PRIVAATRECHT
Het verschil tussen publiek en privaatrecht:
Het. Publiekrecht richt zich op de verhouding overheid-burger of overheden onderling
regelt
Het privaatrecht is het recht dat zich richt op de verhouding burger-burger.
We kunnen dit verschil echt verder uitwerken. Dat kan aan de hand van 3 criteria.
1. De subjecten
2. De belangen
3. De handhaving.
De subjecten van het recht:
Bij het privaatrecht gaat het dus om de relatie en verhouding tussen burgers onderling.
Subjecten zijn dus de burgers in het privaatrecht.
In het publiek ligt gaat het om de relatie tussen overheid en burgers of overheden
onderling. Houd er wel rekening mee dat een overheid ook privaatrechtelijke
handelingen kan verrichten.
De overheid kan bijvoorbeeld ook een koopovereenkomst afsluiten.
Niet alle handelingen die de overheid doen vallen dus automatisch onder het
publiekrecht. Soms zal de overheid ook privaatrechtelijk handelen, daarom is het
tweede criteria nodig om een goed onderscheid te maken.
Het belang:
Het publiekrecht zal namelijk het algemeen belang dienen. Denk aan de overheid die een
publiekrechtelijke beslissing maakt, terwijl het privaatrecht iets regelt in het belang van
een particulier.
Hier kun je dus al makkelijker het onderscheid maken. Als een gemeente bijvoorbeeld
een verordening geeft, dan is dat vóór het algemeen belang en een publiekelijke
handeling. Koopt de gemeente een pand, dan is dat niet voor het algemeen belang en zal
er dus sprake zijn van een privaatrechtelijke handeling.
De handhaving:
Bij privaatrecht wordt de handhaving tussen burgers onderling overgelaten.
Stel je sluit een overeenkomst af en je bent toch niet tevreden, dan is het aan ‘jou zelf’ of
je iets gaat ondernemen hiertegen. Of je naar de rechter stapt bijvoorbeeld.
,Ervaar jij bijvoorbeeld in je huis overlast van geluiden van buren of in de omgeving? Dan
is het aan ‘jou zelf’ of je actie gaat ondernemen en naar de rechter stapt.
Bij publiekrecht is dat niet zo. Dan is het aan het openbaar ministerie om de vervolging
in te stellen.
Kortom het onderscheid in het privaat en publiekrecht is dus breder dan enkel en alleen
de verhouding overheid-burger. Het is ook belangrijk om te kijken naar het doel van de
relatie en de wijze waarop handhaving plaatsvindt. Deze criteria maken het onderscheid
maken gemakkelijker.
Objectief en subjectief recht:
Het recht kunnen we onderverdelen in objectief en subjectief recht.
Kort kunnen we zeggen dat het objectief recht bestaat uit een verzameling van alle
Nederlandse rechtsregels.
Het subjectief recht gaat over rechtsregels die gaan over bevoegdheden en aanspraak.
Objectief:
Het objectief recht is dus het geldende recht. Dit recht zal binnen een bepaald
rechtsgebied van bepaalde tijdstip gelden.
Het objectief recht geld dus voor iedereen in Nederland.
Subjectief:
Het subjectief recht is een aan één iemand toekomende bevoegdheid. Het houd in dat
een bepaald persoon recht heeft op iets.
Een subjectief recht bestaat slechts bij de gratie van de regel van objectief recht.
Het subjectief recht is dus onderdeel van het objectief recht.
Het subjectief recht gaat dus bevoegdheden aanspraken. Denk bijvoorbeeld aan het
eigendomsrecht, recht van de koper oplevering, recht van de verkoop op betaling en
recht van de werknemer op loon.
Een bepaalde categorie van het subjectief recht zien we terug in de grondwet.
Tegenover een subjectief recht staat vaak een plicht. Bijvoorbeeld de plicht om het loon
te betalen of de plicht om het verkochte product te leveren.
Als voorbeeld nemen we even het vermogens recht.
