Hoofdstuk 1: Biology and behavior
Reasons to Learn About Child Development
Biologische en omgevingsfactoren beïnvloeden samen de ontwikkeling van kinderen. Uit
onderzoek blijkt dat kinderen die prenatale of geboortecomplicaties ervoeren hadden een
grotere kans hadden om lichamelijke handicaps, psychische aandoeningen en leerproblemen
te ontwikkelen. Maar of zij dergelijke problemen ontwikkelden en zo ja, in welke mate hing
sterk af van hun thuisomgeving. Vooral het inkomen, het opleidingsniveau en de geestelijke
gezondheid van ouders beïnvloedden, samen met de kwaliteit van de relatie tussen de
ouders, de ontwikkeling van kinderen.
Kinderen die zowel biologische als omgevingsuitdagingen ondervinden, zoals
geboortegerelateerde complicaties en ongunstige gezinssituaties, lopen een hoog risico op
leer- en gedragsproblemen. Tegen de leeftijd van 18 jaar hebben velen een strafblad,
psychische problemen of worden ze jonge, ongehuwde ouders. Toch toont onderzoek aan
dat ongeveer een derde van deze kinderen opmerkelijke veerkracht vertoont en uitgroeit tot
succesvolle, evenwichtige volwassenen.
Een voorbeeld hiervan is Michael, die te vroeg en met een laag geboortegewicht werd
geboren uit tienerouders. Ondanks een moeilijke jeugd, inclusief scheiding en verlating door
zijn moeder, ontwikkelde hij zich tot een zelfverzekerde, geliefde en zorgzame jongeman.
Zijn verhaal benadrukt de kracht van veerkracht bij kinderen in moeilijke omstandigheden.
Of kinderen die in extreme armoede leven, zoals in een eenkamer-tent, dezelfde veerkracht
zullen tonen, hangt af van het aantal risicofactoren en hun persoonlijke eigenschappen.
Door kindontwikkeling te bestuderen, krijgen we inzicht in deze processen en de factoren
die bijdragen aan veerkracht en succes, ondanks tegenslagen.
Het slaan van kinderen heeft een negatief effect op de verandering van het gedrag van het
kind. Het kind gaat het ongepaste gedrag juist vaker vertonen. Reageren met empathie op
woede heeft daarentegen wel een positief effect op het kind. De kinderen kunnen dan beter
omgaan met de situatie die onrust veroorzaakt.
Strategieën zoals time-outs en speciale programma’s kunnen effectief worden ingezet door
ouders, leraren en kinderopvangmedewerkers om kinderen te helpen bij emotieregulatie.
Een voorbeeld hiervan is het "turtle technique"-curriculum voor kleuters met
woedeproblemen. Dit programma leert kinderen hun emoties te herkennen en conflicten
vreedzaam op te lossen. Bij boosheid trekken ze zich terug in een denkbeeldig "schild" om te
kalmeren voordat ze reageren.
Onderzoek toont aan dat deze methode effectief is: kinderen leren beter omgaan met
woede en gebruiken woorden in plaats van geweld. De positieve effecten blijven vaak
jarenlang zichtbaar. Dit benadrukt hoe kennis over kind ontwikkeling bijdraagt aan betere
opvoedingsstrategieën en sociale vaardigheden bij kinderen.
Kennis over kindontwikkeling helpt bij het nemen van weloverwogen beslissingen over
sociale vraagstukken die kinderen beïnvloeden, zoals de impact van gewelddadige
videogames op agressief gedrag. Dit onderwerp is veel besproken door politici en
onderzoekers.
Ferguson (2015) voerde een grootschalige studie uit en analyseerde 101 onderzoeken met
behulp van meta-analyse, een statistische methode waarmee de resultaten van meerdere
onafhankelijke studies worden gecombineerd om een algemene conclusie te trekken. Zijn
,onderzoek toonde aan dat gewelddadige videogames slechts een minimale invloed hebben
op agressie bij kinderen en adolescenten. Hoewel er een klein effect werd gevonden,
weerlegde de meta-analyse de bewering dat videogames een grote oorzaak zijn van
agressief gedrag.
