Module 6
Verloskunde AVAG jaar 1
,Week 1
Samenvattingen module 6
Vander’s Hoofdstuk 13.1
Tijdens de gehele respiratoire cyclus pompt het rechter ventrikel bloed door de pulmonaire arteriën en
arteriolen en in de capillairen rondom de alveoli. Bij een gezonde volwassene gaat er ongeveer 4 liter lucht in
en uit de alveoli per minuut. Tijdens inspiratie gaat lucht via de neus of mond in de farynx (passage waar zowel
lucht als voedsel langs gaat). De farynx vertakt in de oesophagus en de larynx. De neus, mond, farynx en larynx
zijn onderdeel van de bovenste luchtwegen. Larynx > trachea > twee bronchi > meer dan 20 generaties
vertakkingen. De eerste luchtwegvertakkingen die geen kraakbeen meer bevatten zijn de bronchiolen >
terminale bronchiolen. Alveoli beginnen te verschijnen aan de wanden van de respiratoire bronchiolen. De
luchtweg eindigt in druiventros achtige zakjes, de alveoli. De luchtweg vanaf de larynx kan worden verdeeld in
twee zones: de geleidende zone (van de trachea tot het einde van de terminale bronchi) en de respiratoire
zone (van de respiratoire bronchi tot de alveoli). Hier kan gasuitwisseling met het bloed plaatsvinden. Bij cystic
fibrose wordt de slijmlaag in de luchtwegen dik en gedehydreerd, wat de luchtwegen blokkeert. Wordt
veroorzaakt door een autosomaal recessieve mutatie in een epitheel chloride kanaal (CFTR proteïne). Wordt
vaak behandeld door het verwijderen van het slijm uit de longen en agressief gebruik van antibiotica om
pneumonie te voorkomen. Levensverwachting maar 35 jaar.
Alveoli bestaan uit een laag dikke, platte epitheel cellen > de type-I alveolaire cellen. Tussen deze cellen zitten
gespecialiseerde type-II alveolaire cellen die surfactant produceren en uitscheiden. De alveolaire wanden
bevatten capillairen en een kleine interstitiële ruimte. Het bloed en de lucht zijn gescheiden door een extreem
dunne barrière. In sommige alveolaire wanden zitten poriën waardoor lucht kan uitwisselen tussen alveoli >
belangrijk wanneer een luchtweg die naar een alveoli gaat geblokkeerd is door een ziekte.
Wanden van de thorax worden gevormd door de ruggenwervel, ribben, sternum en de intercostale spieren.
Elke long wordt omringd door pleura > de viscerale pleura die de long bedekt en de pariëtale pleura als
buitenste laag die vastzit aan de thoraxwand en het diafragma. Tussen de pleura zit intrapleurale vloeistof,
hierdoor kunnen ze over elkaar heen schuiven tijdens de ademhaling. Veranderingen in de intrapleurale druk
zorgen ervoor dat de longen en de thoraxwand naar binnen en buiten bewegingen tijdens de ademhaling. De
pleura komen er moeilijk van elkaar af, moet ook niet!
Hoofdstuk 13.2
Ventilatie is de uitwisselingen van lucht tussen de atmosfeer en de alveoli. Lucht gaan van een ruimte met hoge
druk naar lage druk (bulk flow). De atmosferische druk is 760 mmHg op zeeniveau. Tijdens ventilatie gaat lucht
in en uit de longen doordat de alveolaire druk kleiner en groter wordt dan de atmosferische druk.
Boyle’s wet: P1V1 = P2V2: De druk die wordt uitgeoefend door een constant aantal gasmoleculen (bij constante
temperatuur) is omgekeerd evenredig met het volume van een container. Als de container wordt
samengedrukt, neemt de druk in de container toe. Als het volume in de container toeneemt wordt de druk
kleiner. De longen zijn passieve elastische structuren, er zitten geen spieren aan het longoppervlak vast.
