Fusies, reorganisaties en insolventie
College 19 & 20
College 19 – Int. insolventierecht, insolventieverordening.
Faillissementsrecht in beweging
Literatuur & jurisprudentie
Insolventierecht (Polak en Pannevis)
Hoofdstuk 13 – Bepalingen van internationaal recht
13.1 Inleiding
Hierna staat IVO II centraal, die pas net is ingegaan. De besproken rechtspraak
is gewezen onder IVO I. De Verordening is van toepassing indien het ‘centrum
van de voornaamste belangen’ van de schuldenaar ligt op het grondgebied van
een EU-lidstaat. Indien de Verordening niet geldt, zijn de nationale regels van
internationaal privaatrecht van toepassing
13.2 Europese insolventieverordening
13.2.1 Hoofdlijnen
De verordening kent 2 typen insolventieprocedures. Belangrijkste is de
hoofdinsolventieprocedure, deze kan worden geopend in de lidstaat waar het
centrum van de voornaamste belangen van de schuldenaar is gelegen (art. 3 lid
1 IVO II). De hoofdprocedure heeft een universeel karakter binnen de EU. Dat
houdt o.a. in dat:
1. alle goederen van de schuldenaar vallen onder de hoofdprocedure, dus
onder het faillissementsbeslag;
2. de in de hoofdprocedure benoemde curator kan in alle lidstaten optreden,
zolang in die lidstaten geen andere insolventieprocedure is geopend (art.
21 IVO II);
3. de hoofdprocedure wordt in andere lidstaten automatisch erkend zonder
dat een exequatur of andere handeling nodig is (art. 19 IVO II) en heeft
rechtsgevolgen op het gehele grondgebied van de EU (art. 20 IVO II),
tenzij sprake is van het uitzonderlijke geval dat erkenning kennelijk in
strijd is met de openbare orde van een lidstaat (art. 33 IVO II); en
4. alle schuldeisers zijn bij de hoofdprocedure betrokken.
Naast de hoofdprocedure kunnen in de lidstaten door de nationale regels
beheerste lokale procedures worden geopend: territoriale en secundaire
procedures. De verordening kent uniforme conflictenregels en is van toepassing
op insolventieprocedures opgenomen in de bijlagen daarbij. De verordening
hanteert vaak eigen begrippen die niet naar nationaal maar naar EU recht
moeten worden uitgelegd (bijv. centrum van de voornaamste belangen). In
andere gevallen moeten door de Verordening gehanteerde begrippen worden
vertaald naar nationale begrippen.
13.2.2 Hoofdprocedure; centrum van de voornaamste belangen
Een hoofdinsolventieprocedure kan enkel worden geopend in de lidstaat waar
het centrum van de voornaamste belangen van de schuldenaar ligt, art. 3 lid 1
IVO II. Dit is de plaats waar de schuldenaar gewoonlijk het beheer over zijn
belangen voert. De rechter die een insolventieprocedure opent moet ambtshalve
zijn bevoegdheid onderzoeken, de gronden daarvoor opnemen in zijn uitspraak
en aangeven of het een hoofdprocedure of een secundaire procedure betreft,
art. 4 IVO II.
Voor rechtspersonen bepaalt de IVO dat het centrum van de voornaamste
belangen wordt vermoed de plaats van de statutaire zetel te zijn, tenzij de
statutaire zetel in de drie maanden voorafgaande aan de aanvraag van de
insolventieprocedure is gewijzigd (art. 3 lid 1 IVO II). Het vermoeden kan
1
College 19 & 20
College 19 – Int. insolventierecht, insolventieverordening.
Faillissementsrecht in beweging
Literatuur & jurisprudentie
Insolventierecht (Polak en Pannevis)
Hoofdstuk 13 – Bepalingen van internationaal recht
13.1 Inleiding
Hierna staat IVO II centraal, die pas net is ingegaan. De besproken rechtspraak
is gewezen onder IVO I. De Verordening is van toepassing indien het ‘centrum
van de voornaamste belangen’ van de schuldenaar ligt op het grondgebied van
een EU-lidstaat. Indien de Verordening niet geldt, zijn de nationale regels van
internationaal privaatrecht van toepassing
13.2 Europese insolventieverordening
13.2.1 Hoofdlijnen
De verordening kent 2 typen insolventieprocedures. Belangrijkste is de
hoofdinsolventieprocedure, deze kan worden geopend in de lidstaat waar het
centrum van de voornaamste belangen van de schuldenaar is gelegen (art. 3 lid
1 IVO II). De hoofdprocedure heeft een universeel karakter binnen de EU. Dat
houdt o.a. in dat:
1. alle goederen van de schuldenaar vallen onder de hoofdprocedure, dus
onder het faillissementsbeslag;
2. de in de hoofdprocedure benoemde curator kan in alle lidstaten optreden,
zolang in die lidstaten geen andere insolventieprocedure is geopend (art.
21 IVO II);
3. de hoofdprocedure wordt in andere lidstaten automatisch erkend zonder
dat een exequatur of andere handeling nodig is (art. 19 IVO II) en heeft
rechtsgevolgen op het gehele grondgebied van de EU (art. 20 IVO II),
tenzij sprake is van het uitzonderlijke geval dat erkenning kennelijk in
strijd is met de openbare orde van een lidstaat (art. 33 IVO II); en
4. alle schuldeisers zijn bij de hoofdprocedure betrokken.
Naast de hoofdprocedure kunnen in de lidstaten door de nationale regels
beheerste lokale procedures worden geopend: territoriale en secundaire
procedures. De verordening kent uniforme conflictenregels en is van toepassing
op insolventieprocedures opgenomen in de bijlagen daarbij. De verordening
hanteert vaak eigen begrippen die niet naar nationaal maar naar EU recht
moeten worden uitgelegd (bijv. centrum van de voornaamste belangen). In
andere gevallen moeten door de Verordening gehanteerde begrippen worden
vertaald naar nationale begrippen.
13.2.2 Hoofdprocedure; centrum van de voornaamste belangen
Een hoofdinsolventieprocedure kan enkel worden geopend in de lidstaat waar
het centrum van de voornaamste belangen van de schuldenaar ligt, art. 3 lid 1
IVO II. Dit is de plaats waar de schuldenaar gewoonlijk het beheer over zijn
belangen voert. De rechter die een insolventieprocedure opent moet ambtshalve
zijn bevoegdheid onderzoeken, de gronden daarvoor opnemen in zijn uitspraak
en aangeven of het een hoofdprocedure of een secundaire procedure betreft,
art. 4 IVO II.
Voor rechtspersonen bepaalt de IVO dat het centrum van de voornaamste
belangen wordt vermoed de plaats van de statutaire zetel te zijn, tenzij de
statutaire zetel in de drie maanden voorafgaande aan de aanvraag van de
insolventieprocedure is gewijzigd (art. 3 lid 1 IVO II). Het vermoeden kan
1