Onderzoek naar kind ontwikkeling helpt daarnaast ook bij het beoordelen van de
betrouwbaarheid van jonge kinderen als getuigen in rechtszaken. Jaarlijks getuigen ongeveer
100.000 kinderen, waarvan velen jonger dan vijf jaar. Dit brengt grote risico’s met zich mee:
valse getuigenissen kunnen onschuldigen veroordelen, terwijl ware getuigenissen mogelijk
niet worden geloofd.
Een experiment toonde aan dat bevooroordeelde ondervraging de herinneringen van
kinderen kan beïnvloeden. Sociale werkers, die vooraf onnauwkeurige informatie kregen,
stelden leidende vragen aan 3- tot 6-jarigen over een eerder gespeelde aanrakingen-spel. Als
gevolg hiervan veranderden veel kinderen hun antwoorden, en 34% van de jongste groep
bevestigde uiteindelijk valse herinneringen. Dit onderzoek benadrukt hoe kwetsbaar jonge
kinderen zijn voor suggestieve ondervraging.
We moeten kinderen dus geen suggestieve vragen stellen, dit beïnvloedt hun antwoord.
Een grote groep hedendaagse filosofen en psychologen, ook wel nativisten genoemd, stelt
dat de evolutie veel opmerkelijke vermogens heeft gecreëerd die zelfs in de vroege
kindertijd aanwezig zijn. Vooral op het gebied van bijzonder belang, zoals het begrijpen van
fundamentele eigenschappen van fysieke objecten, planten en dieren en andere mensen.
Het stelt dat bepaalde kennis en vaardigheden aangeboren zijn en dat ervaring daar niets me
te maken heeft.
Een andere groep grote, bekend als empiristen, heeft betoogd dat baby’s over algemene
leermechanismen beschikken waardoor ze vrij snel veel kunnen leren, maar dat baby’s en
jonge kinderen de gespecialiseerde capaciteiten missen die nativisten hen toeschrijven.
Hierbij gaat het er dus om dat kennis voornamelijk of geheel voortkomt uit de ervaringen
van iemand.
Onderzoek naar Roemeense weeskinderen uit de jaren 1980-1990 toont aan dat de timing
van ervaringen een grote invloed heeft op de ontwikkeling. Kinderen die vóór 6 maanden
werden geadopteerd, herstelden grotendeels op fysiek en intellectueel vlak. Degenen die
langer in de weeshuizen verbleven, hadden meer blijvende achterstanden, vooral op sociaal-
emotioneel gebied. Zelfs op volwassen leeftijd hadden velen mentale
gezondheidsproblemen en moeite met sociale relaties.
De prefrontale cortex is het hersengebied dat verantwoordelijk is voor planning, redeneren
en probleemoplossing. Bij geadopteerde kinderen ontwikkelde dit gebied zich beter dan bij
kinderen die in weeshuizen bleven.
De amygdala speelt een belangrijke rol bij emoties. Onderzoek toonde aan dat kinderen die
langer in de weeshuizen verbleven, verminderde activiteit in de amygdala hadden, wat hun
emotionele ontwikkeling negatief beïnvloedde. Dit onderzoek benadrukt dat vroege
ervaringen blijvende impact kunnen hebben, vooral als de ontbering te lang aanhoudt.
,Enduring Philosophical Issues in the Study of Child Development
Vanaf de oudheid hebben filosofen zoals Plato en Aristoteles nagedacht over
kinderontwikkeling. Plato geloofde dat kinderen aangeboren kennis hadden en dat
opvoeding vooral moest focussen op discipline en zelfbeheersing. Aristoteles daarentegen
zag kinderen als onbeschreven bladen en vond dat opvoeding moest worden afgestemd op
het individuele kind.
John Locke (17e eeuw) volgde Aristoteles en beschouwde kinderen als een tabula rasa (leeg
blad). Hij benadrukte dat karaktervorming via opvoeding en discipline moest gebeuren,
waarna kinderen geleidelijk meer vrijheid konden krijgen. Jean-Jacques Rousseau (18e
eeuw) had een tegengestelde visie: hij vond dat kinderen juist vanaf het begin maximale
vrijheid moesten krijgen en vooral door eigen ervaringen moesten leren.
