Hamvragen college psycho(bio)logisch perspectief
Sommige mensen hebben door een ziekte of genetische afwijking een niet goed
functionerend autonoom zenuwstelsel. Hoe zou dat invloed kunnen hebben op seksueel
functioneren (bijv. gerelateerd aan ervaren opwinding, fysieke opwinding, mogelijkheid
tot ervaren orgasme/het hebben van ejaculatie).
Het autonome zenuwstelsel bestaat uit het parasympatische en sympathische deel.
Het parasympatische deel is verantwoordelijk voor de erectie bij de man en de lubricatie
en zwelling van de clitoris bij de vrouw. Daarnaast is het betrokken bij het open en dicht
zetten van de vaten, waardoor bijvoorbeeld vasocongestie optreedt, en is het
verantwoordelijk voor de expulsie en de reflexmatige samentrekkingen van de
baarmoederwand en bekkenbodemspieren.
Wanneer hier problemen zijn heeft de man problemen met erectie. Hij zou dus problemen
kunnen hebben met het krijgen van een erectie. Bij vrouwen kan het voor problemen
zorgen bij de lubricatie. De lubricatie is bij de vrouw gerelateerd aan het subjectieve
deel van orgasme. Het orgasme kan dus minder bevredigend zijn voor de vrouw en de
seks kan pijnlijk worden waardoor genot afneemt.
Het sympathische deel is verantwoordelijk voor de emissie bij de man. Het gladde
spierweefsel kan niet samenspannen. Dit is belangrijk voor uiteindelijke
orgasme/ejaculatie. Bij de vrouw kan er probleem ontstaan met ervaren van orgasme. Bij
man kan dit ervoor zorgen dat het spermatransport trager wordt en een falende emissie.
Hierdoor kan geen ejaculatie plaatsvinden.
Wat wordt precies bedoelt met ‘gender’? en hoe verhoudt zich dat tot biologische sekse?
Gender is in hoeverre jij je een man of vrouw voelt. Het kan zijn dat een persoon de
chromosoomcombinatie XY heeft, en dus biologisch gezien een man is, zich een vrouw
voelt. Het staat niet geheel in verhouding met de biologische sekse. Gender is niet op te
delen in categorieën, maar een heel breed spectrum. Je kunt je vrouw voelen, maar niet
van de volgens de maatschappij typerende vrouwen dingen houden zoals rokken en
lippenstift. Gender staat onder invloed van leerervaringen, sociale sancties en
verwachtingen etc. Er kan een discrepantie optreden tussen je biologische sekse en je
genderidentiteit. Genderidentiteit is een belevingsaspect. Je kunt je wel of niet hetzelfde
voelen als je biologische sekse. Daarnaast is er ook de genderrol. Dit is volgens de
maatschappelijke en culturele normen als typisch wordt gezien voor een bepaald
geslacht. Genderdysforie staat voor het gevoel dat de persoon ervaart als gevolg van zijn
of haar genderidentiteit dat niet in verhouding is met de biologische sekse.
In hoeverre zijn gender, genderidentiteit en genderrolgedrag biologisch te herleiden? of
betreft het eerder aangeleerde concepten?
Uit onderzoek is gebleken dat de grootte en celdichtheid van de BSTc in de hypothalamus
samenhangt met de genderidentiteit, maar dit staat niet vast. Onderzoek naar de rol van
biologische factoren bij het ontstaan en de ontwikkeling van genderdysforie heeft zich
gaandeweg gericht op genetische factoren, op de rol van geslachtshormonen bij de
ontwikkeling en op verschillen in de hersenen. Het beeld dat hierbij naar voren komt, is
, dat verschillende factoren een significante bijdrage leveren aan de ontwikkeling van
genderdysforie, maar dat over hoe deze factoren zich onderling tot elkaar verhouden nog
veel onbekend is.
Wel is bekend dat kinderen vanaf jongs af aan leren wat genderrolgedrag is. Dit blijkt
ook uit de documentaire. Kinderen leren deze concepten aan op basis van wat er op dat
moment in de maatschappij als normaal wordt gezien. Dit betreft dus aangeleerde
concepten.
Daarnaast is het wel belangrijk wat het genderrolgedrag van de ouders is. Dit heeft een
grote invloed op het genderrolgedrag van de kinderen. Er kunnen sociale sancties zitten
op bepaalde ideeën die in de thuissituatie niet als normaal worden gezien.