Het vermogen is het geheel van op geld waardeerbare rechten en plichten die iemand
heeft. Als we gaan kijken naar objectieve vermogens recht, dan zijn dit alle regels met
2
,betrekking tot de subjectieve rechten en plichten die onderdeel van een vermogen
kunnen vormen.
In het subjectief vermogensrecht gaat het om het recht wat een bepaald persoon zal
toekomen dat deel uitmaakt van zijn vermogen, bijvoorbeeld een eigendomsrecht.
Er zijn verschillende soorten subjectieve rechten. Er zijn rechten die een beginsel
tegenover iedereen kan inroepen. Dit zijn de absolute rechten. Te dragen van een
absoluut recht kan van andere eisen dat ze bepaalde handelingen niet verrichten.
Bijvoorbeeld het niet vernielen van jouw eigendom, ofwel het respecteren van jouw
eigendom.
Je mag bij absoluut recht echter niet iets afdwingen of verwachten van de ander.
Een absoluut recht is meestal een object of een eigendom en het kent een gesloten
systeem. Dat houdt in dat er slechts een aantal absolute rechten erkend zijn in de wet.
Naast de absolute rechten hebben we ook relatieve rechten.
Het verschil is dat een absoluut recht werkt tegenover iedereen en als we het slechts
hebben over bepaalde personen dan hebben we het over relatief recht.
Het gaat dus bij relatief recht over de relatie met een bepaald persoon.
Relatief recht wordt daarom ook wel persoonlijk recht genoemd.
Een voorbeeld van een relatief recht is de koop van een fiets. Van een relatief recht mag
je dus vaak een tegenprestatie verwachten, bijvoorbeeld het leveren van het gekochte.
Relatieve rechten gaan meestal over een prestatie en kennen een open systeem. Dat
houdt in dat partijen nieuwe rechten kunnen creëren.
Als we teruggaan naar de absolute rechten, dan kunnen we die absolute rechten ook
weer onderverdelen in volledige en beperkte rechten.
Een volledig recht is afkomstig van de geest. Denk bijvoorbeeld aan auteursrechten bij
een video, boek, octrooi, bepaalde merken en het eigendomsrecht. Maar een persoon
kan ook absoluut volledig recht hebben op een zaak, bijvoorbeeld een huis, gordijnen
beplanting of een boek.
Naast het volledige absolute recht kennen we ook beperkte absolute rechten. Deze zijn
afgeleid van het volledig recht. Een beperkt is dus afgeleid van het volledig recht. Het
omvattend recht is dan bezwaard. Het recht waarvan het is afgeleid heet het
moederrecht. Het beperkt recht heet dan het dochter recht.
Het beperkte recht kan onderverdeeld worden in gebruiksrechten. Denk bijvoorbeeld
aan erfdienstbaarheid, vruchtgebruik, opstal of erfpacht en zekerheidsrechten. Denk
bijvoorbeeld aan een pand of hypotheek.
Naast absolute subjectieve rechten kennen we ook relatieve subjectieve rechten. Deze
kunnen we ook weer onderverdelen in en verbintenis scheppende overeenkomsten, de
eenzijdige overeenkomst, zoals bijvoorbeeld een schenking, en meerzijdige
overeenkomsten zoals een koop.
Verbintenissen uit de wet:
3
, - De onrechtmatige daad
- De rechtmatige daad
Kortom kunnen we zeggen dat het objectief recht bestaat uit alle rechtsregels in
Nederland. Het subjectief recht is daar onderdeel van en gaat dus enkele en alleen over
bevoegdheden en aanspraken.
Het subjectief recht kunnen we onderverdelen in absolute en relatieve rechten.
Absolute rechten zijn gelig voor iedereen en relatieve rechten gaat vaak om een
persoonlijke relatie.
De absolute rechten kunnen we onderverdelen in volledige absolute rechten, waarbij je
volledig recht hebt op bijvoorbeeld een object. Denk aan gordijnen of een boek. Beperkte
absolute rechten, denk aan een hypotheek of een erfpacht.