Het volume van de longen hangt af van:
Verschil in druk tussen de binnenkant en buitenkant van de long (transpulmonaire druk).
Rekbaarheid van de longen.
De druk in de longen is de luchtdruk in de alveoli en de druk buiten de longen is de druk van de intrapleurale
vloeistof rondom de longen. De spieren van de borstwand contraheren en veroorzaken uitdijing van de
borstwand tijdens inademing; tegelijkertijd gaat het diafragma naar beneden. De transmurale drukken over de
longen nemen toe zodat de longen zich vullen met lucht door de actieve afname van druk rondom de longen
(relatief vergeleken met de druk in de longen).
Omdat de longen altijd lucht bevatten moet de transmurale druk altijd positief zijn, daarom Palv > Pip. In rust,
als Palv = 0, moet Pip negatief zijn om te zorgen voor een kracht die de longen open houdt en de borstkas naar
binnen. Bij een pneumothorax is de transpulmonaire druk die de long openhoudt weg, waardoor de long
inklapt. Is meestal unilateraal.
,Inspiratie
Geïnitieerd door contractie van het diafragma en de externe intercostale spieren tussen de ribben. Diafragma is
de belangrijkste inspirator spier die werkt tijdens de normale ademhaling. Worden beide geactiveerd door
motorneuronen. Door vergroting van de thorax neemt de intrapleurale druk af en de transpulmonaire druk toe.
Hierdoor is de kracht die werkt om de longen te laten uitdijen (transpulmonaire druk) groter dan de elastische
terugslag waardoor de longen verder uitdijen. Long volume is stabiel als de transpulmonaire druk in evenwicht
wordt gehouden door de elastische terugslag van de longen (aan het einde van zowel inspiratie als expiratie).
Expiratie
Aan het einde van de inspiratie stoppen de motorneuronen met exciteren van de spieren en relaxeren het
diafragma en de intercostale spieren. De borstwand gaat ook terug naar zijn oude positie. Hierdoor wordt de
intrapleurale druk meteen groter, waardoor de transpulmonaire druk afneemt. Deze druk is nu lager dan de
elastische terugslag waardoor de longen ook teruggaan naar hun oude positie. De longen worden kleiner, druk
in de alveoli wordt daardoor groter, lucht stroomt uit de alveoli. Expiratie in rust is passief en hangt alleen af
van relaxatie van de inspirator spieren en elastische terugslag van de longen. Tijdens inspanning: intercostale
spieren en abdominale spieren zorgen voor contractie van de borstwand naar binnen > kleiner volume thorax.
Long compliantie
De mate van long uitdijing is proportioneel aan de transpulmonaire druk. Maar hoeveel de transpulmonaire
druk de longen laat uitdijen hangt af van de rekbaarheid > de compliantie: De magnitude van de verandering in
longvolume, geproduceerd door een verandering in de transpulmonaire druk. Hoe groter de compliantie, hoe
makkelijker de uitdijing van de longen. Lage compliantie betekent dat er een grotere druk nodig is om dezelfde
hoeveelheid uitdijing te veroorzaken. Mensen met een lage longcompliantie ademen oppervlakkiger en in een
hogere frequentie om genoeg lucht binnen te krijgen.
Determinanten van longcompliantie
Er zijn twee belangrijke determinanten van longcompliantie:
Rekbaarheid van de longweefsels, met name elastische bindweefsels
Oppervlakte spanning. Het binnenste oppervlak van de alveolaire cellen is vochtig. Er is dus ook
energie nodig om de oppervlakte spanning van de alveoli te overwinnen.
Het is heel belangrijk dat de type II alveolaire cellen surfactant uitscheiden, wat de verbindende krachten
tussen watermoleculen op het alveolaire oppervlakte verminderd. Surfactant verlaagd dus de oppervlakte
spanning, wat de compliantie verhoogd. Surfactant is een mix van lipiden en proteïnes, met name fosfolipiden
die hun hydrofiele eind in het water van de alveoli steken > het hydrofobe eind vormt een laag tussen de lucht
en het water op het alveolaire oppervlak. Diepe ademhaling stimuleert de secretie van surfactant.
