Samenvatting boek ‘Critical reasoning in ethics: A practical introduction’ – A.
Thomson (2009)
Hoofdstuk 1: Analysing moral reasoning
Als je jezelf de vraag stelt: wat zou ik moeten doen/wat hoor ik te doen, dan ben je
moreel aan het redeneren. Je houdt rekening met de gevolgen van verschillende acties,
weegt verantwoordelijkheden tegen elkaar af en probeert tot een conclusie te komen.
Argument: een reden of reeks redenen die bedoeld zijn om een bepaalde stelling
‘conclusion’ te ondersteunen. Argumenteren is niet alleen een kwestie van feiten
presenteren (dan is het geen argument), maar van een conclusie presenteren op basis
van informatie of redenen. Basiscomponenten van argumenten: redenen en een
stelling. Conclusie: een stelling ter ondersteuning van de redenering. Een argument
wordt een moreel argument wanneer de conclusie een morele of ethische stelling bevat.
Deze stelling wordt gepresenteerd als de waarheid. Moreel argument: bevat een
conclusie/stelling die een morele aanspraak/’recommendation’ maakt (door woorden als
zou moeten, behoort). Evaluatieve termen: goed en fout. De aanwezigheid van een
aanbeveling of evaluatieve termen betekent niet automatisch dat het een moreel
argument is: niet alle aanbevelingen zijn morele aanbevelingen en niet alle evaluaties
zijn morele evaluaties. Er zijn ook een aantal indicators die aangeven dat er een
conclusie komt: zo, vandaar, dus. Er zijn 2 manieren om een argument te herkennen:
door de indicators (conclusie of reden-indicatoren) & door de aanwezigheid van een
stelling waar redenen voor worden aangevoerd.
Niet alle redenen voor een argument ondersteunen het argument. Meestal is er 1 reden
binnen een argument om tot een conclusie te komen. Het komt ook voor dat er twee of
meer redenen gegeven worden die samen tot een conclusie vormen. Ze kunnen ook
onafhankelijk de conclusie ondersteunen. In argumenten waarin de redenen samen tot
een conclusie vormen, moeten alle redenen juist zijn. Tussentijdse conclusie: een
conclusie die wordt gebruikt om de hoofdconclusie te ondersteunen. Hoofdconclusie: de
belangrijkste conclusie, die wordt ondersteund door de tussentijdse conclusie en
eventueel andere redenen.
Stappen om (morele) argumenten te herkennen:
1. Kijk naar conclusie-indicatoren: dus, daarvoor, moet, kan niet, daarom
2. Kijk naar reden-indicatoren: omdat, sinds
3. Als er geen indicatoren zijn, kijk dan naar elke zin en vraag jezelf af of de rest van
de passage extra informatie geeft die vertelt waarom het de waarheid is. Zo
nee, dan is de zin geen conclusie
4. Als geen enkele zin in de passage een conclusie is, dan is de passage geen
argument. Als ten minste één van de zinnen in een passage een conclusie is die
wordt ondersteund door een reden of redenen in de rest van de passage, dan is
de passage een argument
5. Als je wel een conclusie hebt gevonden, kan het helpen om de passage te
herschrijven met de conclusie op het einde. Als de passage klopt, dan weet je dat
