Hoorcollege 1 week 4
Robbert Woltering – ‘orientalism and occidentalism in an age of xenophilia and
empire’.
Vandaag gaan we t hebben over islamitische kunst, een docent van de UvA. Heeft vanalles gedaan,
ben benieuwd.
Islamitische kunsthistorie is ie weer mee begonnen sinds kort.
Het thema heeft te maken met een opening up van een aantal zaken binnen de kunstgeschiedenis.
Het is een probleem in de kunstgeschiedenis want het gebeurt erg weinig in de kgs dat dit bestudeert
wordt in zo’n mate. Veel onderzoekers komen er wel mee in aanraking maar haken dan al snel af. Hij
zegt dat mensen er in getraind moeten worden ipv dat ze er toevallig mee in aanraking komen. Hij is
zelf getraind in orientalisme.
Hij zegt dat de eerste globalisatie niet die in de 16 e eeuw was, maar al eerder, namelijk van de
islamitsiche wereld. Hij gaat het hebben over de wederzijdse invloeden van beide culturen.
Voorbeelden. Een glas dat geassocieerd word met Hedwich (?). het is een object uit de arabische
wereld dat gecombineerd wordt met christelijke heilige. De grenzen tussen arabische en westerse
wereld zijn niet zo zwart wit als je denkt. Ook in architectuur zie je dit ook terug. Kalligrafie die niet te
ontcijferen is. Ook in literatuur: een voorbeeld van 2 opening pagina’s van een koran en een bijbel,
allebei met vergelijkbare kalligrafie versierd en ook vergelijkbare betekenis. Nog een voorbeeld van
een beeld van David uit de 15e eeuw, in de versiering van zijn armor zie je in de band ook arabische
kaligrafie. Een ander voorbeeld vergelijkbaar met de Hedwich glazen, waar er christelijke
afbeeldingen op een islamitische mantel te zien zijn. Nog een voorbeeld is een doopvont uit
Frankrijk met islamitische motieven. Je ziet ook Arabische textielen afgebeeld in Italiaanse
schilderijen uit de Renaissance. Volgens een schrijver kan je de arabische invloeden opmerken uit de
gezichten, die zien er mongolisch uit, maar je kan het beter opmerken uit de kleding.
Orientalisme, met name nederlandse voorbeelden. Jan de Hond heeft een framework gemaakt van
orientalisme in Nederland uit de 19e eeuw. Hij gebruikt een organisatie met: orientalisme in een
world of imagination, a world of pleasure en een world of spirituality. Letsgo.
Imagination:
- In literatuur krijg je schrijvers die geinteresseerd zijn in klassieke arabische literatuur.
Arabische literatuur is heel beelden geschreven, spreekt heel erg tot de verbeelding. Goethe,
Victor Hugo (les orientales), Thomas Moore (the loves of the angels) en Bilderdijk (rose
garden). In nederland is een voorbeeld van orientalisme in literatuur moeilijke n minder
flamboyant dan in andere culturen in europa. Bilderdijk maakt een vertaling van de rose
garden van een perzische schrijver en maakte dit zichzelf eigen.
- Theater. Denk aan opera en de orientaalse sets die gemaakt werden, de orientaalse stukken
die werden opgevoerd. Orientaalse decoratie (wat de architecten dachten dat orientaals
was) in de westerse opera’s. Het moest doen denken aan die architectuur maar was eigenlijk
een eigen interpretatie. Heel weinig van dit soort gebouwen bestaan nog, want in de 20 e
eeuw kwam er een periode waarin het belangrijker was dat iets functioneel was dan dat het
decoratief was. Decoratieve elementen stonden gelijk aan mensen die dom waren en
onwetend.
Robbert Woltering – ‘orientalism and occidentalism in an age of xenophilia and
empire’.
Vandaag gaan we t hebben over islamitische kunst, een docent van de UvA. Heeft vanalles gedaan,
ben benieuwd.
Islamitische kunsthistorie is ie weer mee begonnen sinds kort.
Het thema heeft te maken met een opening up van een aantal zaken binnen de kunstgeschiedenis.
Het is een probleem in de kunstgeschiedenis want het gebeurt erg weinig in de kgs dat dit bestudeert
wordt in zo’n mate. Veel onderzoekers komen er wel mee in aanraking maar haken dan al snel af. Hij
zegt dat mensen er in getraind moeten worden ipv dat ze er toevallig mee in aanraking komen. Hij is
zelf getraind in orientalisme.
Hij zegt dat de eerste globalisatie niet die in de 16 e eeuw was, maar al eerder, namelijk van de
islamitsiche wereld. Hij gaat het hebben over de wederzijdse invloeden van beide culturen.
Voorbeelden. Een glas dat geassocieerd word met Hedwich (?). het is een object uit de arabische
wereld dat gecombineerd wordt met christelijke heilige. De grenzen tussen arabische en westerse
wereld zijn niet zo zwart wit als je denkt. Ook in architectuur zie je dit ook terug. Kalligrafie die niet te
ontcijferen is. Ook in literatuur: een voorbeeld van 2 opening pagina’s van een koran en een bijbel,
allebei met vergelijkbare kalligrafie versierd en ook vergelijkbare betekenis. Nog een voorbeeld van
een beeld van David uit de 15e eeuw, in de versiering van zijn armor zie je in de band ook arabische
kaligrafie. Een ander voorbeeld vergelijkbaar met de Hedwich glazen, waar er christelijke
afbeeldingen op een islamitische mantel te zien zijn. Nog een voorbeeld is een doopvont uit
Frankrijk met islamitische motieven. Je ziet ook Arabische textielen afgebeeld in Italiaanse
schilderijen uit de Renaissance. Volgens een schrijver kan je de arabische invloeden opmerken uit de
gezichten, die zien er mongolisch uit, maar je kan het beter opmerken uit de kleding.
Orientalisme, met name nederlandse voorbeelden. Jan de Hond heeft een framework gemaakt van
orientalisme in Nederland uit de 19e eeuw. Hij gebruikt een organisatie met: orientalisme in een
world of imagination, a world of pleasure en een world of spirituality. Letsgo.
Imagination:
- In literatuur krijg je schrijvers die geinteresseerd zijn in klassieke arabische literatuur.
Arabische literatuur is heel beelden geschreven, spreekt heel erg tot de verbeelding. Goethe,
Victor Hugo (les orientales), Thomas Moore (the loves of the angels) en Bilderdijk (rose
garden). In nederland is een voorbeeld van orientalisme in literatuur moeilijke n minder
flamboyant dan in andere culturen in europa. Bilderdijk maakt een vertaling van de rose
garden van een perzische schrijver en maakte dit zichzelf eigen.
- Theater. Denk aan opera en de orientaalse sets die gemaakt werden, de orientaalse stukken
die werden opgevoerd. Orientaalse decoratie (wat de architecten dachten dat orientaals
was) in de westerse opera’s. Het moest doen denken aan die architectuur maar was eigenlijk
een eigen interpretatie. Heel weinig van dit soort gebouwen bestaan nog, want in de 20 e
eeuw kwam er een periode waarin het belangrijker was dat iets functioneel was dan dat het
decoratief was. Decoratieve elementen stonden gelijk aan mensen die dom waren en
onwetend.