Sommige mannen zijn zeer faalangstig wanneer het aankomt op seksueel gedrag met een
partner. Deze mannen hebben de neiging om seksuele activiteiten met anderen te mijden
en hebben veel moeite om opgewonden te raken; hoe kan dat eigenlijk dat faalangst de
opwinding remt? En wat hieraan te doen (denk o.a. aan Masters & Johnson)
Door faalangst kruipt men tijdens de seks in de toeschouwersrol. Men is dan meer bezig
met de ander en hoe die de seks ervaart, dan met zichzelf. Hierdoor gaat de opwinding
naar beneden en treedt er vermijding op.
Naast het verhelderen en benoemen van de klacht doet men daarbij oefeningen rond
lichamelijke, niet-seksuele gevoelens waarover men praat. Vervolgens doet men hetzelfde
met de seksuele gevoelens. Door niet alleen bij seksuele problemen, maar ook in andere
gevallen aandacht te besteden aan beide partners te besteden, is gebleken dat deze
hulpverlening steeds effectiever wordt.
Hoe kan worden verklaard dat vrouwen als regel kieskeuriger zijn dan mannen bij het
selecteren van sekspartners. Idem dat mannen veel energie steken in het overtroeven van
potentiele mannelijke concurrenten (“haantjes”gedrag).
Vrouwen willen een sekspartner die energie steekt in de kinderen en goede reproductie.
Deze moet zij goed uitkiezen want zij wil alleen de beste. Een man wil zijn genen zoveel
mogelijk doorgeven. Om die reden wil hij zoveel mogelijk vrouwen zwanger maken.
Tijdens de zwangerschap kan de vrouw namelijk niet zwanger worden van een andere
man en heeft hij zijn genen doorgegeven. Mannen steken dan veel energie in het
overtroeven van mannelijke concurrenten, want hij wil zijn genen doorgeven.
Hoe kan worden verklaard dat bepaalde mensen toch bij elkaar blijven en geen ruzie
krijgen over hun seksleven terwijl de seksuele relatie nauwelijks tegemoetkomt aan de
wensen van een van de partners op dat gebied?
Omdat andere dingen in de relatie belangrijker worden. Zeker wanneer mensen ouder
worden zie je dat de relatie steeds meer een vriendschappelijke vorm aanneemt. Mensen
kunnen worstelen met een dilemma tussen afnemende zin in seks en het idee dat seks bij
een goed, gezonde relatie hoort. Dit dilemma lossen ze vaak op met wat ‘emotion work’
genoemd wordt. Hierbij wordt de zin in seks aangepast aan de behoeften van de partner
om ze de seksfrequentie voor beide partners op een acceptabel niveau te houden.
Sommige mensen hebben door een ziekte of genetische afwijking een niet goed
functionerend autonoom zenuwstelsel. Hoe zou dat invloed kunnen hebben op seksueel
functioneren (bijv. gerelateerd aan ervaren opwinding, fysieke opwinding, mogelijkheid
tot ervaren orgasme/het hebben van ejaculatie).
Het autonome zenuwstelsel bestaat uit het parasympatische en sympathische deel.
Het parasympatische deel is verantwoordelijk voor de erectie bij de man en de lubricatie
en zwelling van de clitoris bij de vrouw. Daarnaast is het betrokken bij het open en dicht
zetten van de vaten, waardoor bijvoorbeeld vasocongestie optreedt, en is het
verantwoordelijk voor de expulsie en de reflexmatige samentrekkingen van de
baarmoederwand en bekkenbodemspieren.
Wanneer hier problemen zijn heeft de man problemen met erectie. Hij zou dus problemen
kunnen hebben met het krijgen van een erectie. Bij vrouwen kan het voor problemen
zorgen bij de lubricatie. De lubricatie is bij de vrouw gerelateerd aan het subjectieve
deel van orgasme. Het orgasme kan dus minder bevredigend zijn voor de vrouw en de
seks kan pijnlijk worden waardoor genot afneemt.
Het sympathische deel is verantwoordelijk voor de emissie bij de man. Het gladde
spierweefsel kan niet samenspannen. Dit is belangrijk voor uiteindelijke
orgasme/ejaculatie. Bij de vrouw kan er probleem ontstaan met ervaren van orgasme. Bij
man kan dit ervoor zorgen dat het spermatransport trager wordt en een falende emissie.
Hierdoor kan geen ejaculatie plaatsvinden.
Wat wordt precies bedoelt met ‘gender’? en hoe verhoudt zich dat tot biologische sekse?