de passage een argument is
6. Zoek vervolgens naar redenen en tussenconclusies in de herschreven passage.
Verschil tussen morele en praktische aanbevelingen: ligt in de vorm waarin de
aanbevelingen worden uitgedrukt. Als er staat: je wil dit, dus dan moet je dit doen, dan
is het een praktische aanbeveling -> zijn gericht aan mensen met een specifieke
interesse of doel, en vertellen je wat te doen om dit te bereiken. Als er staat: je zou dit
moeten doen, dan is het een morele aanbeveling -> specificeren geen doel en
impliceren dat je iets zou moeten doen ongeacht wat je doelen en interesses zijn, je
moet het doen omdat het het juiste is om te doen. Het zijn argumenten die vertellen wat
moreel juist of onjuist is. Tussen juist en onjuist zit een middenweg: moreel
toelaatbaar. Moreel redeneren is een soort van praktisch redeneren. Praktisch
redeneren:
, Analyseren
Timing: voor, tijdens of na de actie. De beredenering is niet op alle momenten
hetzelfde
Evalueren en afvragen: kwantiteit van het gewicht van de reden (zijn alle
redenen voor de conclusie genoeg voor het rechtvaardigen van de conclusie?) &
kwaliteit van de reden. Kwaliteit heeft 2 dimensies: relevantie & ‘truth value’
Niet altijd duidelijk: het is altijd complex
Nooit compleet: er zijn ook niet-expliciete redenen
Niet altijd beredenerend: volgens het boek zijn alle praktische redeneringen
ordelijk. De docent vindt dat te kort door de bocht. Er is geen rekening gehouden
met non-verbale communicatie & de invloed van emoties, afbeeldingen en
symbolen.
Praktisch redeneren: moreel redeneren, legaal redeneren (alleen verwijzen naar
wetten) & functioneel redeneren.
Onverklaarde aannames/unstated assumptions: soms is het moeilijk om een
argument te analyseren, omdat er een aanname wordt gedaan die niet wordt uitgelegd.
Het is belangrijk om de aannames te onderzoeken zodat je kunt bepalen of een
argument gebaseerd is op een geldende reden en dus berust op de waarheid (of dat het
dus een onverklaarde aanname is).
Middelen/devices om te redeneren:
Analogie: twee zaken worden als overeenkomstig gezien. Mensen denken dan:
wat we in het ene geval kunnen concluderen, mogen we in het andere geval ook
concluderen. Niet alle analogieën zijn ook goede analogieën, er kunnen
belangrijke verschillen tussen twee zaken zitten waarvan beweerd wordt dat ze
overeenkomstig zijn
Verklaringen/explanations: tot nu toe hebben we de functie van een reden
uitgelegd als ondersteuning van een stelling. Maar een reden kan ook een
verklarende functie hebben. Dan ondersteunt de reden niet dat de stelling de
waarheid is, maar legt de reden uit waaróm het de waarheid is. Om uit te zoeken
of de verklaring klopt, kun je 2 strategieën gebruiken: zoeken naar onverklaarde
aannames & kijken of je andere verklaringen kunt bedenken die beter lijken te
kloppen.
De componenten van argumenten (redenen, conclusies en aannames) en de middelen
die werden besproken (analogieën & verklaringen) worden vaak gebruikt om over morele
en niet-morele kwesties te redeneren. Kenmerken die onderstaand worden beschreven
spelen voornamelijk een belangrijke rol bij moreel redeneren. Andere kenmerken van
morele argumenten:
Morele concepten: idee of een reeks ideeën die bij een bepaald woord of een
bepaalde zin horen. We zouden dat bijvoorbeeld kunnen praten over het concept
van vrijheid, of het concept van democratie. Deze woorden zijn waarschijnlijk
moeilijk te definiëren, omdat mensen verschillende opvattingen hebben over wat
ze bedoelen. Maar als we dergelijke termen willen gebruiken in argumenten, of als
we een argument met dergelijke termen willen evalueren, moeten we een heel
duidelijk idee hebben van hun implicaties
Morele principes: Een principe is een algemene regel of aanbeveling die voor
een aantal specifieke gevallen geldt. Voorbeeld: een bedrijf kan werken volgens
het principe dat er geen buitensporige tijd mag worden besteed aan het nemen
van beslissingen, op de redeneert dat de meeste beslissingen die redelijk snel
worden genomen, winstgevend zullen blijken te zijn, en dergelijke winst zal meer
dan compensatie voor eventuele verliezen die worden geleden door een
incidentele overhaaste beslissing. Dit is natuurlijk geen voorbeeld van een moreel
principe, maar morele principes hebben hetzelfde kenmerk dat ze een aantal
individuen omvatten gevallen. Ze kunnen in argumenten verschijnen als zeer
Thomson (2009)
Hoofdstuk 1: Analysing moral reasoning
Als je jezelf de vraag stelt: wat zou ik moeten doen/wat hoor ik te doen, dan ben je
moreel aan het redeneren. Je houdt rekening met de gevolgen van verschillende acties,
weegt verantwoordelijkheden tegen elkaar af en probeert tot een conclusie te komen.
