1
Week 1
An Introduction to Forensic Linguistics
Hoofdstuk 1 - Introduction
Onderstaande zaken scheppen een goed beeld van de functie van de forensische taalkunde
en fonetiek.
Zaak 1 - Jaffa Cakes - definitely not biscuits
In deze zaak ging het om de juridische definitie binnen het belastingrecht of de Jaffa Cake
onder biscuit of cake viel. Cake wordt gedefinieerd als ‘voedsel’ en dus als een essentieel
voedingsmiddel, terwijl biscuits worden gedefinieerd als ‘snoep’ en dus als een luxe artikel.
Hierbij beweerde de gedaagde (United Biscuits) dat de Jaffa Cake vrijgesteld moest worden
van consumentenbelasting, nu dit product onder cake valt. De Jaffa Cake werd naar verloop
van tijd namelijk hard, wat kenmerkend is voor cake.
Zaak 2 - Shipman jailed for 15 murders
De arts Harold Shipman werd veroordeeld voor de moord op 15 van zijn patienten. Het was
nog nooit eerder voorgekomen dat er een onderzoek gestart was naar zoveel moorden
gepleegd door een persoon.
Zaak 3 - Court rejects Da Vinci copy claim
Volgens de auteurs van het boek ‘The Holy Blood and the Holy Grail’ heeft Dan Brown
plagiaat gepleegd en dit gebruikt in zijn boek ‘The Davinci Code’. Volgens de rechter was er
geen sprake van auteursrechtschendingen, tekstueel kopiëren of tekstueel kopiëren van
substantiële delen.
Zaak 4 - Google successfully defends its most valuable asset in court
Deze zaak bepaalt in hoeverre bedrijven een woord kunnen bezitten. Het bezit van een
woord wordt ook wel ‘trademark’ genoemd.
Zaak 5 - Man remanded in Ripper hoax probe
Deze zaak gaat in op forensische fonetiek en sprekers identificatie. In deze zaak zou een
bandopname afkomstig van de dader terechtgekomen zijn bij de politie. Uit onderzoek van
Stanley Ellis bleek de stem van een man te moeten zijn die opgegroeid is in de wijken van
Southwick of Castletown. De vraag die daarna rees was of verdachten met een ander
accent nu uit het onderzoek gehaald moesten worden. Volgens Ellis en Windsor Lewis zou
de band ook nep kunnen zijn en de politie op een dwaalspoor kunnen zetten. Uiteindelijk
maakte Peter Sutcliffe bekend dat hij achter de daad zat. Echter had hij niet hetzelfde accent
als bleek uit de tape. John Humble bleek uiteindelijk achter de nepbrieven en band te zitten.
Onderzoekers konden de stem van de nep opname uit 1979 koppelen aan zijn stem van
politieverhoren in 2005.
, 2
Hoofdstuk 3 - The language of the law
Geschiedenis
In de Angelsaksische tijd was de juridische taal volledig mondeling en diende de geschreven
tekst slechts als bewijs van wat mondeling was afgesproken. Hierbij had de geschreven
tekst geen rechtsgeldige of beslissende juridische functie. Dit verklaard dan ook de
uitdrukking ‘An Englishman’s word is his bond’.
Na verloop van tijd verschoof het geschrift van een alleen bewijsrechtelijke functie ook naar
de performatieve handeling zelf. Een eerste stap werd gezet in 1540 toen The Statue of
Wills verplicht stelde om onroerend goed schriftelijk vast te leggen. Pas in 1677 stelde The
Statue of Frauds verplicht om goederen en onroerend goed binnen een schriftelijk testament
vast te leggen.
Doordat de verschuiving van het mondeling afspreken naar tekstualisering zich afspeelde
binnen de periode waarin de adel en de koning voornamelijk Frans spraken, vertoont
vandaag de dag de rechtstaal nog veel Franse invloeden. Aanvankelijk was de taal binnen
de rechtbank dus Frans, maar al snel werden er concessies gedaan, nu de meerderheid van
de bevolking Engels sprak. Het naast elkaar bestaan van twee verschillende talen binnen de
rechtbank nam het volgende lexicale-grammaticaal gevolg met zich mee: het frequente
gebruik van binomiale woorden.
