Probleem 4 (Kleur) 2.4c Samenvatting

Probleem 4 (kleur)
Leerdoelen probleem 4
 Hoe nemen we kleuren waar? Hoe ontstaat kleurenblindheid? Zijn er verschillende
soorten?
Bron:
Wolfie et al. 4 ed. (2014). The perception of Color. In sensation and Perception


Stappen tot kleur perceptie
1. Detectie: golflengten moeten worden gedetecteerd.
2. Discriminatie: we moeten het verschil kunnen zien tussen de ene golflengte en de
andere
3. Uiterlijk: we willen waargenomen kleuren toekennen aan lichten en oppervlakken
in de wereld. Bovendien willen we dat die waargenomen kleuren bij het object passen
en niet dramatisch veranderen als de kijkomstandigheden veranderen.
Kleur detectie
 We hebben drie soorten kegel fotoreceptoren:
o S-kegels: de kegels met een piek bij ongeveer
420 nm staan bekend als kegels met een korte
golflengte.
o M-kegels: de kegels met een piek bij ongeveer
535 nm staan bekend als kegels met een
gemiddelde (medium) golflengte.
o L-kegels: de kegels met een piek bij ongeveer
565 nm staan bekend als kegels met een lange
golflengte.
 Kegels zijn niet exclusief gevoelig voor verschillende delen van het
spectrum, M-kegels kunne ook enkele golflengten detecteren die S en
L-kegels detecteren.
 Kegels werken bij daglicht (fotopisch) lichtniveau. We hebben 1 type
staaffotoreceptor: het werkt bij dimmer (scotopisch) licht en heeft een
iets ander gevoeligheidsprofiel, met een piek bij ongeveer 500 nm.
Kleur discriminatie
 Principe van univariantie: het feit dat een oneindige set van
verschillende golflengte-intensiteit combinaties precies dezelfde
respons kan opwekken bij een enkel type fotoreceptor. Dus, 1 type
fotoreceptor kan geen kleuronderscheidingen maken op basis van
golflengte.
o Univariantie verklaart het gebrek aan kleur in slecht
verlichte scenes. Omdat er maar 1 type staaffotoreceptor is.

,  Tri chromatische theorie van kleuren
zien: de theorie dat kleur van elk licht in
ons visuele systeem wordt bepaald door de
relaties van drie getallen – de output van
drie receptortypen waarvan nu bekend is
dat ze drie kegels zijn.
o De reactie van de drie kegels op
twee golflengten 450 en 625 nm die
dezelfde reactie bij kegel M
produceren, maar kegel L en S
produceren verschillende reactie en
daarom kunnen we het verschil
zien.
 Metameren: mengsels van verschillende golflengten die er identiek uitzien.
o De enkele golflengte die gelijke M- en L- kegelactiviteit produceert, ziet er
geel uit, en de juist mix van langere en korte golflengten ziet er ook geel uit.
 Additief kleurenmengsel: een mengsel van lichten, als licht
A en licht B beide worden gereflecteerd van een oppervlak
naar het oog, in de waarneming van kleur tellen de effecten
van die twee lichten bij elkaar op.




 Aftrekkende kleurenmengsel: een mengsel van pigmenten. Als pigmenten A en B
mengen, wordt een deel van het licht dat op het oppervlak schijnt afgetrokken door A
en een deel door B. alleen de rest draagt bij aan de perceptie van kleur.
 Kegel-tegenstander cellen in het netvlies:
o Laterale geniculate nucleus (LGN): een structuur in het thalamusgedeelte
van de middenhersenen, die input ontvangt van de retinale ganglioncellen en
input en outputverbindingen heeft met de visuele cortex
o Kegel-tegenstander cellen: een celtype gevonden in het netvlies, LGN en
visuele cortex dat in feite het ene type kegelinvoer aftrekt van het andere.
o Coniocellulair (laag): verwijst naar cellen in de koniocellulaire laag van de
LGN van de thalamus. De signalen van de S-kegels gaan door deze laag.
o Parvocellulair (laag): verwijst naar de cellen in de parvocellulaire laag van
de LGN van de thalamus. De signalen van de M en L kegels gaan door deze
laag.