Argument: een reden of reeks redenen die bedoeld zijn om een bepaalde stelling
‘conclusion’ te ondersteunen. Argumenteren is niet alleen een kwestie van feiten
presenteren (dan is het geen argument), maar van een conclusie presenteren op basis
van informatie of redenen. Basiscomponenten van argumenten: redenen en een
stelling. Conclusie: een stelling ter ondersteuning van de redenering. Een argument
wordt een moreel argument wanneer de conclusie een morele of ethische stelling bevat.
Deze stelling wordt gepresenteerd als de waarheid. Moreel argument: bevat een
conclusie/stelling die een morele aanspraak/’recommendation’ maakt (door woorden als
zou moeten, behoort). Evaluatieve termen: goed en fout. De aanwezigheid van een
aanbeveling of evaluatieve termen betekent niet automatisch dat het een moreel
argument is: niet alle aanbevelingen zijn morele aanbevelingen en niet alle evaluaties
zijn morele evaluaties. Er zijn ook een aantal indicators die aangeven dat er een
conclusie komt: zo, vandaar, dus. Er zijn 2 manieren om een argument te herkennen:
door de indicators (conclusie of reden-indicatoren) & door de aanwezigheid van een
stelling waar redenen voor worden aangevoerd.
Niet alle redenen voor een argument ondersteunen het argument. Meestal is er 1 reden
binnen een argument om tot een conclusie te komen. Het komt ook voor dat er twee of
meer redenen gegeven worden die samen tot een conclusie vormen. Ze kunnen ook
onafhankelijk de conclusie ondersteunen. In argumenten waarin de redenen samen tot
een conclusie vormen, moeten alle redenen juist zijn. Tussentijdse conclusie: een
conclusie die wordt gebruikt om de hoofdconclusie te ondersteunen. Hoofdconclusie: de
belangrijkste conclusie, die wordt ondersteund door de tussentijdse conclusie en
eventueel andere redenen.
Stappen om (morele) argumenten te herkennen:
1. Kijk naar conclusie-indicatoren: dus, daarvoor, moet, kan niet, daarom
2. Kijk naar reden-indicatoren: omdat, sinds
3. Als er geen indicatoren zijn, kijk dan naar elke zin en vraag jezelf af of de rest van
de passage extra informatie geeft die vertelt waarom het de waarheid is. Zo
nee, dan is de zin geen conclusie
4. Als geen enkele zin in de passage een conclusie is, dan is de passage geen
argument. Als ten minste één van de zinnen in een passage een conclusie is die
wordt ondersteund door een reden of redenen in de rest van de passage, dan is
de passage een argument
5. Als je wel een conclusie hebt gevonden, kan het helpen om de passage te
herschrijven met de conclusie op het einde. Als de passage klopt, dan weet je dat