De wet van Laplace beschrijft de relatie tussen druk, oppervlakte spanning en de straal van een alveolus. Als de
straal afneemt, neemt de druk toe. Als een alveolus kleiner wordt, zijn de moleculen surfactant minder
verspreid waardoor de oppervlakte spanning afneemt. Hierdoor behouden de kleine alveoli een druk die gelijk
is aan de grotere > zorgt voor stabiliteit. Productie surfactant in foetale longen vindt laat in de zwangerschap
plaats en wordt gestimuleerd door een toename in cortisol.
Respiratoire stress syndroom van de foetus is een belangrijke oorzaak van sterfte bij premature zuigelingen. Er
is nog niet genoeg/geen surfactant. Door de lage longcompliantie kan de pasgeborene alleen inademen met
heel veel moeite. Therapie nu is hulp bij ademhalen met een mechanische ventilator en de toediening van
natuurlijke of synthetische surfactant in de trachea van de baby.
Luchtweg weerstand
De factoren die de luchtweg weerstand bepalen zijn de pijplengte, straal van de pijp en interacties tussen
bewegende moleculen. Meest belangrijke factor is de straal. Luchtweg weerstand tegen luchtstroom is normaal
zo klein dat kleine drukverschillen grote luchtstroom kunnen veroorzaken. De transpulmonaire druk oefent een
uitzettende kracht uit op de luchtwegen, en de alveoli. Omdat transpulmonaire druk toeneemt tijdens
inspiratie, wordt de straal van de luchtweg groter en de weerstand minder omdat de longen uitdijen tijdens
inspiratie.
Ook de elastische bindweefsels houden de luchtwegen open door er aan te trekken wanneer de longen uitdijen
, tijdens inspiratie. Dit wordt laterale tractie genoemd. Tijdens een sterke expiratie drukt de toename in
intrapleurale druk de luchtwegen wat dichter en vermindert hun straal.
Epinefrine relaxeert de gladde spieren door een effect op bèta-adrenerge receptoren. Leukotriënen worden
geproduceerd in de longen bij ontsteking > contraheren de spier(en).
Astma
Wordt gekenmerkt door episodes waarin de gladde spieren van de luchtwegen samentrekken waardoor de
weerstand sterk toeneemt. Dit komt door chronische ontsteking van de luchtwegen > maakt de gladde spieren
van de luchtwegen hyperreactief en veroorzaakt sterke contracties als reactie op inspanning, tabak, pollen,
virussen, allergenen, enz. Eerste doel bij behandeling is het verminderen van de ontsteking en luchtweg
hyperreactiviteit met anti-inflammatoire medicatie (met name leukotriënen inhibitoren en glucocorticoïden).
Tweede doel is overwinnen van overmatige luchtweg contracties met bronchodilatatie medicatie > relaxeert de
luchtwegen.
Chronische obstructieve pulmonaire ziekte (COPD)
Longemfyseem, chronische bronchitis of een combinatie van beide. Een van de hoofdoorzaken van sterfte in de
US. Oorzaak van obstructie bij COPD is schade aan en inklappen van de kleinere luchtwegen. Chronische
bronchitis wordt gekenmerkt door overmatige slijmproductie in de bronchiën en chronische inflammatie
veranderingen in de kleine luchtwegen. Oorzaak van obstructie is accumulatie van slijm in de luchtwegen en
verdikking van de ontstoken luchtwegen. Bronchitis kan ook acuut zijn.