Pas in 1731 werd het gebruik van Franse en Latijnse woorden definitief beëindigd en was
het recht voor elke Engelse burger te lezen. De geschiedenis van het recht brengt dus met
zich mee dat de taal van het recht complex is. Ook wordt het recht gekenmerkt door het
conservatisme, waardoor er wordt vastgehouden aan de complexe woordkeuze.
Juridische stijl
Taal is zoals het is vanwege zijn functie, wat goed te zien is binnen juridische contexten. Een
goed voorbeeld hiervan is de cautie. Zo’n uitdrukking markeert het begin van een juridisch
proces en schept dus duidelijkheid. Anderzijds kunnen we ook stellen dat dergelijke taal
moeilijk te begrijpen is en daarom afstand en nadeel creëert voor de leek. Er is dus een
groot verschil tussen de insider- en outsider-visie op de juridische taal. De grootste uitdaging
is te vinden in het feit dat enerzijds recht gedaan moet worden aan de bedoeling van het
parlement en tegelijkertijd de tekst voor de gewone man te vergemakkelijken. Hierbij dient
dan weer rekening gehouden te worden met de interpretatie van een vakbekwame jurist.
Als we dieper ingaan op de stijl van het recht vinden we consistent gebruik van linguïstische
vormen en syntactische kenmerken. Denk hierbij aan Binomiale uitdrukkingen, complexe
voorzetsels, lange en complexe zinnen en het overmatige gebruik van bijzinnen.
De aard van de wetgevingstaal hangt van een groot deel af van een relatief kleine set
grammaticale en lexicale kenmerken:
● Modale werkwoorden > maken een onderscheid tussen een verplichting en
discretionaire bevoegdheid = moeten, zullen, mogen
● Voornaamwoorden en zelfstandige naamwoorden > dragen bij aan algemene
toepasbaarheid = allen, die persoon, wie dan ook, voertuig
○ Een algemeen woord is een hyperoniem > kan op meerdere toepasbaar zijn,
maar is geen synoniem
● Hyponiem -> bevorderd zekerheid door specifieke items expliciet te benoemen =
vogels, valt een struisvogel die niet kan vliegen onder een vogel?
Echter spreken wij hier van ‘de juridische taal’, maar eigenlijk is er daar niet maar een van.
We zien verschillen binnen wetgeving, rechtszaken en rechterlijke uitspraken. Voorgaand
, 3
zijn we vooral ingegaan op wetgeving, maar in de volgende paragrafen gaan we in op
rechtszaken en uitspraken
Grammaticale woorden in juridische contracten
De keuze en frequentie van bepaalde grammaticale en lexicale woorden zijn
onderscheidend bij juridische teksten. Om te beslissen welke woorden juridische woorden
zijn of welke woorden anders gebruikt worden, is het een optie om te kijken naar
frequentielijsten. Op die manier wordt in kaart gebracht hoe juridische teksten zich
onderscheiden van normale teksten. Zulke lijsten geven ons altijd eerst de verschillen tussen
grammaticale woorden, gezien deze het meest voorkomen. Echter, wanneer we naar een
juridische tekst kijken, kijken we juist eerst naar syntactische kenmerken of archaïsche
lexicale elementen. De tien meest voorkomende grammaticale woorden binnen juridische
teksten zijn: or - any - shall - be. Ook komt het ‘to’ als voorzetsel vaker voor dan de infinitief
‘to’. De hoge frequentie van ‘or’ kan verklaard worden door zijn functie om inclusiviteit te
garanderen, wat hard nodig is binnen juridische teksten. Zo worden alle opties behandeld.
Lexicale woorden in juridische teksten
Naast grammaticale woordenschat komen bepaalde zelfstandige woorden ook vaak voor.
