Focus
Eind februari 2020 is de eerste patiënt, die besmet is met het nieuwe virus corona, in
Nederland ontdekt. Het coronavirus veroorzaakt de nieuwe ziekte COVID-19. Dit is
een besmettelijke ziekte die wordt overgedragen van mens tot mens. Doormiddel van
hoesten en niezen, waarbij druppels/druppelkernen overgebracht worden, kan
iemand het coronavirus oplopen. Uit de laatste onderzoeken blijkt dat het virus ook
overdraagbaar is via ontlasting. De symptomen die zich voordoen bij het virus zijn
verkoudheidsklachten, hoesten, benauwdheid, verhoging of koorts en plotseling
verlies van reuk en/of smaak (RIVM, z.d.).
De thuiszorg organisatie besloot om binnen enkele weken na de uitbraak van het
coronavirus al maatregelen te nemen. Er waren voldoende mondmaskers en
handschoenen besteld om het personeel en de cliënten goed te beschermen tegen
het virus. Via de mail werd er een document rondgestuurd over het gebruik van deze
beschermingsmiddelen. De afspraak was dat de middelen bij iedere cliënt toegepast
zouden worden. De mondmaskers hadden een gebruiksduur van 4 uur en werden
opgezet bij binnenkomst en afgezet bij het verlaten van de woning. De
handschoenen werden bij elke cliënt gewisseld.
Binnen enkele dagen werd het beleid gewijzigd. Mondmaskers waren namelijk alleen
nodig bij verdenking op het virus of als je zelf klachten had. Bij binnenkomst werd er
vanuit de gang geroepen of de cliënt klachten had. Was dit het geval dan werden de
beschermingsmiddelen ingezet en anders niet. Door deze verandering was het voor
ons als verpleegkundige erg verwarrend. Er ontstond een grijs gebied over het
gebruik van de beschermingsmiddelen. Iedereen interpreteerde de regel anders. Ik
merkte dat de ene collega wel met beschermingsmiddelen naar binnen liep en de
andere collega gebruikte bij dezelfde cliënt geen beschermingsmiddelen.
Er waren sommige cliënten die erg angstig waren voor het virus en daarbij ons
verplichte om de beschermende maatregelen te gebruiken. Andere cliënten hebben
een hoog risico om erg ziek te worden van corona. Bij deze cliënten droegen de
meeste verpleegkundige beschermingsmiddelen.
De reden voor dit besluit was voornamelijk omdat er een groot tekort is aan
chirurgische mondmaskers. De leidinggevende had opgedragen gekregen om zuinig
om te gaan met de beschermende middelen en besloot daarom alleen de
mondmaskers in te zetten bij verdenkingen en/of klachten van corona.
Ik vond het erg lastig om te bepalen wat ik moest dragen bij de cliënten. Aan de ene
kant wil ik dat de cliënt en ikzelf beschermd blijven tegen het coronavirus, aan de
andere kant besef ik ook dat de mensen die met corona patiënten werken de
mondmaskers harder nodig hebben. Ik besloot om wel met beschermende middelen
zorg te verlenen bij cliënten. De reden hiervoor was omdat er erg veel cliënten in de
risicogroep zaten. Ik probeerde zo zuinig en efficiënt mogelijk om te gaan met de
beschermingsmiddelen.
Het was voor mij een erg lastig om te beslissen wat juist is. Ik besloot in gesprek te
gaan met mijn klasgenoten en docent, om te kijken hoe zij er tegen aan kijken. Ook
heb ik collega’s van de afdeling gevraagd naar hun standpunt.
Eind februari 2020 is de eerste patiënt, die besmet is met het nieuwe virus corona, in
Nederland ontdekt. Het coronavirus veroorzaakt de nieuwe ziekte COVID-19. Dit is
een besmettelijke ziekte die wordt overgedragen van mens tot mens. Doormiddel van
hoesten en niezen, waarbij druppels/druppelkernen overgebracht worden, kan
iemand het coronavirus oplopen. Uit de laatste onderzoeken blijkt dat het virus ook
overdraagbaar is via ontlasting. De symptomen die zich voordoen bij het virus zijn
verkoudheidsklachten, hoesten, benauwdheid, verhoging of koorts en plotseling
verlies van reuk en/of smaak (RIVM, z.d.).
De thuiszorg organisatie besloot om binnen enkele weken na de uitbraak van het
coronavirus al maatregelen te nemen. Er waren voldoende mondmaskers en
handschoenen besteld om het personeel en de cliënten goed te beschermen tegen
het virus. Via de mail werd er een document rondgestuurd over het gebruik van deze
beschermingsmiddelen. De afspraak was dat de middelen bij iedere cliënt toegepast
zouden worden. De mondmaskers hadden een gebruiksduur van 4 uur en werden
opgezet bij binnenkomst en afgezet bij het verlaten van de woning. De
handschoenen werden bij elke cliënt gewisseld.
Binnen enkele dagen werd het beleid gewijzigd. Mondmaskers waren namelijk alleen
nodig bij verdenking op het virus of als je zelf klachten had. Bij binnenkomst werd er
vanuit de gang geroepen of de cliënt klachten had. Was dit het geval dan werden de
beschermingsmiddelen ingezet en anders niet. Door deze verandering was het voor
ons als verpleegkundige erg verwarrend. Er ontstond een grijs gebied over het
gebruik van de beschermingsmiddelen. Iedereen interpreteerde de regel anders. Ik
merkte dat de ene collega wel met beschermingsmiddelen naar binnen liep en de
andere collega gebruikte bij dezelfde cliënt geen beschermingsmiddelen.
Er waren sommige cliënten die erg angstig waren voor het virus en daarbij ons
verplichte om de beschermende maatregelen te gebruiken. Andere cliënten hebben
een hoog risico om erg ziek te worden van corona. Bij deze cliënten droegen de
meeste verpleegkundige beschermingsmiddelen.
De reden voor dit besluit was voornamelijk omdat er een groot tekort is aan
chirurgische mondmaskers. De leidinggevende had opgedragen gekregen om zuinig
om te gaan met de beschermende middelen en besloot daarom alleen de
mondmaskers in te zetten bij verdenkingen en/of klachten van corona.
Ik vond het erg lastig om te bepalen wat ik moest dragen bij de cliënten. Aan de ene
kant wil ik dat de cliënt en ikzelf beschermd blijven tegen het coronavirus, aan de
andere kant besef ik ook dat de mensen die met corona patiënten werken de
mondmaskers harder nodig hebben. Ik besloot om wel met beschermende middelen
zorg te verlenen bij cliënten. De reden hiervoor was omdat er erg veel cliënten in de
risicogroep zaten. Ik probeerde zo zuinig en efficiënt mogelijk om te gaan met de
beschermingsmiddelen.
Het was voor mij een erg lastig om te beslissen wat juist is. Ik besloot in gesprek te
gaan met mijn klasgenoten en docent, om te kijken hoe zij er tegen aan kijken. Ook
heb ik collega’s van de afdeling gevraagd naar hun standpunt.