de passage een argument is
6. Zoek vervolgens naar redenen en tussenconclusies in de herschreven passage.
Verschil tussen morele en praktische aanbevelingen: ligt in de vorm waarin de
aanbevelingen worden uitgedrukt. Als er staat: je wil dit, dus dan moet je dit doen, dan
is het een praktische aanbeveling -> zijn gericht aan mensen met een specifieke
interesse of doel, en vertellen je wat te doen om dit te bereiken. Als er staat: je zou dit
moeten doen, dan is het een morele aanbeveling -> specificeren geen doel en
impliceren dat je iets zou moeten doen ongeacht wat je doelen en interesses zijn, je
moet het doen omdat het het juiste is om te doen. Het zijn argumenten die vertellen wat
moreel juist of onjuist is. Tussen juist en onjuist zit een middenweg: moreel
toelaatbaar. Moreel redeneren is een soort van praktisch redeneren. Praktisch
redeneren:
, Analyseren
Timing: voor, tijdens of na de actie. De beredenering is niet op alle momenten
hetzelfde
Evalueren en afvragen: kwantiteit van het gewicht van de reden (zijn alle
redenen voor de conclusie genoeg voor het rechtvaardigen van de conclusie?) &
kwaliteit van de reden. Kwaliteit heeft 2 dimensies: relevantie & ‘truth value’
Niet altijd duidelijk: het is altijd complex
Nooit compleet: er zijn ook niet-expliciete redenen
Niet altijd beredenerend: volgens het boek zijn alle praktische redeneringen
ordelijk. De docent vindt dat te kort door de bocht. Er is geen rekening gehouden
met non-verbale communicatie & de invloed van emoties, afbeeldingen en
symbolen.
Praktisch redeneren: moreel redeneren, legaal redeneren (alleen verwijzen naar
wetten) & functioneel redeneren.
Onverklaarde aannames/unstated assumptions: soms is het moeilijk om een
argument te analyseren, omdat er een aanname wordt gedaan die niet wordt uitgelegd.
Het is belangrijk om de aannames te onderzoeken zodat je kunt bepalen of een
argument gebaseerd is op een geldende reden en dus berust op de waarheid (of dat het
dus een onverklaarde aanname is).
Middelen/devices om te redeneren:
Analogie: twee zaken worden als overeenkomstig gezien. Mensen denken dan:
wat we in het ene geval kunnen concluderen, mogen we in het andere geval ook
concluderen. Niet alle analogieën zijn ook goede analogieën, er kunnen
belangrijke verschillen tussen twee zaken zitten waarvan beweerd wordt dat ze
overeenkomstig zijn
Verklaringen/explanations: tot nu toe hebben we de functie van een reden
uitgelegd als ondersteuning van een stelling. Maar een reden kan ook een
verklarende functie hebben. Dan ondersteunt de reden niet dat de stelling de
waarheid is, maar legt de reden uit waaróm het de waarheid is. Om uit te zoeken
of de verklaring klopt, kun je 2 strategieën gebruiken: zoeken naar onverklaarde
aannames & kijken of je andere verklaringen kunt bedenken die beter lijken te
kloppen.
De componenten van argumenten (redenen, conclusies en aannames) en de middelen
die werden besproken (analogieën & verklaringen) worden vaak gebruikt om over morele
en niet-morele kwesties te redeneren. Kenmerken die onderstaand worden beschreven
spelen voornamelijk een belangrijke rol bij moreel redeneren. Andere kenmerken van
morele argumenten:
Morele concepten: idee of een reeks ideeën die bij een bepaald woord of een
bepaalde zin horen. We zouden dat bijvoorbeeld kunnen praten over het concept
van vrijheid, of het concept van democratie. Deze woorden zijn waarschijnlijk
moeilijk te definiëren, omdat mensen verschillende opvattingen hebben over wat
ze bedoelen. Maar als we dergelijke termen willen gebruiken in argumenten, of als
we een argument met dergelijke termen willen evalueren, moeten we een heel
duidelijk idee hebben van hun implicaties
Morele principes: Een principe is een algemene regel of aanbeveling die voor
een aantal specifieke gevallen geldt. Voorbeeld: een bedrijf kan werken volgens
het principe dat er geen buitensporige tijd mag worden besteed aan het nemen
van beslissingen, op de redeneert dat de meeste beslissingen die redelijk snel
worden genomen, winstgevend zullen blijken te zijn, en dergelijke winst zal meer
dan compensatie voor eventuele verliezen die worden geleden door een
incidentele overhaaste beslissing. Dit is natuurlijk geen voorbeeld van een moreel
principe, maar morele principes hebben hetzelfde kenmerk dat ze een aantal
individuen omvatten gevallen. Ze kunnen in argumenten verschijnen als zeer
