` Case Report
Een fysiotherapeutische benadering voor
functionele mobiliteit en traplopen bij een 81-jarige
man met klapvoet na resectie van de nervus
ischiadicus.
,Samenvatting
Achtergrond:
Een klapvoet (foot drop) veroorzaakt door een resectie van de N. ischiadicus brengt aanzienlijke
beperkingen met zich mee op het gebied van mobiliteit, balans en zelfstandigheid. Er zijn momenteel
geen specifieke KNGF-richtlijnen beschikbaar voor de behandeling van klapvoet, wat de behoefte aan
patiënt specifieke interventies benadrukt. Dit case report onderzoekt de effectiviteit van een
gepersonaliseerd oefenprogramma gericht op het verbeteren van functionele mobiliteit en
zelfstandig functioneren.
Methode:
Een 81-jarige patiënt met een klapvoet als gevolg van oncologische chirurgie werd gedurende 5,5
weken behandeld. Functionele mobiliteit werd geëvalueerd met de 2-minuten wandeltest (2MWT),
de Berg Balance Scale (BBS), en de 5 Times Chair Stand Test (5TCST). Psychosociale diagnostiek werd
uitgevoerd met de CASP-19, IPQ-K en SF-36 om autonomie en kwaliteit van leven te beoordelen.
Behandeling:
Het oefenprogramma omvatte loop- en functionele training, balans- en proprioceptietraining,
dubbeltaken, manuele mobilisaties van de dorsaalflexoren van de enkel, en functioneel mobiliseren
gericht op dagelijkse activiteiten (ADL). Daarnaast werden specifieke oefeningen uitgevoerd om
traplopen en het gebruik van een elleboogkruk te verbeteren.
Resultaat:
Na 5,5 weken toonde de patiënt verbeteringen in functionele mobiliteit en balans. De 2MWT-score
nam toe, en de BBS-score gaf aan dat het valrisico was afgenomen. De ervaren vermoeidheid tijdens
traplopen verminderde klinisch significant volgens de BORG-score. Ondanks deze vooruitgang bleef
de spierkracht van de dorsaalflexoren op een MRC-score van 0.
Conclusie:
Dit case report laat zien dat een gepersonaliseerd oefenprogramma gericht op functionele mobiliteit,
balans en zelfstandigheid kan bijdragen aan klinisch relevante verbeteringen bij een patiënt met een
klapvoet. Het gebrek aan specifieke richtlijnen benadrukt het belang van een multidisciplinaire en
patiëntgerichte aanpak in de behandeling van deze aandoening.
Abstract
, Background:
Foot drop caused by a resection of the sciatic nerve presents significant limitations in mobility,
balance, and independence. Currently, no specific guidelines from the Royal Dutch Society for
Physical Therapy (KNGF) exist for the treatment of foot drop, emphasizing the need for patient-
specific interventions. This case report investigates the effectiveness of a personalized exercise
program aimed at improving functional mobility and independent functioning.
Method:
An 81-year-old patient with foot drop resulting from oncological surgery underwent a 5.5-week
treatment. Functional mobility was evaluated using the 2-Minute Walk Test (2MWT), the Berg
Balance Scale (BBS), and the 5 Times Chair Stand Test (5TCST). Psychosocial diagnostics were
conducted using the CASP-19, IPQ-K, and SF-36 to assess autonomy and quality of life.
Treatment:
The exercise program included gait and functional training, balance and proprioception exercises,
dual tasks, manual mobilizations of the ankle dorsiflexors, and functional mobility exercises targeting
activities of daily living (ADL). Additionally, specific exercises were implemented to improve stair
climbing and the use of an elbow crutch.
Results:
After 5.5 weeks, the patient demonstrated improvements in functional mobility and balance. The
2MWT score increased, and the BBS score indicated a reduced risk of falling. Perceived fatigue during
stair climbing showed a clinically significant reduction according to the BORG score. Despite these
improvements, the muscle strength of the ankle dorsiflexors remained at an MRC score of 0.
Conclusion:
This case report demonstrates that a personalized exercise program focused on functional mobility,
balance, and independence can contribute to clinically relevant improvements in a patient with foot
drop. The lack of specific guidelines highlights the importance of a multidisciplinary and patient-
centered approach to the treatment of this condition.