Een van de woorden die daar niet onder valt is het woord ‘respect’ nu dit in combinatie wordt
gebruikt met andere woorden:’in respect of…’. Wel geeft de hoge frequentie van het gebruik
van dit woord aan dat juridische teksten moeilijker te begrijpen zijn. Tevens geldt, hoe hoger
de frequentie van lexicale woorden, hoe lastiger de tekst is te begrijpen. Bovendien zijn er
veel woorden die kernwoorden zijn in juridische teksten, maar die dit in het dagelijkse leven
niet zijn. De meeste lexicale woorden in juridische teksten zijn zelfstandige naamwoorden
die verwijzen naar partijen die bij het contract betrokken zijn. Woorden als voorzien en
inclusief worden veel gebruikt in contracten en dragen bij aan de functie van een contract.
Zo worden dingen uitgesloten of juist van tevoren voorkomen.
Juridische termen interpreteren
Potentieel dubbelzinnige constructies kunnen allerlei problemen veroorzaken bij de
interpretatie van wetten. Om deze reden hanteren juristen interpretatieregels, afgeleid van
eerdere worstelingen met teksten, die ze vervolgens toepassen op nieuwe en voorheen
niet-geïnterpreteerde teksten. De drie 'meest fundamentele regels' zijn de letterlijke regel, de
gouden regel en de onheilsregel.
De letterlijke regel (ook bekend als de 'plain meaning rule') houdt in dat een woord letterlijk
geinterpreteerd wordt (voorbeeld: wanneer een eis 1 EN 2 is dient ook aan 1 en 2 voldaan te
worden en niet slechts aan 1 OF 2.); de gouden regel vereist dat een rechter 'de door de
wetgever gebruikte woorden hun duidelijke en natuurlijke betekenis geeft, tenzij uit de
algemene reikwijdte en bedoeling van de wet blijkt dat onrechtvaardigheid en absurditeit
zouden voortvloeien uit een dergelijke uitleg'; en de 'onheils regel' vereist dat een rechter
'het specifieke doel of doelwit van de wetgeving identificeert en een zodanige interpretatie
hanteert dat de onheils regel wordt onderdrukt en de remedie wordt bevorderd'. Daarnaast is
er (onder andere) de laatste antecedenten regel, die stelt dat de reikwijdte van een
beperkende clausule beperkt moet blijven tot het onmiddellijk voorafgaande antecedent,
'tenzij de context of de evidente betekenis een andere interpretatie vereist'.
, 4
Toepassen van de wet
Teksten zijn zoals ze zijn omdat ze zich afspelen in een multidimensionale, reële context die
complexe en dynamische tekstuele en intertekstuele krachten produceert.Deze krachten
beperken en bepalen de aard, betekenis en effecten van die teksten op individuen. We
kunnen wetten en verordeningen niet zomaar als teksten interpreteren, maar we moeten hun
gebruik in context beschouwen.
Hoofdstuk 6 - The work of the forensic linguist
Morfologische betekenis en fonetische gelijkenis
McDonalds zaak:
De vraag of McDonald's niet alleen aanspraak kon maken op de naam McDonald's, maar
ook op het oorspronkelijke morfeem 'Mc' en daarmee het gebruik ervan in andere merken
kon voorkomen. McDonald's, dat eerder met succes het gebruik van de naam McBagel's
had verboden toen een rechter had geoordeeld dat het voorvoegsel niet in combinatie met
een generiek voedingsproduct mocht worden gebruikt, besloot het merk McSleep aan te
vechten, met als argument dat het een bewuste poging was om te profiteren van de goodwill
en reputatie van het merk McDonald's. Ter ondersteuning van hun zaak wees McDonald's
erop dat ze in een reclamecampagne doelbewust een 'McLanguage' hadden gecreëerd,
waarbij Ronald McDonald kinderen leerde hoe ze de standaardwoordenschat van generieke
woorden konden 'Mc-izen' om 'McFries', 'McFish', 'McShakes' en zelfs 'McBest' te creëren.
