1. Gebied 19
‘Vandaag zouden ze op huwelijksreis gaan naar
Italië. Al waren ze elke zomer in Italië, ze hielden
ervan ergens terug te keren. Deze keer zou het voor
het eerst zonder Tomas’ zoon zijn. Parker ging met
zijn moeder en haar vriend naar Thailand. Tomas
was niet graag lang zonder zijn zoon, maar goed, dit
was hun huwelijksreis, en de jongen was twaalf, het
werd weleens tijd.
Omdat Suzanne al uit bed was, vermoedde Tomas
dat ze de hond uitliet, maar toen hij opstond sprong
Toto, die naast het bed sliep, grommend op en
hapte naar zijn voet. Toto, een klein, bruin langharig
ondefinieerbaar ras, kwam uit een asiel en was door
de gorige eigenaar zo vaak geschopt dat hij grote
voetenangst had. Elke voet die onverwacht te
dichtbij kwam, viel hij aan. Suzannes telefoon lag op
het nachtkastje aan de oplader. Ze ging nooit
ergens heen zonder haar telefoon. Waarschijnlijk
was ze de auto al aan het inladen.’
Ik vind deze alinea typerend, omdat dit het begin inluid
naar de zoektocht van Suzanne. Tomas wordt ’s ochtends
wakker en hij merkt dat Suzanne niet naast hem ligt. Gelijk
begint Tomas met zoeken. Ze zouden die dag op
huwelijksreis vertrekken, vandaar dat Tomas dacht dat ze
vast de auto al aan het inladen was, maar dit blijkt niet zo
te zijn. Tomas gaat daardoor op zoek naar haar, maar ze
lijkt wel van de aardbodem verdwenen, wat ook letterlijk
, zo is. Suzanne is met zo’n 40 anderen naar een nieuwe
planeet getransporteerd.
2. Raam, Sleutel
Dat was niet wat ik moest concluderen uit dit
‘tragische ongeluk’. Mijn moeder keek me diep in de
ogen en zei: ‘Een busje heeft hem aangereden. De
bestuurder zal daarvoor gestraft worden. Hij zal er
de rest van zijn dagen mee moeten leven.’
Ik was niet overtuigd. Ze zei het alleen maar om de
problemen buiten de kring van onze twee families
te houden. Waarom wilde ze het niet begrijpen? Ik
was de aanstichter. Door mijn handelen was hij in
zijn pauze de weg opgegaan. Door mijn fietste hij op
dat moment door die straat. Ik had van ons twee
stipjes op de stadsplattegrond gemaakt. Met
neergeslagen blik keek ik naar mijn handen. Mijn
nagels waren korter dan anders. Om me heen werd
gehuild. Ik huilde niet. Het zou lijken alsof ik net zo
onschuldig was als zij. Het raam, daar was het
allemaal mee begonnen. Als ik het raam niet had
opengezet, zou Arne er nog zijn. Met het openzetten
van het raam had ik over zijn leven beslist. Ik had
het dicht moeten laten.
Ik vind deze alinea typerend, omdat hier wordt beschreven wat
er voorgaand was. Ze vriend van de ik-persoon, Karlijn, is
verongelukt. Karlijn vindt zelf dat zij de schuldige is dat hij is
verongelukt. Dit komt doordat Karlijn de sleutels van de woning
, binnen had laten liggen, doordat ze vergeten was het raam
open te zetten. Hierdoor was ze buitengesloten. Met de telefoon
van haar buurvrouw mocht Karlijn naar Arne bellen. Arne zou
eraan komen op de fiets, met een reserve-sleutel. Terwijl Arne
naar huis aan het fietsen was, werd hij aangereden door een
busje en is op slag dood. In het hele verhaal wordt je
meegetrokken in het schuldgevoel van Karlijn. Ze ziet zichzelf
echt als dé schuldige, omdat zij ervoor gezorgd heeft dat Arne
op dat moment daar fietste. Dit blijkt ook uit deze alinea,
waardoor ik dit stukje typerend vind.
3. Beste mevrouw Eva
Hoe maken ze ze zo klein hè? Onderbrak ma me uit
mijn fantasie. Met haar mouw veegde ze het
condens van mijn adem van het glas. Ik had niet
gemerkt dat een verpleegkundige achter haar was
komen staan. Met haar blauwe plastic handen om
de greep van ma’s rolstoel geklemd reed ze haar
een stukje naar achter, draaide haar het
couveusepad in. Of ik mee wilde lopen en of ik even
alleen in de wachtkamer kon blijven omdat de arts
mijn vader en moeder wilde spreken. Mijn ouders
bleven lang in de kamer van de arts. Een paar keer
had ik staan luisteren aan de deur die niets anders
prijsgaf dan monotoon gemompel. Het krassen van
pa’s zippowieltje verried de toon van het gesprek.
Toen uiteindelijk de deur openging, vroeg ik
nergens naar. Ma lieten we bij de couveusekamer
achter en ik iep achter pa aan het ziekenhuis uit, de
parkeergarage in. Terwijl de saab over het
besneeuwde asfalt ploeterde en de tabaksrook als
peper in mijn neus prikte, probeerde ik te raden
achter welk raam mijn couveusebroertje stond.
Pa kuchte.
Ma heeft een mongool gebaard.