De relatieve rechten kunnen we onderverdelen in verbintenis scheppende
overeenkomsten, zoals een eenzijdige of meerzijdige overeenkomst, en verbintenissen
uit de wet, zoals een onrechtmatige daad of rechtmatige daad.
Rechtssubjectiviteit:
We hebben al eerder kennis gemaakt met het privaatrecht, oftewel het burgerlijk recht
dat de verhouding burgers onderling regelt. We kennen ook al het onderscheid tussen
objectief en subjectief recht. Aan het objectief recht kunnen door bepaalde personen
subjectieve rechten worden ontleend. Hier komt de term recht subjectiviteit om de hoek
kijken.
Personen die zelfstandig dragen van rechten en plichten zijn zij rechtssubjecten. Dit zijn
personen die de bevoegdheid hebben gekregen om deel te nemen aan het rechtsverkeer.
Zij hebben dus bepaalde rechten en plichten.
In het privaatrecht zijn rechtssubjecten natuurlijke personen. Dat zijn mensen simpel
gezegd.
Dat klinkt wat vreemd en vanzelfsprekend, maar je moet het zo zien. Een mens is een
natuurlijk persoon en bezit rechtssubjectiviteit. Daarmee kan een mens deelnemen aan
het rechtsverkeer en bijvoorbeeld een broodje kopen bij de bakker.
Een dier, een hond bijvoorbeeld, is geen natuurlijkpersoon en dieren hebben dus geen
rechtssubjectiviteit en kunnen niet deelnemen aan het rechtsverkeer.
Naast natuurlijke personen kan recht subjectiviteit ook ontleend worden aan
rechtspersonen. Een voorbeeld van een rechtspersoon is het rijk, de gemeente of
provincies.
Ook deze rechtspersonen kunnen dus deelnemen aan het rechtsverkeer.
Kortom, rechtssubjecten kunnen in het privaatrecht deelnemen aan het rechtsverkeer.
Rechtssubjecten kunnen natuurlijke personen en rechtspersonen zijn.
Formeel en materieel recht deel 1:
4
Het verschil tussen publiek en privaatrecht:
Het. Publiekrecht richt zich op de verhouding overheid-burger of overheden onderling
regelt
Het privaatrecht is het recht dat zich richt op de verhouding burger-burger.
We kunnen dit verschil echt verder uitwerken. Dat kan aan de hand van 3 criteria.
1. De subjecten
2. De belangen
3. De handhaving.
De subjecten van het recht:
Bij het privaatrecht gaat het dus om de relatie en verhouding tussen burgers onderling.
Subjecten zijn dus de burgers in het privaatrecht.
In het publiek ligt gaat het om de relatie tussen overheid en burgers of overheden
onderling. Houd er wel rekening mee dat een overheid ook privaatrechtelijke
handelingen kan verrichten.
De overheid kan bijvoorbeeld ook een koopovereenkomst afsluiten.
Niet alle handelingen die de overheid doen vallen dus automatisch onder het
publiekrecht. Soms zal de overheid ook privaatrechtelijk handelen, daarom is het
tweede criteria nodig om een goed onderscheid te maken.
Het belang:
Het publiekrecht zal namelijk het algemeen belang dienen. Denk aan de overheid die een
publiekrechtelijke beslissing maakt, terwijl het privaatrecht iets regelt in het belang van
een particulier.
Hier kun je dus al makkelijker het onderscheid maken. Als een gemeente bijvoorbeeld
een verordening geeft, dan is dat vóór het algemeen belang en een publiekelijke
handeling. Koopt de gemeente een pand, dan is dat niet voor het algemeen belang en zal
er dus sprake zijn van een privaatrechtelijke handeling.
De handhaving:
Bij privaatrecht wordt de handhaving tussen burgers onderling overgelaten.
Stel je sluit een overeenkomst af en je bent toch niet tevreden, dan is het aan ‘jou zelf’ of
je iets gaat ondernemen hiertegen. Of je naar de rechter stapt bijvoorbeeld.