In de 19e eeuw bracht Charles Darwin met zijn evolutietheorie nieuwe inzichten over
kinderontwikkeling, wat leidde tot wetenschappelijk onderzoek naar menselijke aard.
Moderne onderzoekers, zoals Kagan (2000), hebben sindsdien aangetoond dat kinderen een
aangeboren moreel besef hebben, waaronder het vermogen om emoties en intenties van
anderen te begrijpen en morele keuzes te maken. Hoewel de kernvragen over de menselijke
natuur hetzelfde blijven, zijn hedendaagse debatten veel meer gebaseerd op
wetenschappelijk onderzoek dan in de tijd van de oude filosofen.
Enduring Themes in Child Development
Er zijn verschillende thema’s die een
belangrijk onderdeel zijn van de
ontwikkeling van het kind.
1. Nature en Nurture
Natuur is onze biologische gave; de genen
die we van onze ouders krijgen. Dit gaat
over ons uiterlijk, persoonlijkheid, mentale
gezondheid enz. Opvoeding is de omgeving,
zowel fysiek als sociaal, die onze ontwikkeling
beïnvloeden. De baarmoeder is hier een
onderdeel van.
Deze twee begrippen werken samen aan de ontwikkeling van onszelf. We worden gevormd
door onze genen maar ook door onze omgeving. Een voorbeeld hiervan is schizofrenie, dit
wordt voor een deel door je genen bepaald. Kinderen waarvan de ouders schizofrenie
hebben gehad hebben een grotere kans om het zelf ook te krijgen. Daarnaast wordt het ook
door de omgeving bepaald. Kinderen die niet opgroeien in stabiele huizen hebben ook een
grotere kans om het te krijgen. Als die twee dingen samen gaan, dan is er nog een grotere
kans om schizofrenie te krijgen.
Het genoom, de complete set aan erfelijke informatie van ieder persoon, beïnvloed gedrag
en ervaringen van mensen. Maar gedrag en omgeving beïnvloeden ook het genoom. Dit
heeft te maken met genexpressie, er zijn dan veranderingen in cognitie, emotie en gedrag.
Deze ontdekking heeft aanleiding gegeven tot een nieuw veld dat epigenetica wordt
genoemd, de studie van stabiele veranderingen in genexpressie die worden gemedieerd
door de omgeving. Simpel gezegd: hoe ervaringen onder de huid kruipen.
Bewijs voor de blijvende epigenetische impact van vroege ervaringen en gedrag komt uit
onderzoek naar methylering, een biochemisch proces dat de expressie van een
, verscheidenheid aan genen vermindert en betrokken is bij het reguleren van reacties op
stress. Uit onderzoek blijkt dat de hoeveelheid stress afhangt van de hoeveelheid
methylering. Hoe meer methylering, hoe groter de kans op stress en dus uiteindelijk een
depressie. Mensen die uit moeilijke situaties komen hebben een grotere kans op depressie
omdat ze een verhoogde methylering hebben.
2. The active Child
Kinderen dragen zelf bij aan hun ontwikkeling, zelfs vanaf de vroege kindertijd. Dit is
zichtbaar in verschillende gebieden zoals aandacht, taalgebruik en spel.
- Aandacht: Zuigelingen richten hun aandacht selectief, bijvoorbeeld op bewegende
objecten en geluiden, wat hen helpt de wereld te begrijpen. Ze hebben een sterke
voorkeur voor gezichten, vooral dat van hun moeder. Vanaf één maand kijken ze
liever naar hun moeder dan naar een vreemde.
- Sociale interactie: Aanvankelijk kijken baby's zonder emotie, maar rond de twee
maanden beginnen ze te glimlachen en te kirren bij het zien van hun moeder. Dit
roept een wederzijdse reactie op: de moeder lacht en praat terug, dit versterkt de
interactie tussen het kind en de moeder. Uiteindelijk versterkt dit de moeder-kind
band.
Zodra kinderen beginnen te spreken (meestal tussen 9 en 15 maanden), wordt hun invloed
op hun eigen ontwikkeling duidelijker.
Taalontwikkeling: Peuters praten vaak tegen zichzelf, ook als niemand luistert. Dit zogeheten
"crib speech" toont hun interne motivatie om taal te leren.