Een fysiotherapeutische benadering voor
functionele mobiliteit en traplopen bij een 81-jarige
man met klapvoet na resectie van de nervus
ischiadicus.
,Samenvatting
Achtergrond:
Een klapvoet (foot drop) veroorzaakt door een resectie van de N. ischiadicus brengt aanzienlijke
beperkingen met zich mee op het gebied van mobiliteit, balans en zelfstandigheid. Er zijn momenteel
geen specifieke KNGF-richtlijnen beschikbaar voor de behandeling van klapvoet, wat de behoefte aan
patiënt specifieke interventies benadrukt. Dit case report onderzoekt de effectiviteit van een
gepersonaliseerd oefenprogramma gericht op het verbeteren van functionele mobiliteit en
zelfstandig functioneren.
Methode:
Een 81-jarige patiënt met een klapvoet als gevolg van oncologische chirurgie werd gedurende 5,5
weken behandeld. Functionele mobiliteit werd geëvalueerd met de 2-minuten wandeltest (2MWT),
de Berg Balance Scale (BBS), en de 5 Times Chair Stand Test (5TCST). Psychosociale diagnostiek werd
uitgevoerd met de CASP-19, IPQ-K en SF-36 om autonomie en kwaliteit van leven te beoordelen.
Behandeling:
Het oefenprogramma omvatte loop- en functionele training, balans- en proprioceptietraining,
dubbeltaken, manuele mobilisaties van de dorsaalflexoren van de enkel, en functioneel mobiliseren
gericht op dagelijkse activiteiten (ADL). Daarnaast werden specifieke oefeningen uitgevoerd om
traplopen en het gebruik van een elleboogkruk te verbeteren.
Resultaat:
Na 5,5 weken toonde de patiënt verbeteringen in functionele mobiliteit en balans. De 2MWT-score
nam toe, en de BBS-score gaf aan dat het valrisico was afgenomen. De ervaren vermoeidheid tijdens
traplopen verminderde klinisch significant volgens de BORG-score. Ondanks deze vooruitgang bleef
de spierkracht van de dorsaalflexoren op een MRC-score van 0.
Conclusie:
Dit case report laat zien dat een gepersonaliseerd oefenprogramma gericht op functionele mobiliteit,
balans en zelfstandigheid kan bijdragen aan klinisch relevante verbeteringen bij een patiënt met een
klapvoet. Het gebrek aan specifieke richtlijnen benadrukt het belang van een multidisciplinaire en
patiëntgerichte aanpak in de behandeling van deze aandoening.
Abstract
, Background:
Foot drop caused by a resection of the sciatic nerve presents significant limitations in mobility,
balance, and independence. Currently, no specific guidelines from the Royal Dutch Society for
Physical Therapy (KNGF) exist for the treatment of foot drop, emphasizing the need for patient-
specific interventions. This case report investigates the effectiveness of a personalized exercise
program aimed at improving functional mobility and independent functioning.
Method:
An 81-year-old patient with foot drop resulting from oncological surgery underwent a 5.5-week
treatment. Functional mobility was evaluated using the 2-Minute Walk Test (2MWT), the Berg
Balance Scale (BBS), and the 5 Times Chair Stand Test (5TCST). Psychosocial diagnostics were
conducted using the CASP-19, IPQ-K, and SF-36 to assess autonomy and quality of life.
Treatment:
The exercise program included gait and functional training, balance and proprioception exercises,
dual tasks, manual mobilizations of the ankle dorsiflexors, and functional mobility exercises targeting
activities of daily living (ADL). Additionally, specific exercises were implemented to improve stair
climbing and the use of an elbow crutch.
Results:
After 5.5 weeks, the patient demonstrated improvements in functional mobility and balance. The
2MWT score increased, and the BBS score indicated a reduced risk of falling. Perceived fatigue during
stair climbing showed a clinically significant reduction according to the BORG score. Despite these
improvements, the muscle strength of the ankle dorsiflexors remained at an MRC score of 0.
Conclusion:
This case report demonstrates that a personalized exercise program focused on functional mobility,
balance, and independence can contribute to clinically relevant improvements in a patient with foot
drop. The lack of specific guidelines highlights the importance of a multidisciplinary and patient-
centered approach to the treatment of this condition.