,Ervaar jij bijvoorbeeld in je huis overlast van geluiden van buren of in de omgeving? Dan
is het aan ‘jou zelf’ of je actie gaat ondernemen en naar de rechter stapt.
Bij publiekrecht is dat niet zo. Dan is het aan het openbaar ministerie om de vervolging
in te stellen.
Kortom het onderscheid in het privaat en publiekrecht is dus breder dan enkel en alleen
de verhouding overheid-burger. Het is ook belangrijk om te kijken naar het doel van de
relatie en de wijze waarop handhaving plaatsvindt. Deze criteria maken het onderscheid
maken gemakkelijker.
Objectief en subjectief recht:
Het recht kunnen we onderverdelen in objectief en subjectief recht.
Kort kunnen we zeggen dat het objectief recht bestaat uit een verzameling van alle
Nederlandse rechtsregels.
Het subjectief recht gaat over rechtsregels die gaan over bevoegdheden en aanspraak.
Objectief:
Het objectief recht is dus het geldende recht. Dit recht zal binnen een bepaald
rechtsgebied van bepaalde tijdstip gelden.
Het objectief recht geld dus voor iedereen in Nederland.
Subjectief:
Het subjectief recht is een aan één iemand toekomende bevoegdheid. Het houd in dat
een bepaald persoon recht heeft op iets.
Een subjectief recht bestaat slechts bij de gratie van de regel van objectief recht.
Het subjectief recht is dus onderdeel van het objectief recht.
Het subjectief recht gaat dus bevoegdheden aanspraken. Denk bijvoorbeeld aan het
eigendomsrecht, recht van de koper oplevering, recht van de verkoop op betaling en
recht van de werknemer op loon.
Een bepaalde categorie van het subjectief recht zien we terug in de grondwet.
Tegenover een subjectief recht staat vaak een plicht. Bijvoorbeeld de plicht om het loon
te betalen of de plicht om het verkochte product te leveren.
Als voorbeeld nemen we even het vermogens recht.
Het vermogen is het geheel van op geld waardeerbare rechten en plichten die iemand
heeft. Als we gaan kijken naar objectieve vermogens recht, dan zijn dit alle regels met
2
,betrekking tot de subjectieve rechten en plichten die onderdeel van een vermogen
kunnen vormen.
In het subjectief vermogensrecht gaat het om het recht wat een bepaald persoon zal
toekomen dat deel uitmaakt van zijn vermogen, bijvoorbeeld een eigendomsrecht.
Er zijn verschillende soorten subjectieve rechten. Er zijn rechten die een beginsel
tegenover iedereen kan inroepen. Dit zijn de absolute rechten. Te dragen van een
absoluut recht kan van andere eisen dat ze bepaalde handelingen niet verrichten.
Bijvoorbeeld het niet vernielen van jouw eigendom, ofwel het respecteren van jouw
eigendom.
Je mag bij absoluut recht echter niet iets afdwingen of verwachten van de ander.
Een absoluut recht is meestal een object of een eigendom en het kent een gesloten
systeem. Dat houdt in dat er slechts een aantal absolute rechten erkend zijn in de wet.
Naast de absolute rechten hebben we ook relatieve rechten.
Het verschil is dat een absoluut recht werkt tegenover iedereen en als we het slechts
hebben over bepaalde personen dan hebben we het over relatief recht.
Het gaat dus bij relatief recht over de relatie met een bepaald persoon.
Relatief recht wordt daarom ook wel persoonlijk recht genoemd.
Een voorbeeld van een relatief recht is de koop van een fiets. Van een relatief recht mag
je dus vaak een tegenprestatie verwachten, bijvoorbeeld het leveren van het gekochte.
Relatieve rechten gaan meestal over een prestatie en kennen een open systeem. Dat
houdt in dat partijen nieuwe rechten kunnen creëren.
Als we teruggaan naar de absolute rechten, dan kunnen we die absolute rechten ook
weer onderverdelen in volledige en beperkte rechten.