Spel en leren: Kinderen spelen niet alleen voor plezier, maar ook om te leren. Bijvoorbeeld,
wanneer een baby een lepel tegen een tafel slaat of eten laat vallen, ontdekt hij geluiden,
zwaartekracht en de reactie van ouders.
Fantasiespel: Vanaf ongeveer 2 jaar spelen kinderen rollenspellen, zoals doen alsof ze een
ouder of superheld zijn. Dit helpt hen om zichzelf en anderen beter te begrijpen.
Sociale en cognitieve vaardigheden: Spel helpt kinderen om angsten te verwerken, conflicten
op te lossen en sociale interacties te oefenen. Oudere kinderen spelen meer gestructureerde
spellen met regels, wat bijdraagt aan zelfbeheersing en emotionele regulatie.
Naarmate kinderen ouder worden, krijgen ze steeds meer invloed op hun eigen ontwikkeling
door bewust hun omgeving te kiezen en vorm te geven.
3. Continuity/discontinuity
Bij de ontwikkeling van het kind zijn er twee soorten processen:
- Continu proces: het idee dat veranderingen met de leeftijd geleidelijk plaatsvinden,
in kleine stappen, zoals dat van een dennenboom die steeds groter wordt.
- Discontinue proces: het idee dat verandering met de leeftijd af en toe grote
veranderingen met zich meebrengen, zoals de overgang van rups naar cocon naar
vlinder.
Een voorbeeld van een discontinu ontwikkeling is het onderzoek met de glazen water. Hoe
kan het dat een kind op 4-jarige leeftijd niet denkt dat er dezelfde hoeveelheid in de twee
glazen zit, maar op 6-jarige leeftijd denkt ze wel dat er dezelfde hoeveelheid in zit. Hoe kan
het dat die ontwikkeling binnen die twee jaar plaatsvindt, ondanks dat ze het voorbeeld
maar 2x hebben gezien? Een veelgebruikte benadering komt uit de fasetheorieën, die stellen
dat de ontwikkeling plaatsvindt in een opeenvolging van verschillende leeftijd gerelateerde
Reasons to Learn About Child Development
Biologische en omgevingsfactoren beïnvloeden samen de ontwikkeling van kinderen. Uit
onderzoek blijkt dat kinderen die prenatale of geboortecomplicaties ervoeren hadden een
grotere kans hadden om lichamelijke handicaps, psychische aandoeningen en leerproblemen
te ontwikkelen. Maar of zij dergelijke problemen ontwikkelden en zo ja, in welke mate hing
sterk af van hun thuisomgeving. Vooral het inkomen, het opleidingsniveau en de geestelijke
gezondheid van ouders beïnvloedden, samen met de kwaliteit van de relatie tussen de
ouders, de ontwikkeling van kinderen.
Kinderen die zowel biologische als omgevingsuitdagingen ondervinden, zoals
geboortegerelateerde complicaties en ongunstige gezinssituaties, lopen een hoog risico op
leer- en gedragsproblemen. Tegen de leeftijd van 18 jaar hebben velen een strafblad,
psychische problemen of worden ze jonge, ongehuwde ouders. Toch toont onderzoek aan
dat ongeveer een derde van deze kinderen opmerkelijke veerkracht vertoont en uitgroeit tot
succesvolle, evenwichtige volwassenen.
Een voorbeeld hiervan is Michael, die te vroeg en met een laag geboortegewicht werd
geboren uit tienerouders. Ondanks een moeilijke jeugd, inclusief scheiding en verlating door
zijn moeder, ontwikkelde hij zich tot een zelfverzekerde, geliefde en zorgzame jongeman.
Zijn verhaal benadrukt de kracht van veerkracht bij kinderen in moeilijke omstandigheden.
Of kinderen die in extreme armoede leven, zoals in een eenkamer-tent, dezelfde veerkracht
zullen tonen, hangt af van het aantal risicofactoren en hun persoonlijke eigenschappen.
Door kindontwikkeling te bestuderen, krijgen we inzicht in deze processen en de factoren
die bijdragen aan veerkracht en succes, ondanks tegenslagen.
