Kern van het internationaal publiekrecht nollkaemper 9e druk 9789462909120 samenvatting
,Kern van het internationaal publiekrecht nollkaemper 9e druk 9789462909120 samenvatting
, Kern van het internationaal publiekrecht nollkaemper 9e druk 9789462909120 samenvatting
Ik maak een update van wet- en regelgeving als deze beschikbaar is, kun je gratis downloaden na
aanschaf dit document.
, Kern van het internationaal publiekrecht nollkaemper 9e druk 9789462909120 samenvatting
Hoofdstuk 1 - Geschiedenis
Geschiedenis
Internationaal publiekrecht heeft een lange geschiedenis. Vroegere vormen van
rechtsbetrekkingen tussen min of meer autonome politieke gemeenschappen waren al te
vinden in overeenkomsten tussen stadstaten in Mesopotamië rond 3000 voor christus. En
veel later ook tussen Griekse stadstaten. Een andere voorloper van het internationaal
publiekrecht was het gedurende een groot deel van de geschiedenis dominante natuurecht.
Een grote invloed op het ontstaan van het internationaal publiekrecht heeft het ontstaan
van onafhankelijke staten gehad. De vrede van Westfalen wordt traditioneel van bepalend
belang geacht voor de ontwikkeling van het interstatelijke internationaal publiekrecht. Bij
deze vrede werd in 1648 het eind van de dertigjarige oorlog bezegeld. Europese staten
begonnen vervolgens capitulaties te sluiten, dat zijn overeenkomsten die de belangen van
hun onderdanen beschermden.
Omschrijving
Internationaal publiekrecht regelt de uitoefening van publiek gezag in de internationale
gemeenschap. Het kent bevoegdheden toe aan entiteiten die publiek gezag
uitoefenen(bovenal staten en internationale organisaties), en bepaalt het juridisch kader
waarbinnen zij deze bevoegdheden moeten uitoefenen. Nauw verbonden met het begrip
internationaal publiekrecht zijn volkenrecht en internationaal recht. De term volkenrecht
gaat terug op de Latijnse term ius gentium. De term volkenrecht wordt over het algemeen
gebruikt om het recht aan te duiden wat tussen staten gold. De term internationaal recht is
breder dan internationaal publiekrecht. Deze term omvat strikt genomen zowel
internationaal publiekrecht als internationaal privaatrecht.
Het begrip internationaal recht is opgebouwd uit drie elementen: internationaal, publiek en
recht.
Het internationale element onderscheidt internationaal recht van nationaal recht. Het
internationale dan nationale karakter van een rechtsregel wordt in hoofdzaak bepaald aan
de hand van de rechtsbron waaruit deze regel voortvloeit. Rechtsbronnen zijn feiten,
gebeurtenissen of procedures die een rechtsorde als rechtscheppend erkent. De
internationale rechtsorde erkent in hoofdzaak vier rechtsbronnen: gewoonterecht,
verdragen, besluiten van internationale organisaties en algemene rechtsbeginselen. Over de
vraag of de internationale rechtsorde en de nationale rechtsorde werkelijk gescheiden
rechtsordes zijn, wordt verschillend gedacht.
Er zijn twee opvattingen. Ten eerste de dualistische opvatting, sterk geïnspireerd door de
gedachten van de Duitse filosoof Hegel en laer onder meer ontwikkeld door de Duitse jurist
Triepel, de Italiaanse jurist Anzilotti en door arangio ruiz. Bij deze opvatting wordt
aangenomen dat de internationale en de nationale rechtsordes geheel gescheiden
rechtssystemen zijn. Omdat internationaal recht voortkomt uit de wil van de staat zelf, is
het per definitie afhankelijk van en onderworpen aan soevereiniteit. Internationaal recht
wordt gezien als extern recht van de staat.