Long volumes en capaciteiten
Tidale volume (TV) 500 mL Volume lucht die de longen binnengaat tijdens
een enkele inademing
Inspiratoire reserve volume (IRV) 3000 mL Maximale hoeveelheid lucht dat kan toenemen bij
de diepste inademing
Functionele residuale capaciteit 2400 mL Hoeveelheid lucht in de longen na uitademing van
(FRC) het tidale volume (RV + ERV)
Expiratoire reserve volume (ERV) 1200 mL Maximale hoeveelheid lucht die kan worden
uitgeademd
Residuale volume (RV) 1200 mL Hoeveelheid lucht die in de longen blijft na
maximale uitademing
Vitale capaciteit (VC) 4700 mL Maximale volume lucht dat een persoon kan
uitademen na een maximale inademing:
TV + IRV + ERV
Inspiratoire capaciteit 3500 mL Maximale hoeveelheid lucht dat kan worden
ingeademd na een normale tidale expiratie (TV +
IRV)
Totale long capaciteit 5900 mL Maximale hoeveelheid lucht die de longen kunnen
bevatten (RV + VC)
Forced expiratoire volume in 1 sec Verschilt Maximale inspiratie en daarna maximale aspiratie
(FEV1) zo snel als mogelijk.
Mensen met obstructieve longziekte hebben meestal een lagere FEV1 omdat het moeilijk is om snel uit te
ademen door de smalle luchtwegen. Mensen met een restrictieve longziekte hebben een normale luchtweg
weerstand maar verminderde respiratoire bewegingen door abnormaliteiten in longweefsel, pleura, borstwand
of neuromusculaire systeem. Deze mensen hebben vaak een verminderde vitale capaciteit maar een normale
ratio van FEV1/vitale capaciteit.
Alveolaire ventilatie
Totale ventilatie per minuut is gelijk aan het tidale volume x aantal ademhalingen per minuut.
De geleidende luchtwegen hebben een volume van ongeveer 150 mL. Uitwisseling van gas met bloed vindt
alleen plaats in de alveoli en niet in deze 150 mL. Omdat deze luchtwegen geen gasuitwisseling toelaten wordt
deze ruimte de anatomische dode ruimte genoemd. Volume frisse lucht dat de alveoli ingaat is het tidale
Verloskunde AVAG jaar 1
,Week 1
Samenvattingen module 6
Vander’s Hoofdstuk 13.1
Tijdens de gehele respiratoire cyclus pompt het rechter ventrikel bloed door de pulmonaire arteriën en
arteriolen en in de capillairen rondom de alveoli. Bij een gezonde volwassene gaat er ongeveer 4 liter lucht in
en uit de alveoli per minuut. Tijdens inspiratie gaat lucht via de neus of mond in de farynx (passage waar zowel
lucht als voedsel langs gaat). De farynx vertakt in de oesophagus en de larynx. De neus, mond, farynx en larynx
zijn onderdeel van de bovenste luchtwegen. Larynx > trachea > twee bronchi > meer dan 20 generaties
vertakkingen. De eerste luchtwegvertakkingen die geen kraakbeen meer bevatten zijn de bronchiolen >
terminale bronchiolen. Alveoli beginnen te verschijnen aan de wanden van de respiratoire bronchiolen. De
luchtweg eindigt in druiventros achtige zakjes, de alveoli. De luchtweg vanaf de larynx kan worden verdeeld in
twee zones: de geleidende zone (van de trachea tot het einde van de terminale bronchi) en de respiratoire
zone (van de respiratoire bronchi tot de alveoli). Hier kan gasuitwisseling met het bloed plaatsvinden. Bij cystic
fibrose wordt de slijmlaag in de luchtwegen dik en gedehydreerd, wat de luchtwegen blokkeert. Wordt
veroorzaakt door een autosomaal recessieve mutatie in een epitheel chloride kanaal (CFTR proteïne). Wordt
vaak behandeld door het verwijderen van het slijm uit de longen en agressief gebruik van antibiotica om
pneumonie te voorkomen. Levensverwachting maar 35 jaar.