Het slaan van kinderen heeft een negatief effect op de verandering van het gedrag van het
kind. Het kind gaat het ongepaste gedrag juist vaker vertonen. Reageren met empathie op
woede heeft daarentegen wel een positief effect op het kind. De kinderen kunnen dan beter
omgaan met de situatie die onrust veroorzaakt.
Strategieën zoals time-outs en speciale programma’s kunnen effectief worden ingezet door
ouders, leraren en kinderopvangmedewerkers om kinderen te helpen bij emotieregulatie.
Een voorbeeld hiervan is het "turtle technique"-curriculum voor kleuters met
woedeproblemen. Dit programma leert kinderen hun emoties te herkennen en conflicten
vreedzaam op te lossen. Bij boosheid trekken ze zich terug in een denkbeeldig "schild" om te
kalmeren voordat ze reageren.
Onderzoek toont aan dat deze methode effectief is: kinderen leren beter omgaan met
woede en gebruiken woorden in plaats van geweld. De positieve effecten blijven vaak
jarenlang zichtbaar. Dit benadrukt hoe kennis over kind ontwikkeling bijdraagt aan betere
opvoedingsstrategieën en sociale vaardigheden bij kinderen.
Kennis over kindontwikkeling helpt bij het nemen van weloverwogen beslissingen over
sociale vraagstukken die kinderen beïnvloeden, zoals de impact van gewelddadige
videogames op agressief gedrag. Dit onderwerp is veel besproken door politici en
onderzoekers.
Ferguson (2015) voerde een grootschalige studie uit en analyseerde 101 onderzoeken met
behulp van meta-analyse, een statistische methode waarmee de resultaten van meerdere
onafhankelijke studies worden gecombineerd om een algemene conclusie te trekken. Zijn
,onderzoek toonde aan dat gewelddadige videogames slechts een minimale invloed hebben
op agressie bij kinderen en adolescenten. Hoewel er een klein effect werd gevonden,
weerlegde de meta-analyse de bewering dat videogames een grote oorzaak zijn van
agressief gedrag.
Onderzoek naar kind ontwikkeling helpt daarnaast ook bij het beoordelen van de
betrouwbaarheid van jonge kinderen als getuigen in rechtszaken. Jaarlijks getuigen ongeveer
100.000 kinderen, waarvan velen jonger dan vijf jaar. Dit brengt grote risico’s met zich mee:
valse getuigenissen kunnen onschuldigen veroordelen, terwijl ware getuigenissen mogelijk
niet worden geloofd.
Een experiment toonde aan dat bevooroordeelde ondervraging de herinneringen van
kinderen kan beïnvloeden. Sociale werkers, die vooraf onnauwkeurige informatie kregen,
stelden leidende vragen aan 3- tot 6-jarigen over een eerder gespeelde aanrakingen-spel. Als
gevolg hiervan veranderden veel kinderen hun antwoorden, en 34% van de jongste groep
bevestigde uiteindelijk valse herinneringen. Dit onderzoek benadrukt hoe kwetsbaar jonge
kinderen zijn voor suggestieve ondervraging.
We moeten kinderen dus geen suggestieve vragen stellen, dit beïnvloedt hun antwoord.
Een grote groep hedendaagse filosofen en psychologen, ook wel nativisten genoemd, stelt
dat de evolutie veel opmerkelijke vermogens heeft gecreëerd die zelfs in de vroege
kindertijd aanwezig zijn. Vooral op het gebied van bijzonder belang, zoals het begrijpen van
fundamentele eigenschappen van fysieke objecten, planten en dieren en andere mensen.
Het stelt dat bepaalde kennis en vaardigheden aangeboren zijn en dat ervaring daar niets me
te maken heeft.
Een andere groep grote, bekend als empiristen, heeft betoogd dat baby’s over algemene
leermechanismen beschikken waardoor ze vrij snel veel kunnen leren, maar dat baby’s en
jonge kinderen de gespecialiseerde capaciteiten missen die nativisten hen toeschrijven.
Hierbij gaat het er dus om dat kennis voornamelijk of geheel voortkomt uit de ervaringen
van iemand.