‘Vandaag zouden ze op huwelijksreis gaan naar
Italië. Al waren ze elke zomer in Italië, ze hielden
ervan ergens terug te keren. Deze keer zou het voor
het eerst zonder Tomas’ zoon zijn. Parker ging met
zijn moeder en haar vriend naar Thailand. Tomas
was niet graag lang zonder zijn zoon, maar goed, dit
was hun huwelijksreis, en de jongen was twaalf, het
werd weleens tijd.
Omdat Suzanne al uit bed was, vermoedde Tomas
dat ze de hond uitliet, maar toen hij opstond sprong
Toto, die naast het bed sliep, grommend op en
hapte naar zijn voet. Toto, een klein, bruin langharig
ondefinieerbaar ras, kwam uit een asiel en was door
de gorige eigenaar zo vaak geschopt dat hij grote
voetenangst had. Elke voet die onverwacht te
dichtbij kwam, viel hij aan. Suzannes telefoon lag op
het nachtkastje aan de oplader. Ze ging nooit
ergens heen zonder haar telefoon. Waarschijnlijk
was ze de auto al aan het inladen.’
Ik vind deze alinea typerend, omdat dit het begin inluid
naar de zoektocht van Suzanne. Tomas wordt ’s ochtends
wakker en hij merkt dat Suzanne niet naast hem ligt. Gelijk
begint Tomas met zoeken. Ze zouden die dag op
huwelijksreis vertrekken, vandaar dat Tomas dacht dat ze
vast de auto al aan het inladen was, maar dit blijkt niet zo
te zijn. Tomas gaat daardoor op zoek naar haar, maar ze
lijkt wel van de aardbodem verdwenen, wat ook letterlijk
, zo is. Suzanne is met zo’n 40 anderen naar een nieuwe
planeet getransporteerd.
2. Raam, Sleutel
Dat was niet wat ik moest concluderen uit dit
‘tragische ongeluk’. Mijn moeder keek me diep in de
ogen en zei: ‘Een busje heeft hem aangereden. De
bestuurder zal daarvoor gestraft worden. Hij zal er
de rest van zijn dagen mee moeten leven.’
Ik was niet overtuigd. Ze zei het alleen maar om de
problemen buiten de kring van onze twee families
te houden. Waarom wilde ze het niet begrijpen? Ik
was de aanstichter. Door mijn handelen was hij in
zijn pauze de weg opgegaan. Door mijn fietste hij op
dat moment door die straat. Ik had van ons twee
stipjes op de stadsplattegrond gemaakt. Met
neergeslagen blik keek ik naar mijn handen. Mijn
nagels waren korter dan anders. Om me heen werd
gehuild. Ik huilde niet. Het zou lijken alsof ik net zo
onschuldig was als zij. Het raam, daar was het
allemaal mee begonnen. Als ik het raam niet had
opengezet, zou Arne er nog zijn. Met het openzetten
van het raam had ik over zijn leven beslist. Ik had
het dicht moeten laten.
Ik vind deze alinea typerend, omdat hier wordt beschreven wat
er voorgaand was. Ze vriend van de ik-persoon, Karlijn, is
verongelukt. Karlijn vindt zelf dat zij de schuldige is dat hij is
verongelukt. Dit komt doordat Karlijn de sleutels van de woning
, binnen had laten liggen, doordat ze vergeten was het raam
open te zetten. Hierdoor was ze buitengesloten. Met de telefoon
van haar buurvrouw mocht Karlijn naar Arne bellen. Arne zou
eraan komen op de fiets, met een reserve-sleutel. Terwijl Arne
naar huis aan het fietsen was, werd hij aangereden door een
busje en is op slag dood. In het hele verhaal wordt je
meegetrokken in het schuldgevoel van Karlijn. Ze ziet zichzelf
echt als dé schuldige, omdat zij ervoor gezorgd heeft dat Arne
op dat moment daar fietste. Dit blijkt ook uit deze alinea,
waardoor ik dit stukje typerend vind.
3. Beste mevrouw Eva
Hoe maken ze ze zo klein hè? Onderbrak ma me uit
mijn fantasie. Met haar mouw veegde ze het
condens van mijn adem van het glas. Ik had niet
gemerkt dat een verpleegkundige achter haar was
komen staan. Met haar blauwe plastic handen om
de greep van ma’s rolstoel geklemd reed ze haar
een stukje naar achter, draaide haar het
couveusepad in. Of ik mee wilde lopen en of ik even
alleen in de wachtkamer kon blijven omdat de arts
mijn vader en moeder wilde spreken. Mijn ouders
bleven lang in de kamer van de arts. Een paar keer
had ik staan luisteren aan de deur die niets anders
prijsgaf dan monotoon gemompel. Het krassen van
pa’s zippowieltje verried de toon van het gesprek.
Toen uiteindelijk de deur openging, vroeg ik
nergens naar. Ma lieten we bij de couveusekamer
achter en ik iep achter pa aan het ziekenhuis uit, de
parkeergarage in. Terwijl de saab over het
besneeuwde asfalt ploeterde en de tabaksrook als
peper in mijn neus prikte, probeerde ik te raden
achter welk raam mijn couveusebroertje stond.
Pa kuchte.
Ma heeft een mongool gebaard.