Alveoli bestaan uit een laag dikke, platte epitheel cellen > de type-I alveolaire cellen. Tussen deze cellen zitten
gespecialiseerde type-II alveolaire cellen die surfactant produceren en uitscheiden. De alveolaire wanden
bevatten capillairen en een kleine interstitiële ruimte. Het bloed en de lucht zijn gescheiden door een extreem
dunne barrière. In sommige alveolaire wanden zitten poriën waardoor lucht kan uitwisselen tussen alveoli >
belangrijk wanneer een luchtweg die naar een alveoli gaat geblokkeerd is door een ziekte.
Wanden van de thorax worden gevormd door de ruggenwervel, ribben, sternum en de intercostale spieren.
Elke long wordt omringd door pleura > de viscerale pleura die de long bedekt en de pariëtale pleura als
buitenste laag die vastzit aan de thoraxwand en het diafragma. Tussen de pleura zit intrapleurale vloeistof,
hierdoor kunnen ze over elkaar heen schuiven tijdens de ademhaling. Veranderingen in de intrapleurale druk
zorgen ervoor dat de longen en de thoraxwand naar binnen en buiten bewegingen tijdens de ademhaling. De
pleura komen er moeilijk van elkaar af, moet ook niet!
Hoofdstuk 13.2
Ventilatie is de uitwisselingen van lucht tussen de atmosfeer en de alveoli. Lucht gaan van een ruimte met hoge
druk naar lage druk (bulk flow). De atmosferische druk is 760 mmHg op zeeniveau. Tijdens ventilatie gaat lucht
in en uit de longen doordat de alveolaire druk kleiner en groter wordt dan de atmosferische druk.
Boyle’s wet: P1V1 = P2V2: De druk die wordt uitgeoefend door een constant aantal gasmoleculen (bij constante
temperatuur) is omgekeerd evenredig met het volume van een container. Als de container wordt
samengedrukt, neemt de druk in de container toe. Als het volume in de container toeneemt wordt de druk
kleiner. De longen zijn passieve elastische structuren, er zitten geen spieren aan het longoppervlak vast.
Het volume van de longen hangt af van:
Verschil in druk tussen de binnenkant en buitenkant van de long (transpulmonaire druk).
Rekbaarheid van de longen.
De druk in de longen is de luchtdruk in de alveoli en de druk buiten de longen is de druk van de intrapleurale
vloeistof rondom de longen. De spieren van de borstwand contraheren en veroorzaken uitdijing van de
borstwand tijdens inademing; tegelijkertijd gaat het diafragma naar beneden. De transmurale drukken over de
longen nemen toe zodat de longen zich vullen met lucht door de actieve afname van druk rondom de longen
(relatief vergeleken met de druk in de longen).
Omdat de longen altijd lucht bevatten moet de transmurale druk altijd positief zijn, daarom Palv > Pip. In rust,
als Palv = 0, moet Pip negatief zijn om te zorgen voor een kracht die de longen open houdt en de borstkas naar
binnen. Bij een pneumothorax is de transpulmonaire druk die de long openhoudt weg, waardoor de long
inklapt. Is meestal unilateraal.
,Inspiratie
Geïnitieerd door contractie van het diafragma en de externe intercostale spieren tussen de ribben. Diafragma is
de belangrijkste inspirator spier die werkt tijdens de normale ademhaling. Worden beide geactiveerd door
motorneuronen. Door vergroting van de thorax neemt de intrapleurale druk af en de transpulmonaire druk toe.
Hierdoor is de kracht die werkt om de longen te laten uitdijen (transpulmonaire druk) groter dan de elastische
terugslag waardoor de longen verder uitdijen. Long volume is stabiel als de transpulmonaire druk in evenwicht
wordt gehouden door de elastische terugslag van de longen (aan het einde van zowel inspiratie als expiratie).
