pierce. Hieronder volgt
een samenvatting van de belangrijkste punten:
1. Cognitieve filmtheorie: Bordwell stelt dat filmbegrip grotendeels
voortkomt uit de actieve deelname van de kijker, waarbij deze
informatie uit de film interpreteert op basis van cognitieve schema’s
en verwachtingen. Kijkers gaan “voorbij de informatie die wordt
gegeven” en vormen hypotheses over wat ze zien.
2. Normen en verwachtingen: Bordwell benadrukt dat films, met
name narratieve films, worden ontworpen om bepaalde cognitieve
reacties bij kijkers op te roepen. Filmmakers vertrouwen op gedeelde
normen en gebruiken cues om kijkers richting specifieke
interpretaties te sturen. Deze normen kunnen cultureel en historisch
variëren.
3. Voorbeelden uit Mildred Pierce: Bordwell gebruikt Mildred
Pierce als casestudy om te laten zien hoe films de kijker misleiden.
In het begin van de film wordt de kijker geleid naar de conclusie dat
Mildred de moord heeft gepleegd. Pas aan het einde wordt duidelijk
dat Veda de moordenaar is. Deze misleiding wordt versterkt door
narratieve technieken zoals ellipsen en het achterhouden van
informatie.
4. Rol van geheugen: Een centraal idee in Bordwells analyse is dat
kijkers zich alleen de belangrijkste elementen van een verhaal
herinneren (de “gist”) en vaak details vergeten of verkeerd
herinneren. Filmmakers maken gebruik van dit gegeven door details
te manipuleren, zodat kijkers bepaalde cruciale informatie over het
hoofd zien of misleiden zichzelf door aannames te doen.
5. Misdirection en red herrings: In Mildred Pierce worden kijkers
bewust misleid door narratieve trucs, zoals het achterhouden van
cruciale informatie of het aanbieden van valse aanwijzingen (red
herrings), om suspense te creëren. Dit wordt gedaan door middel
van stilistische keuzes zoals montage en het gebruik van geluid.
6. Film als cognitieve ervaring: Bordwell stelt dat films niet
begrepen kunnen worden zonder rekening te houden met de actieve
rol van de kijker. Filmkijken is een proces van inferenties trekken en
hypothesen vormen op basis van de cues die de film biedt.
De centrale conclusie van Bordwell is dat filmbegrip niet passief is; het is
een proces waarin kijkers actief betrokken zijn door voortdurend
hypotheses te vormen en aan te passen aan de hand van de informatie die
de film hen geeft. Mildred Pierce illustreert hoe filmmakers deze processen
kunnen manipuleren om het publiek te misleiden en de spanning op te
bouwen.
Quene en van den bergh
H3: Integriteit
Wetenschappelijk onderzoek moet gebaseerd zijn op ethische principes
zoals eerlijkheid, zorgvuldigheid, transparantie, onafhankelijkheid en
verantwoordelijkheid. Bij het opzetten van onderzoek moeten kosten en
baten goed worden afgewogen, waarbij proefpersonen worden beschermd
Rethoric of the image – Roland Barthes
Het artikel "Rhetoric of the Image" van Roland Barthes richt zich op de
analyse van beelden en hun betekenis. Barthes onderzoekt hoe beelden
betekenis overbrengen en stelt daarbij dat elk beeld meerdere lagen van
betekenis bevat, waaronder zowel expliciete als impliciete boodschappen.
De belangrijkste punten zijn:
1. Betekenis en afbeelding: Barthes stelt dat beelden niet alleen een
weergave zijn van de werkelijkheid, maar ook een systeem van
tekens kunnen bevatten die betekenis overbrengen. Hij onderzoekt
of beelden een "code" kunnen hebben zoals taal dat heeft.
2. Drie boodschappen in afbeeldingen:
o Taalboodschap: De tekst die bij een afbeelding hoort, zoals
bij advertenties. Deze tekst kan de interpretatie van het beeld
sturen.
o Geïcodeerde iconische boodschap: Dit is de symbolische of
culturele betekenis die een beeld kan overbrengen, zoals
associaties met Italiaanse cultuur in een advertentie voor
pasta.
o Niet-gecodeerde iconische boodschap: Dit is de letterlijke
weergave van het object in de afbeelding, zoals een foto van
een tomaat die direct herkend kan worden als een tomaat.