Onderzoek naar Roemeense weeskinderen uit de jaren 1980-1990 toont aan dat de timing
van ervaringen een grote invloed heeft op de ontwikkeling. Kinderen die vóór 6 maanden
werden geadopteerd, herstelden grotendeels op fysiek en intellectueel vlak. Degenen die
langer in de weeshuizen verbleven, hadden meer blijvende achterstanden, vooral op sociaal-
emotioneel gebied. Zelfs op volwassen leeftijd hadden velen mentale
gezondheidsproblemen en moeite met sociale relaties.
De prefrontale cortex is het hersengebied dat verantwoordelijk is voor planning, redeneren
en probleemoplossing. Bij geadopteerde kinderen ontwikkelde dit gebied zich beter dan bij
kinderen die in weeshuizen bleven.
De amygdala speelt een belangrijke rol bij emoties. Onderzoek toonde aan dat kinderen die
langer in de weeshuizen verbleven, verminderde activiteit in de amygdala hadden, wat hun
emotionele ontwikkeling negatief beïnvloedde. Dit onderzoek benadrukt dat vroege
ervaringen blijvende impact kunnen hebben, vooral als de ontbering te lang aanhoudt.
,Enduring Philosophical Issues in the Study of Child Development
Vanaf de oudheid hebben filosofen zoals Plato en Aristoteles nagedacht over
kinderontwikkeling. Plato geloofde dat kinderen aangeboren kennis hadden en dat
opvoeding vooral moest focussen op discipline en zelfbeheersing. Aristoteles daarentegen
zag kinderen als onbeschreven bladen en vond dat opvoeding moest worden afgestemd op
het individuele kind.
John Locke (17e eeuw) volgde Aristoteles en beschouwde kinderen als een tabula rasa (leeg
blad). Hij benadrukte dat karaktervorming via opvoeding en discipline moest gebeuren,
waarna kinderen geleidelijk meer vrijheid konden krijgen. Jean-Jacques Rousseau (18e
eeuw) had een tegengestelde visie: hij vond dat kinderen juist vanaf het begin maximale
vrijheid moesten krijgen en vooral door eigen ervaringen moesten leren.
In de 19e eeuw bracht Charles Darwin met zijn evolutietheorie nieuwe inzichten over
kinderontwikkeling, wat leidde tot wetenschappelijk onderzoek naar menselijke aard.
Moderne onderzoekers, zoals Kagan (2000), hebben sindsdien aangetoond dat kinderen een
aangeboren moreel besef hebben, waaronder het vermogen om emoties en intenties van
anderen te begrijpen en morele keuzes te maken. Hoewel de kernvragen over de menselijke
natuur hetzelfde blijven, zijn hedendaagse debatten veel meer gebaseerd op
wetenschappelijk onderzoek dan in de tijd van de oude filosofen.
Enduring Themes in Child Development
Er zijn verschillende thema’s die een
belangrijk onderdeel zijn van de
ontwikkeling van het kind.
1. Nature en Nurture
Natuur is onze biologische gave; de genen
die we van onze ouders krijgen. Dit gaat
over ons uiterlijk, persoonlijkheid, mentale
gezondheid enz. Opvoeding is de omgeving,
zowel fysiek als sociaal, die onze ontwikkeling
beïnvloeden. De baarmoeder is hier een
onderdeel van.
Deze twee begrippen werken samen aan de ontwikkeling van onszelf. We worden gevormd
door onze genen maar ook door onze omgeving. Een voorbeeld hiervan is schizofrenie, dit
wordt voor een deel door je genen bepaald. Kinderen waarvan de ouders schizofrenie
hebben gehad hebben een grotere kans om het zelf ook te krijgen. Daarnaast wordt het ook
door de omgeving bepaald. Kinderen die niet opgroeien in stabiele huizen hebben ook een
grotere kans om het te krijgen. Als die twee dingen samen gaan, dan is er nog een grotere
kans om schizofrenie te krijgen.
Het genoom, de complete set aan erfelijke informatie van ieder persoon, beïnvloed gedrag
en ervaringen van mensen. Maar gedrag en omgeving beïnvloeden ook het genoom. Dit
heeft te maken met genexpressie, er zijn dan veranderingen in cognitie, emotie en gedrag.