Expiratie
Aan het einde van de inspiratie stoppen de motorneuronen met exciteren van de spieren en relaxeren het
diafragma en de intercostale spieren. De borstwand gaat ook terug naar zijn oude positie. Hierdoor wordt de
intrapleurale druk meteen groter, waardoor de transpulmonaire druk afneemt. Deze druk is nu lager dan de
elastische terugslag waardoor de longen ook teruggaan naar hun oude positie. De longen worden kleiner, druk
in de alveoli wordt daardoor groter, lucht stroomt uit de alveoli. Expiratie in rust is passief en hangt alleen af
van relaxatie van de inspirator spieren en elastische terugslag van de longen. Tijdens inspanning: intercostale
spieren en abdominale spieren zorgen voor contractie van de borstwand naar binnen > kleiner volume thorax.
Long compliantie
De mate van long uitdijing is proportioneel aan de transpulmonaire druk. Maar hoeveel de transpulmonaire
druk de longen laat uitdijen hangt af van de rekbaarheid > de compliantie: De magnitude van de verandering in
longvolume, geproduceerd door een verandering in de transpulmonaire druk. Hoe groter de compliantie, hoe
makkelijker de uitdijing van de longen. Lage compliantie betekent dat er een grotere druk nodig is om dezelfde
hoeveelheid uitdijing te veroorzaken. Mensen met een lage longcompliantie ademen oppervlakkiger en in een
hogere frequentie om genoeg lucht binnen te krijgen.
Determinanten van longcompliantie
Er zijn twee belangrijke determinanten van longcompliantie:
Rekbaarheid van de longweefsels, met name elastische bindweefsels
Oppervlakte spanning. Het binnenste oppervlak van de alveolaire cellen is vochtig. Er is dus ook
energie nodig om de oppervlakte spanning van de alveoli te overwinnen.
Het is heel belangrijk dat de type II alveolaire cellen surfactant uitscheiden, wat de verbindende krachten
tussen watermoleculen op het alveolaire oppervlakte verminderd. Surfactant verlaagd dus de oppervlakte
spanning, wat de compliantie verhoogd. Surfactant is een mix van lipiden en proteïnes, met name fosfolipiden
die hun hydrofiele eind in het water van de alveoli steken > het hydrofobe eind vormt een laag tussen de lucht
en het water op het alveolaire oppervlak. Diepe ademhaling stimuleert de secretie van surfactant.
De wet van Laplace beschrijft de relatie tussen druk, oppervlakte spanning en de straal van een alveolus. Als de
straal afneemt, neemt de druk toe. Als een alveolus kleiner wordt, zijn de moleculen surfactant minder
verspreid waardoor de oppervlakte spanning afneemt. Hierdoor behouden de kleine alveoli een druk die gelijk
is aan de grotere > zorgt voor stabiliteit. Productie surfactant in foetale longen vindt laat in de zwangerschap
plaats en wordt gestimuleerd door een toename in cortisol.
Respiratoire stress syndroom van de foetus is een belangrijke oorzaak van sterfte bij premature zuigelingen. Er
is nog niet genoeg/geen surfactant. Door de lage longcompliantie kan de pasgeborene alleen inademen met
heel veel moeite. Therapie nu is hulp bij ademhalen met een mechanische ventilator en de toediening van
natuurlijke of synthetische surfactant in de trachea van de baby.
Luchtweg weerstand
De factoren die de luchtweg weerstand bepalen zijn de pijplengte, straal van de pijp en interacties tussen
bewegende moleculen. Meest belangrijke factor is de straal. Luchtweg weerstand tegen luchtstroom is normaal
zo klein dat kleine drukverschillen grote luchtstroom kunnen veroorzaken. De transpulmonaire druk oefent een
uitzettende kracht uit op de luchtwegen, en de alveoli. Omdat transpulmonaire druk toeneemt tijdens
inspiratie, wordt de straal van de luchtweg groter en de weerstand minder omdat de longen uitdijen tijdens
inspiratie.
Ook de elastische bindweefsels houden de luchtwegen open door er aan te trekken wanneer de longen uitdijen
, tijdens inspiratie. Dit wordt laterale tractie genoemd. Tijdens een sterke expiratie drukt de toename in
intrapleurale druk de luchtwegen wat dichter en vermindert hun straal.