De advocaten van Quality Inns vroegen Shuy om hulp bij twee taalkundige argumenten: ten
eerste dat het morfeem 'Mc' algemeen productief werd gebruikt in contexten waar het op
geen enkele manier aan McDonald's werd gekoppeld, en ten tweede dat dergelijke
voorbeelden aantonen dat het voorvoegsel, oorspronkelijk een patroniem en qua betekenis
gelijkwaardig aan het morfeem ' son' bij Johnson, generiek was geworden en
dus nu een eigen betekenis had, die duidelijk te onderscheiden was van de twee andere
belangrijke betekenissen, 'zoon van' en 'geassocieerd met het McDonald's-bedrijf'. Op basis
van dergelijke voorbeelden betoogde Shuy dat het voorvoegsel in de taal als geheel een
onafhankelijk lexicaal item was geworden met een eigen betekenis: 'eenvoudig, handig,
goedkoop en gestandaardiseerd'. In plaats van zelf te vertrouwen op linguïstisch bewijs,
huurde McDonald's marktonderzoekers in om de perceptie van het publiek over het
voorvoegsel rechtstreeks te peilen, en wel via interviews en vragenlijsten. Hun experts
meldden dat hun tests bevestigden dat consumenten het voorvoegsel inderdaad
associeerden met McDonald's, en ook met betrouwbaarheid, snelheid, gemak en
goedkoopheid. Geconfronteerd met dit tegenstrijdige bewijs, oordeelde de rechter in het
voordeel van McDonald's, waardoor ze enorme controle kregen over het gebruik van het
morfeem.
Dove zaak:
In een recente zaak in Brazilië dwong Unilever, de eigenaar van het internationale
schoonheidsproductenmerk Dove met succes een lokale producent, Davene, om hun
toiletartikelenmerk Dave terug te trekken. Omdat geen van beide woorden een betekenis
heeft in het Portugees, ging het in de zaak simpelweg om fonetische gelijkenis en dus om
verwarring.
Week 1
An Introduction to Forensic Linguistics
Hoofdstuk 1 - Introduction
Onderstaande zaken scheppen een goed beeld van de functie van de forensische taalkunde
en fonetiek.
Zaak 1 - Jaffa Cakes - definitely not biscuits
In deze zaak ging het om de juridische definitie binnen het belastingrecht of de Jaffa Cake
onder biscuit of cake viel. Cake wordt gedefinieerd als ‘voedsel’ en dus als een essentieel
voedingsmiddel, terwijl biscuits worden gedefinieerd als ‘snoep’ en dus als een luxe artikel.
Hierbij beweerde de gedaagde (United Biscuits) dat de Jaffa Cake vrijgesteld moest worden
van consumentenbelasting, nu dit product onder cake valt. De Jaffa Cake werd naar verloop
van tijd namelijk hard, wat kenmerkend is voor cake.
Zaak 2 - Shipman jailed for 15 murders
De arts Harold Shipman werd veroordeeld voor de moord op 15 van zijn patienten. Het was
nog nooit eerder voorgekomen dat er een onderzoek gestart was naar zoveel moorden
gepleegd door een persoon.
Zaak 3 - Court rejects Da Vinci copy claim
Volgens de auteurs van het boek ‘The Holy Blood and the Holy Grail’ heeft Dan Brown
plagiaat gepleegd en dit gebruikt in zijn boek ‘The Davinci Code’. Volgens de rechter was er
geen sprake van auteursrechtschendingen, tekstueel kopiëren of tekstueel kopiëren van
substantiële delen.
Zaak 4 - Google successfully defends its most valuable asset in court
Deze zaak bepaalt in hoeverre bedrijven een woord kunnen bezitten. Het bezit van een
woord wordt ook wel ‘trademark’ genoemd.