3. Polysemie en interpretatie: Beelden zijn polysemisch, wat
betekent dat ze meerdere betekenissen kunnen hebben. Het is aan
de kijker om bepaalde betekenissen te kiezen en andere te negeren,
wat leidt tot verschillende interpretaties op basis van persoonlijke,
culturele of sociale kennis.
4. Het gebruik van beelden in advertenties: Barthes gebruikt een
Panzani-advertentie als voorbeeld om te laten zien hoe een
afbeelding intentioneel meerdere betekenislagen bevat. De
afbeelding communiceert zowel expliciete informatie (het product)
als impliciete culturele associaties (zoals "Italianaise").
5. Denotatie en connotatie: Barthes benadrukt het onderscheid
tussen de letterlijke (denotatieve) betekenis van een afbeelding en
de diepere, meer culturele (connotatieve) betekenis die erbij komt
kijken. De denotatie lijkt eenvoudig en objectief, maar is vaak
beladen met culturele betekenissen.
In zijn analyse onderzoekt Barthes hoe beelden functioneren binnen een
semiologisch kader en hoe zij in staat zijn om via verschillende niveaus
van betekenis bij te dragen aan ideologische boodschappen.
Cognition and Comprehension: Viewing and Forgetting in Mildred
Pierce - David Bordwell
, richt zich op de cognitieve processen die betrokken zijn bij het kijken naar
films, met een specifieke focus op de film Mildred Pierce. Hieronder volgt
een samenvatting van de belangrijkste punten:
1. Cognitieve filmtheorie: Bordwell stelt dat filmbegrip grotendeels
voortkomt uit de actieve deelname van de kijker, waarbij deze
informatie uit de film interpreteert op basis van cognitieve schema’s
en verwachtingen. Kijkers gaan “voorbij de informatie die wordt
gegeven” en vormen hypotheses over wat ze zien.
2. Normen en verwachtingen: Bordwell benadrukt dat films, met
name narratieve films, worden ontworpen om bepaalde cognitieve
reacties bij kijkers op te roepen. Filmmakers vertrouwen op gedeelde
normen en gebruiken cues om kijkers richting specifieke
interpretaties te sturen. Deze normen kunnen cultureel en historisch
variëren.
3. Voorbeelden uit Mildred Pierce: Bordwell gebruikt Mildred
Pierce als casestudy om te laten zien hoe films de kijker misleiden.
In het begin van de film wordt de kijker geleid naar de conclusie dat
Mildred de moord heeft gepleegd. Pas aan het einde wordt duidelijk
dat Veda de moordenaar is. Deze misleiding wordt versterkt door
narratieve technieken zoals ellipsen en het achterhouden van
informatie.
4. Rol van geheugen: Een centraal idee in Bordwells analyse is dat
kijkers zich alleen de belangrijkste elementen van een verhaal
herinneren (de “gist”) en vaak details vergeten of verkeerd
herinneren. Filmmakers maken gebruik van dit gegeven door details
te manipuleren, zodat kijkers bepaalde cruciale informatie over het
hoofd zien of misleiden zichzelf door aannames te doen.
5. Misdirection en red herrings: In Mildred Pierce worden kijkers
bewust misleid door narratieve trucs, zoals het achterhouden van
cruciale informatie of het aanbieden van valse aanwijzingen (red
herrings), om suspense te creëren. Dit wordt gedaan door middel
van stilistische keuzes zoals montage en het gebruik van geluid.
6. Film als cognitieve ervaring: Bordwell stelt dat films niet
begrepen kunnen worden zonder rekening te houden met de actieve
rol van de kijker. Filmkijken is een proces van inferenties trekken en
hypothesen vormen op basis van de cues die de film biedt.
De centrale conclusie van Bordwell is dat filmbegrip niet passief is; het is
een proces waarin kijkers actief betrokken zijn door voortdurend
hypotheses te vormen en aan te passen aan de hand van de informatie die
de film hen geeft. Mildred Pierce illustreert hoe filmmakers deze processen
kunnen manipuleren om het publiek te misleiden en de spanning op te
bouwen.
Quene en van den bergh
H3: Integriteit
Wetenschappelijk onderzoek moet gebaseerd zijn op ethische principes
zoals eerlijkheid, zorgvuldigheid, transparantie, onafhankelijkheid en
verantwoordelijkheid. Bij het opzetten van onderzoek moeten kosten en
baten goed worden afgewogen, waarbij proefpersonen worden beschermd