Deze ontdekking heeft aanleiding gegeven tot een nieuw veld dat epigenetica wordt
genoemd, de studie van stabiele veranderingen in genexpressie die worden gemedieerd
door de omgeving. Simpel gezegd: hoe ervaringen onder de huid kruipen.
Bewijs voor de blijvende epigenetische impact van vroege ervaringen en gedrag komt uit
onderzoek naar methylering, een biochemisch proces dat de expressie van een
, verscheidenheid aan genen vermindert en betrokken is bij het reguleren van reacties op
stress. Uit onderzoek blijkt dat de hoeveelheid stress afhangt van de hoeveelheid
methylering. Hoe meer methylering, hoe groter de kans op stress en dus uiteindelijk een
depressie. Mensen die uit moeilijke situaties komen hebben een grotere kans op depressie
omdat ze een verhoogde methylering hebben.
2. The active Child
Kinderen dragen zelf bij aan hun ontwikkeling, zelfs vanaf de vroege kindertijd. Dit is
zichtbaar in verschillende gebieden zoals aandacht, taalgebruik en spel.
- Aandacht: Zuigelingen richten hun aandacht selectief, bijvoorbeeld op bewegende
objecten en geluiden, wat hen helpt de wereld te begrijpen. Ze hebben een sterke
voorkeur voor gezichten, vooral dat van hun moeder. Vanaf één maand kijken ze
liever naar hun moeder dan naar een vreemde.
- Sociale interactie: Aanvankelijk kijken baby's zonder emotie, maar rond de twee
maanden beginnen ze te glimlachen en te kirren bij het zien van hun moeder. Dit
roept een wederzijdse reactie op: de moeder lacht en praat terug, dit versterkt de
interactie tussen het kind en de moeder. Uiteindelijk versterkt dit de moeder-kind
band.
Zodra kinderen beginnen te spreken (meestal tussen 9 en 15 maanden), wordt hun invloed
op hun eigen ontwikkeling duidelijker.
Taalontwikkeling: Peuters praten vaak tegen zichzelf, ook als niemand luistert. Dit zogeheten
"crib speech" toont hun interne motivatie om taal te leren.
Spel en leren: Kinderen spelen niet alleen voor plezier, maar ook om te leren. Bijvoorbeeld,
wanneer een baby een lepel tegen een tafel slaat of eten laat vallen, ontdekt hij geluiden,
zwaartekracht en de reactie van ouders.
Fantasiespel: Vanaf ongeveer 2 jaar spelen kinderen rollenspellen, zoals doen alsof ze een
ouder of superheld zijn. Dit helpt hen om zichzelf en anderen beter te begrijpen.
Sociale en cognitieve vaardigheden: Spel helpt kinderen om angsten te verwerken, conflicten
op te lossen en sociale interacties te oefenen. Oudere kinderen spelen meer gestructureerde
spellen met regels, wat bijdraagt aan zelfbeheersing en emotionele regulatie.
Naarmate kinderen ouder worden, krijgen ze steeds meer invloed op hun eigen ontwikkeling
door bewust hun omgeving te kiezen en vorm te geven.
3. Continuity/discontinuity
Bij de ontwikkeling van het kind zijn er twee soorten processen:
- Continu proces: het idee dat veranderingen met de leeftijd geleidelijk plaatsvinden,
in kleine stappen, zoals dat van een dennenboom die steeds groter wordt.
- Discontinue proces: het idee dat verandering met de leeftijd af en toe grote
veranderingen met zich meebrengen, zoals de overgang van rups naar cocon naar
vlinder.
Een voorbeeld van een discontinu ontwikkeling is het onderzoek met de glazen water. Hoe
kan het dat een kind op 4-jarige leeftijd niet denkt dat er dezelfde hoeveelheid in de twee
glazen zit, maar op 6-jarige leeftijd denkt ze wel dat er dezelfde hoeveelheid in zit. Hoe kan
het dat die ontwikkeling binnen die twee jaar plaatsvindt, ondanks dat ze het voorbeeld
maar 2x hebben gezien? Een veelgebruikte benadering komt uit de fasetheorieën, die stellen
dat de ontwikkeling plaatsvindt in een opeenvolging van verschillende leeftijd gerelateerde