Zaak 5 - Man remanded in Ripper hoax probe
Deze zaak gaat in op forensische fonetiek en sprekers identificatie. In deze zaak zou een
bandopname afkomstig van de dader terechtgekomen zijn bij de politie. Uit onderzoek van
Stanley Ellis bleek de stem van een man te moeten zijn die opgegroeid is in de wijken van
Southwick of Castletown. De vraag die daarna rees was of verdachten met een ander
accent nu uit het onderzoek gehaald moesten worden. Volgens Ellis en Windsor Lewis zou
de band ook nep kunnen zijn en de politie op een dwaalspoor kunnen zetten. Uiteindelijk
maakte Peter Sutcliffe bekend dat hij achter de daad zat. Echter had hij niet hetzelfde accent
als bleek uit de tape. John Humble bleek uiteindelijk achter de nepbrieven en band te zitten.
Onderzoekers konden de stem van de nep opname uit 1979 koppelen aan zijn stem van
politieverhoren in 2005.
, 2
Hoofdstuk 3 - The language of the law
Geschiedenis
In de Angelsaksische tijd was de juridische taal volledig mondeling en diende de geschreven
tekst slechts als bewijs van wat mondeling was afgesproken. Hierbij had de geschreven
tekst geen rechtsgeldige of beslissende juridische functie. Dit verklaard dan ook de
uitdrukking ‘An Englishman’s word is his bond’.
Na verloop van tijd verschoof het geschrift van een alleen bewijsrechtelijke functie ook naar
de performatieve handeling zelf. Een eerste stap werd gezet in 1540 toen The Statue of
Wills verplicht stelde om onroerend goed schriftelijk vast te leggen. Pas in 1677 stelde The
Statue of Frauds verplicht om goederen en onroerend goed binnen een schriftelijk testament
vast te leggen.
Doordat de verschuiving van het mondeling afspreken naar tekstualisering zich afspeelde
binnen de periode waarin de adel en de koning voornamelijk Frans spraken, vertoont
vandaag de dag de rechtstaal nog veel Franse invloeden. Aanvankelijk was de taal binnen
de rechtbank dus Frans, maar al snel werden er concessies gedaan, nu de meerderheid van
de bevolking Engels sprak. Het naast elkaar bestaan van twee verschillende talen binnen de
rechtbank nam het volgende lexicale-grammaticaal gevolg met zich mee: het frequente
gebruik van binomiale woorden.
Pas in 1731 werd het gebruik van Franse en Latijnse woorden definitief beëindigd en was
het recht voor elke Engelse burger te lezen. De geschiedenis van het recht brengt dus met
zich mee dat de taal van het recht complex is. Ook wordt het recht gekenmerkt door het
conservatisme, waardoor er wordt vastgehouden aan de complexe woordkeuze.
Juridische stijl
Taal is zoals het is vanwege zijn functie, wat goed te zien is binnen juridische contexten. Een
goed voorbeeld hiervan is de cautie. Zo’n uitdrukking markeert het begin van een juridisch
proces en schept dus duidelijkheid. Anderzijds kunnen we ook stellen dat dergelijke taal
moeilijk te begrijpen is en daarom afstand en nadeel creëert voor de leek. Er is dus een
groot verschil tussen de insider- en outsider-visie op de juridische taal. De grootste uitdaging
is te vinden in het feit dat enerzijds recht gedaan moet worden aan de bedoeling van het
parlement en tegelijkertijd de tekst voor de gewone man te vergemakkelijken. Hierbij dient
dan weer rekening gehouden te worden met de interpretatie van een vakbekwame jurist.
Als we dieper ingaan op de stijl van het recht vinden we consistent gebruik van linguïstische
vormen en syntactische kenmerken. Denk hierbij aan Binomiale uitdrukkingen, complexe
voorzetsels, lange en complexe zinnen en het overmatige gebruik van bijzinnen.