Een volledig recht is afkomstig van de geest. Denk bijvoorbeeld aan auteursrechten bij
een video, boek, octrooi, bepaalde merken en het eigendomsrecht. Maar een persoon
kan ook absoluut volledig recht hebben op een zaak, bijvoorbeeld een huis, gordijnen
beplanting of een boek.
Naast het volledige absolute recht kennen we ook beperkte absolute rechten. Deze zijn
afgeleid van het volledig recht. Een beperkt is dus afgeleid van het volledig recht. Het
omvattend recht is dan bezwaard. Het recht waarvan het is afgeleid heet het
moederrecht. Het beperkt recht heet dan het dochter recht.
Het beperkte recht kan onderverdeeld worden in gebruiksrechten. Denk bijvoorbeeld
aan erfdienstbaarheid, vruchtgebruik, opstal of erfpacht en zekerheidsrechten. Denk
bijvoorbeeld aan een pand of hypotheek.
Naast absolute subjectieve rechten kennen we ook relatieve subjectieve rechten. Deze
kunnen we ook weer onderverdelen in en verbintenis scheppende overeenkomsten, de
eenzijdige overeenkomst, zoals bijvoorbeeld een schenking, en meerzijdige
overeenkomsten zoals een koop.
Verbintenissen uit de wet:
3
, - De onrechtmatige daad
- De rechtmatige daad
Kortom kunnen we zeggen dat het objectief recht bestaat uit alle rechtsregels in
Nederland. Het subjectief recht is daar onderdeel van en gaat dus enkele en alleen over
bevoegdheden en aanspraken.
Het subjectief recht kunnen we onderverdelen in absolute en relatieve rechten.
Absolute rechten zijn gelig voor iedereen en relatieve rechten gaat vaak om een
persoonlijke relatie.
De absolute rechten kunnen we onderverdelen in volledige absolute rechten, waarbij je
volledig recht hebt op bijvoorbeeld een object. Denk aan gordijnen of een boek. Beperkte
absolute rechten, denk aan een hypotheek of een erfpacht.
De relatieve rechten kunnen we onderverdelen in verbintenis scheppende
overeenkomsten, zoals een eenzijdige of meerzijdige overeenkomst, en verbintenissen
uit de wet, zoals een onrechtmatige daad of rechtmatige daad.
Rechtssubjectiviteit:
We hebben al eerder kennis gemaakt met het privaatrecht, oftewel het burgerlijk recht
dat de verhouding burgers onderling regelt. We kennen ook al het onderscheid tussen
objectief en subjectief recht. Aan het objectief recht kunnen door bepaalde personen
subjectieve rechten worden ontleend. Hier komt de term recht subjectiviteit om de hoek
kijken.
Personen die zelfstandig dragen van rechten en plichten zijn zij rechtssubjecten. Dit zijn
personen die de bevoegdheid hebben gekregen om deel te nemen aan het rechtsverkeer.
Zij hebben dus bepaalde rechten en plichten.
In het privaatrecht zijn rechtssubjecten natuurlijke personen. Dat zijn mensen simpel
gezegd.
Dat klinkt wat vreemd en vanzelfsprekend, maar je moet het zo zien. Een mens is een
natuurlijk persoon en bezit rechtssubjectiviteit. Daarmee kan een mens deelnemen aan
het rechtsverkeer en bijvoorbeeld een broodje kopen bij de bakker.
Een dier, een hond bijvoorbeeld, is geen natuurlijkpersoon en dieren hebben dus geen
rechtssubjectiviteit en kunnen niet deelnemen aan het rechtsverkeer.
Naast natuurlijke personen kan recht subjectiviteit ook ontleend worden aan
rechtspersonen. Een voorbeeld van een rechtspersoon is het rijk, de gemeente of
provincies.
Ook deze rechtspersonen kunnen dus deelnemen aan het rechtsverkeer.
Kortom, rechtssubjecten kunnen in het privaatrecht deelnemen aan het rechtsverkeer.
Rechtssubjecten kunnen natuurlijke personen en rechtspersonen zijn.
Formeel en materieel recht deel 1:
4
