MEME hoorcollege 10
NADH wil je in het mitochondrium krijgen. Het
overgebleven cytosolisch NADH wil mito in, maar
dit gaat tegen gradiënt in. Om het toch relatief gunstig
in het membraan te krijgen wordt gebruik gemaakt
van een glycerol-3-fosfaat shuttle en FADH2. Bij dit
proces gaat wel een klein beetje energie verloren.
Het ATP wordt gesynthetiseerd in de mitochondria, maar dit moet natuurlijk naar het cytosol.
En het ADP in het cytosol wil je ook weer terug naar de mitochondria. Dit kan d.m.v. de
ATP-ADP translocase. Bij dit proces veranderen de ladingen wel waardoor er een klein
beetje verlies is in de proton motion force (H+ gradiënt).
De ATPase produceert met 1 ATP per 3 H+. De
ATP-ADP translocase heeft 1 H+ nodig om 1 ATP
naar
het
, cyosol te brengen. Je hebt dus 4 H+ nodig om 1 ATP in het cytosol te brengen. Per NADH
worden 10 H’tjes getransporteerd, dus 10/4 = 2,5 ATP komen in het cytosol. Voor FADH2
worden 6 H’tjes getransporteerd (omdat het niet langs complex I gaat), dus 6/4 = 1,5 ATP in
het cytosol. Op deze manier kan ook berekend worden hoeveel ATP er komt uit de complete
oxidatie van glucose.
Bij de elektronentransportketen is een ademhalingscontrole, er is een strikte koppeling
tussen elektronentransport en fosforylering. Dit kan worden gemeten met een
oxygraafexperiment. Aan de hand van het zuurstof verbruik wordt de efficiëntie van de
ademhalingsketen gemeten. Er is te zien dat als er veel ADP aanwezig is, veel zuurstof
verbruikt wordt. Als er geen ADP meer is, wordt er ook geen zuurstof verbruikt en is er geen
elektronentransport. Het hele kleine beetje zuurstof dat toch gebruikt wordt is om de H’tjes
die perongeluk over het membraan springen te compenseren.
Er is een verschil in state 3 en state 4
respiratie. Na de ADP toevoeging is het
state 3, en als ADP op is heet het state 4.
In de winterslaap van dieren moet het
lichaam wel warm blijven, dit wordt gedaan
door het onkoppelings eiwit UCP. UCP zorgt
ervoor dat de proton gradiënt die door de
NADH wil je in het mitochondrium krijgen. Het
overgebleven cytosolisch NADH wil mito in, maar
dit gaat tegen gradiënt in. Om het toch relatief gunstig
in het membraan te krijgen wordt gebruik gemaakt
van een glycerol-3-fosfaat shuttle en FADH2. Bij dit
proces gaat wel een klein beetje energie verloren.
Het ATP wordt gesynthetiseerd in de mitochondria, maar dit moet natuurlijk naar het cytosol.
En het ADP in het cytosol wil je ook weer terug naar de mitochondria. Dit kan d.m.v. de
ATP-ADP translocase. Bij dit proces veranderen de ladingen wel waardoor er een klein
beetje verlies is in de proton motion force (H+ gradiënt).
De ATPase produceert met 1 ATP per 3 H+. De
ATP-ADP translocase heeft 1 H+ nodig om 1 ATP
naar
het
, cyosol te brengen. Je hebt dus 4 H+ nodig om 1 ATP in het cytosol te brengen. Per NADH
worden 10 H’tjes getransporteerd, dus 10/4 = 2,5 ATP komen in het cytosol. Voor FADH2
worden 6 H’tjes getransporteerd (omdat het niet langs complex I gaat), dus 6/4 = 1,5 ATP in
het cytosol. Op deze manier kan ook berekend worden hoeveel ATP er komt uit de complete
oxidatie van glucose.
Bij de elektronentransportketen is een ademhalingscontrole, er is een strikte koppeling
tussen elektronentransport en fosforylering. Dit kan worden gemeten met een
oxygraafexperiment. Aan de hand van het zuurstof verbruik wordt de efficiëntie van de
ademhalingsketen gemeten. Er is te zien dat als er veel ADP aanwezig is, veel zuurstof
verbruikt wordt. Als er geen ADP meer is, wordt er ook geen zuurstof verbruikt en is er geen
elektronentransport. Het hele kleine beetje zuurstof dat toch gebruikt wordt is om de H’tjes
die perongeluk over het membraan springen te compenseren.
Er is een verschil in state 3 en state 4
respiratie. Na de ADP toevoeging is het
state 3, en als ADP op is heet het state 4.
In de winterslaap van dieren moet het
lichaam wel warm blijven, dit wordt gedaan
door het onkoppelings eiwit UCP. UCP zorgt
ervoor dat de proton gradiënt die door de