De opkomst van de monistische leer is in belangrijke mate een reactie op de te zware
nadruk van het dualisme op de soevereine staat en de ontkenning van een zelfstandige
positie van het individu. Toonaangevende monistische auteurs zijn de Oostenrijker Hans
,Kern van het internationaal publiekrecht nollkaemper 9e druk 9789462909120 samenvatting
, Kern van het internationaal publiekrecht nollkaemper 9e druk 9789462909120 samenvatting
Ik maak een update van wet- en regelgeving als deze beschikbaar is, kun je gratis downloaden na
aanschaf dit document.
, Kern van het internationaal publiekrecht nollkaemper 9e druk 9789462909120 samenvatting
Hoofdstuk 1 - Geschiedenis
Geschiedenis
Internationaal publiekrecht heeft een lange geschiedenis. Vroegere vormen van
rechtsbetrekkingen tussen min of meer autonome politieke gemeenschappen waren al te
vinden in overeenkomsten tussen stadstaten in Mesopotamië rond 3000 voor christus. En
veel later ook tussen Griekse stadstaten. Een andere voorloper van het internationaal
publiekrecht was het gedurende een groot deel van de geschiedenis dominante natuurecht.
Een grote invloed op het ontstaan van het internationaal publiekrecht heeft het ontstaan
van onafhankelijke staten gehad. De vrede van Westfalen wordt traditioneel van bepalend
belang geacht voor de ontwikkeling van het interstatelijke internationaal publiekrecht. Bij
deze vrede werd in 1648 het eind van de dertigjarige oorlog bezegeld. Europese staten
begonnen vervolgens capitulaties te sluiten, dat zijn overeenkomsten die de belangen van
hun onderdanen beschermden.
Omschrijving
Internationaal publiekrecht regelt de uitoefening van publiek gezag in de internationale
gemeenschap. Het kent bevoegdheden toe aan entiteiten die publiek gezag
uitoefenen(bovenal staten en internationale organisaties), en bepaalt het juridisch kader
waarbinnen zij deze bevoegdheden moeten uitoefenen. Nauw verbonden met het begrip
internationaal publiekrecht zijn volkenrecht en internationaal recht. De term volkenrecht
gaat terug op de Latijnse term ius gentium. De term volkenrecht wordt over het algemeen
gebruikt om het recht aan te duiden wat tussen staten gold. De term internationaal recht is
breder dan internationaal publiekrecht. Deze term omvat strikt genomen zowel
internationaal publiekrecht als internationaal privaatrecht.
Het begrip internationaal recht is opgebouwd uit drie elementen: internationaal, publiek en
recht.
Het internationale element onderscheidt internationaal recht van nationaal recht. Het
internationale dan nationale karakter van een rechtsregel wordt in hoofdzaak bepaald aan
de hand van de rechtsbron waaruit deze regel voortvloeit. Rechtsbronnen zijn feiten,
gebeurtenissen of procedures die een rechtsorde als rechtscheppend erkent. De
internationale rechtsorde erkent in hoofdzaak vier rechtsbronnen: gewoonterecht,
verdragen, besluiten van internationale organisaties en algemene rechtsbeginselen. Over de
vraag of de internationale rechtsorde en de nationale rechtsorde werkelijk gescheiden
rechtsordes zijn, wordt verschillend gedacht.
Er zijn twee opvattingen. Ten eerste de dualistische opvatting, sterk geïnspireerd door de
gedachten van de Duitse filosoof Hegel en laer onder meer ontwikkeld door de Duitse jurist
Triepel, de Italiaanse jurist Anzilotti en door arangio ruiz. Bij deze opvatting wordt
aangenomen dat de internationale en de nationale rechtsordes geheel gescheiden
rechtssystemen zijn. Omdat internationaal recht voortkomt uit de wil van de staat zelf, is
het per definitie afhankelijk van en onderworpen aan soevereiniteit. Internationaal recht
wordt gezien als extern recht van de staat.
De opkomst van de monistische leer is in belangrijke mate een reactie op de te zware
nadruk van het dualisme op de soevereine staat en de ontkenning van een zelfstandige
positie van het individu. Toonaangevende monistische auteurs zijn de Oostenrijker Hans