De aard van de wetgevingstaal hangt van een groot deel af van een relatief kleine set
grammaticale en lexicale kenmerken:
● Modale werkwoorden > maken een onderscheid tussen een verplichting en
discretionaire bevoegdheid = moeten, zullen, mogen
● Voornaamwoorden en zelfstandige naamwoorden > dragen bij aan algemene
toepasbaarheid = allen, die persoon, wie dan ook, voertuig
○ Een algemeen woord is een hyperoniem > kan op meerdere toepasbaar zijn,
maar is geen synoniem
● Hyponiem -> bevorderd zekerheid door specifieke items expliciet te benoemen =
vogels, valt een struisvogel die niet kan vliegen onder een vogel?
Echter spreken wij hier van ‘de juridische taal’, maar eigenlijk is er daar niet maar een van.
We zien verschillen binnen wetgeving, rechtszaken en rechterlijke uitspraken. Voorgaand
, 3
zijn we vooral ingegaan op wetgeving, maar in de volgende paragrafen gaan we in op
rechtszaken en uitspraken
Grammaticale woorden in juridische contracten
De keuze en frequentie van bepaalde grammaticale en lexicale woorden zijn
onderscheidend bij juridische teksten. Om te beslissen welke woorden juridische woorden
zijn of welke woorden anders gebruikt worden, is het een optie om te kijken naar
frequentielijsten. Op die manier wordt in kaart gebracht hoe juridische teksten zich
onderscheiden van normale teksten. Zulke lijsten geven ons altijd eerst de verschillen tussen
grammaticale woorden, gezien deze het meest voorkomen. Echter, wanneer we naar een
juridische tekst kijken, kijken we juist eerst naar syntactische kenmerken of archaïsche
lexicale elementen. De tien meest voorkomende grammaticale woorden binnen juridische
teksten zijn: or - any - shall - be. Ook komt het ‘to’ als voorzetsel vaker voor dan de infinitief
‘to’. De hoge frequentie van ‘or’ kan verklaard worden door zijn functie om inclusiviteit te
garanderen, wat hard nodig is binnen juridische teksten. Zo worden alle opties behandeld.
Lexicale woorden in juridische teksten
Naast grammaticale woordenschat komen bepaalde zelfstandige woorden ook vaak voor.
Een van de woorden die daar niet onder valt is het woord ‘respect’ nu dit in combinatie wordt
gebruikt met andere woorden:’in respect of…’. Wel geeft de hoge frequentie van het gebruik
van dit woord aan dat juridische teksten moeilijker te begrijpen zijn. Tevens geldt, hoe hoger
de frequentie van lexicale woorden, hoe lastiger de tekst is te begrijpen. Bovendien zijn er
veel woorden die kernwoorden zijn in juridische teksten, maar die dit in het dagelijkse leven
niet zijn. De meeste lexicale woorden in juridische teksten zijn zelfstandige naamwoorden
die verwijzen naar partijen die bij het contract betrokken zijn. Woorden als voorzien en
inclusief worden veel gebruikt in contracten en dragen bij aan de functie van een contract.
Zo worden dingen uitgesloten of juist van tevoren voorkomen.
Juridische termen interpreteren
Potentieel dubbelzinnige constructies kunnen allerlei problemen veroorzaken bij de
interpretatie van wetten. Om deze reden hanteren juristen interpretatieregels, afgeleid van
eerdere worstelingen met teksten, die ze vervolgens toepassen op nieuwe en voorheen
niet-geïnterpreteerde teksten. De drie 'meest fundamentele regels' zijn de letterlijke regel, de
gouden regel en de onheilsregel.
De letterlijke regel (ook bekend als de 'plain meaning rule') houdt in dat een woord letterlijk
geinterpreteerd wordt (voorbeeld: wanneer een eis 1 EN 2 is dient ook aan 1 en 2 voldaan te
worden en niet slechts aan 1 OF 2.); de gouden regel vereist dat een rechter 'de door de
wetgever gebruikte woorden hun duidelijke en natuurlijke betekenis geeft, tenzij uit de
algemene reikwijdte en bedoeling van de wet blijkt dat onrechtvaardigheid en absurditeit
zouden voortvloeien uit een dergelijke uitleg'; en de 'onheils regel' vereist dat een rechter
'het specifieke doel of doelwit van de wetgeving identificeert en een zodanige interpretatie
hanteert dat de onheils regel wordt onderdrukt en de remedie wordt bevorderd'. Daarnaast is
er (onder andere) de laatste antecedenten regel, die stelt dat de reikwijdte van een
beperkende clausule beperkt moet blijven tot het onmiddellijk voorafgaande antecedent,
'tenzij de context of de evidente betekenis een andere interpretatie vereist'.