Epinefrine relaxeert de gladde spieren door een effect op bèta-adrenerge receptoren. Leukotriënen worden
geproduceerd in de longen bij ontsteking > contraheren de spier(en).
Astma
Wordt gekenmerkt door episodes waarin de gladde spieren van de luchtwegen samentrekken waardoor de
weerstand sterk toeneemt. Dit komt door chronische ontsteking van de luchtwegen > maakt de gladde spieren
van de luchtwegen hyperreactief en veroorzaakt sterke contracties als reactie op inspanning, tabak, pollen,
virussen, allergenen, enz. Eerste doel bij behandeling is het verminderen van de ontsteking en luchtweg
hyperreactiviteit met anti-inflammatoire medicatie (met name leukotriënen inhibitoren en glucocorticoïden).
Tweede doel is overwinnen van overmatige luchtweg contracties met bronchodilatatie medicatie > relaxeert de
luchtwegen.
Chronische obstructieve pulmonaire ziekte (COPD)
Longemfyseem, chronische bronchitis of een combinatie van beide. Een van de hoofdoorzaken van sterfte in de
US. Oorzaak van obstructie bij COPD is schade aan en inklappen van de kleinere luchtwegen. Chronische
bronchitis wordt gekenmerkt door overmatige slijmproductie in de bronchiën en chronische inflammatie
veranderingen in de kleine luchtwegen. Oorzaak van obstructie is accumulatie van slijm in de luchtwegen en
verdikking van de ontstoken luchtwegen. Bronchitis kan ook acuut zijn.
Long volumes en capaciteiten
Tidale volume (TV) 500 mL Volume lucht die de longen binnengaat tijdens
een enkele inademing
Inspiratoire reserve volume (IRV) 3000 mL Maximale hoeveelheid lucht dat kan toenemen bij
de diepste inademing
Functionele residuale capaciteit 2400 mL Hoeveelheid lucht in de longen na uitademing van
(FRC) het tidale volume (RV + ERV)
Expiratoire reserve volume (ERV) 1200 mL Maximale hoeveelheid lucht die kan worden
uitgeademd
Residuale volume (RV) 1200 mL Hoeveelheid lucht die in de longen blijft na
maximale uitademing
Vitale capaciteit (VC) 4700 mL Maximale volume lucht dat een persoon kan
uitademen na een maximale inademing:
TV + IRV + ERV
Inspiratoire capaciteit 3500 mL Maximale hoeveelheid lucht dat kan worden
ingeademd na een normale tidale expiratie (TV +
IRV)
Totale long capaciteit 5900 mL Maximale hoeveelheid lucht die de longen kunnen
bevatten (RV + VC)
Forced expiratoire volume in 1 sec Verschilt Maximale inspiratie en daarna maximale aspiratie
(FEV1) zo snel als mogelijk.
Mensen met obstructieve longziekte hebben meestal een lagere FEV1 omdat het moeilijk is om snel uit te
ademen door de smalle luchtwegen. Mensen met een restrictieve longziekte hebben een normale luchtweg
weerstand maar verminderde respiratoire bewegingen door abnormaliteiten in longweefsel, pleura, borstwand
of neuromusculaire systeem. Deze mensen hebben vaak een verminderde vitale capaciteit maar een normale
ratio van FEV1/vitale capaciteit.
Alveolaire ventilatie
Totale ventilatie per minuut is gelijk aan het tidale volume x aantal ademhalingen per minuut.
De geleidende luchtwegen hebben een volume van ongeveer 150 mL. Uitwisseling van gas met bloed vindt
alleen plaats in de alveoli en niet in deze 150 mL. Omdat deze luchtwegen geen gasuitwisseling toelaten wordt
deze ruimte de anatomische dode ruimte genoemd. Volume frisse lucht dat de alveoli ingaat is het tidale