, 4
Toepassen van de wet
Teksten zijn zoals ze zijn omdat ze zich afspelen in een multidimensionale, reële context die
complexe en dynamische tekstuele en intertekstuele krachten produceert.Deze krachten
beperken en bepalen de aard, betekenis en effecten van die teksten op individuen. We
kunnen wetten en verordeningen niet zomaar als teksten interpreteren, maar we moeten hun
gebruik in context beschouwen.
Hoofdstuk 6 - The work of the forensic linguist
Morfologische betekenis en fonetische gelijkenis
McDonalds zaak:
De vraag of McDonald's niet alleen aanspraak kon maken op de naam McDonald's, maar
ook op het oorspronkelijke morfeem 'Mc' en daarmee het gebruik ervan in andere merken
kon voorkomen. McDonald's, dat eerder met succes het gebruik van de naam McBagel's
had verboden toen een rechter had geoordeeld dat het voorvoegsel niet in combinatie met
een generiek voedingsproduct mocht worden gebruikt, besloot het merk McSleep aan te
vechten, met als argument dat het een bewuste poging was om te profiteren van de goodwill
en reputatie van het merk McDonald's. Ter ondersteuning van hun zaak wees McDonald's
erop dat ze in een reclamecampagne doelbewust een 'McLanguage' hadden gecreëerd,
waarbij Ronald McDonald kinderen leerde hoe ze de standaardwoordenschat van generieke
woorden konden 'Mc-izen' om 'McFries', 'McFish', 'McShakes' en zelfs 'McBest' te creëren.
De advocaten van Quality Inns vroegen Shuy om hulp bij twee taalkundige argumenten: ten
eerste dat het morfeem 'Mc' algemeen productief werd gebruikt in contexten waar het op
geen enkele manier aan McDonald's werd gekoppeld, en ten tweede dat dergelijke
voorbeelden aantonen dat het voorvoegsel, oorspronkelijk een patroniem en qua betekenis
gelijkwaardig aan het morfeem ' son' bij Johnson, generiek was geworden en
dus nu een eigen betekenis had, die duidelijk te onderscheiden was van de twee andere
belangrijke betekenissen, 'zoon van' en 'geassocieerd met het McDonald's-bedrijf'. Op basis
van dergelijke voorbeelden betoogde Shuy dat het voorvoegsel in de taal als geheel een
onafhankelijk lexicaal item was geworden met een eigen betekenis: 'eenvoudig, handig,
goedkoop en gestandaardiseerd'. In plaats van zelf te vertrouwen op linguïstisch bewijs,
huurde McDonald's marktonderzoekers in om de perceptie van het publiek over het
voorvoegsel rechtstreeks te peilen, en wel via interviews en vragenlijsten. Hun experts
meldden dat hun tests bevestigden dat consumenten het voorvoegsel inderdaad
associeerden met McDonald's, en ook met betrouwbaarheid, snelheid, gemak en
goedkoopheid. Geconfronteerd met dit tegenstrijdige bewijs, oordeelde de rechter in het
voordeel van McDonald's, waardoor ze enorme controle kregen over het gebruik van het
morfeem.
Dove zaak:
In een recente zaak in Brazilië dwong Unilever, de eigenaar van het internationale
schoonheidsproductenmerk Dove met succes een lokale producent, Davene, om hun
toiletartikelenmerk Dave terug te trekken. Omdat geen van beide woorden een betekenis
heeft in het Portugees, ging het in de zaak simpelweg om fonetische gelijkenis en dus om
verwarring.