Gender is in hoeverre jij je een man of vrouw voelt. Het kan zijn dat een persoon de
chromosoomcombinatie XY heeft, en dus biologisch gezien een man is, zich een vrouw
voelt. Het staat niet geheel in verhouding met de biologische sekse. Gender is niet op te
delen in categorieën, maar een heel breed spectrum. Je kunt je vrouw voelen, maar niet
van de volgens de maatschappij typerende vrouwen dingen houden zoals rokken en
lippenstift. Gender staat onder invloed van leerervaringen, sociale sancties en
verwachtingen etc. Er kan een discrepantie optreden tussen je biologische sekse en je
genderidentiteit. Genderidentiteit is een belevingsaspect. Je kunt je wel of niet hetzelfde
voelen als je biologische sekse. Daarnaast is er ook de genderrol. Dit is volgens de
maatschappelijke en culturele normen als typisch wordt gezien voor een bepaald
geslacht. Genderdysforie staat voor het gevoel dat de persoon ervaart als gevolg van zijn
of haar genderidentiteit dat niet in verhouding is met de biologische sekse.
In hoeverre zijn gender, genderidentiteit en genderrolgedrag biologisch te herleiden? of
betreft het eerder aangeleerde concepten?
Uit onderzoek is gebleken dat de grootte en celdichtheid van de BSTc in de hypothalamus
samenhangt met de genderidentiteit, maar dit staat niet vast. Onderzoek naar de rol van
biologische factoren bij het ontstaan en de ontwikkeling van genderdysforie heeft zich
gaandeweg gericht op genetische factoren, op de rol van geslachtshormonen bij de
ontwikkeling en op verschillen in de hersenen. Het beeld dat hierbij naar voren komt, is
, dat verschillende factoren een significante bijdrage leveren aan de ontwikkeling van
genderdysforie, maar dat over hoe deze factoren zich onderling tot elkaar verhouden nog
veel onbekend is.
Wel is bekend dat kinderen vanaf jongs af aan leren wat genderrolgedrag is. Dit blijkt
ook uit de documentaire. Kinderen leren deze concepten aan op basis van wat er op dat
moment in de maatschappij als normaal wordt gezien. Dit betreft dus aangeleerde
concepten.
Daarnaast is het wel belangrijk wat het genderrolgedrag van de ouders is. Dit heeft een
grote invloed op het genderrolgedrag van de kinderen. Er kunnen sociale sancties zitten
op bepaalde ideeën die in de thuissituatie niet als normaal worden gezien.
Sommige mannen zijn zeer faalangstig wanneer het aankomt op seksueel gedrag met een
partner. Deze mannen hebben de neiging om seksuele activiteiten met anderen te mijden
en hebben veel moeite om opgewonden te raken; hoe kan dat eigenlijk dat faalangst de
opwinding remt? En wat hieraan te doen (denk o.a. aan Masters & Johnson)
Door faalangst kruipt men tijdens de seks in de toeschouwersrol. Men is dan meer bezig
met de ander en hoe die de seks ervaart, dan met zichzelf. Hierdoor gaat de opwinding
naar beneden en treedt er vermijding op.
Naast het verhelderen en benoemen van de klacht doet men daarbij oefeningen rond
lichamelijke, niet-seksuele gevoelens waarover men praat. Vervolgens doet men hetzelfde
met de seksuele gevoelens. Door niet alleen bij seksuele problemen, maar ook in andere
gevallen aandacht te besteden aan beide partners te besteden, is gebleken dat deze
hulpverlening steeds effectiever wordt.
Hoe kan worden verklaard dat vrouwen als regel kieskeuriger zijn dan mannen bij het
selecteren van sekspartners. Idem dat mannen veel energie steken in het overtroeven van
potentiele mannelijke concurrenten (“haantjes”gedrag).
Vrouwen willen een sekspartner die energie steekt in de kinderen en goede reproductie.
Deze moet zij goed uitkiezen want zij wil alleen de beste. Een man wil zijn genen zoveel
mogelijk doorgeven. Om die reden wil hij zoveel mogelijk vrouwen zwanger maken.
Tijdens de zwangerschap kan de vrouw namelijk niet zwanger worden van een andere
man en heeft hij zijn genen doorgegeven. Mannen steken dan veel energie in het
overtroeven van mannelijke concurrenten, want hij wil zijn genen doorgeven.
Hoe kan worden verklaard dat bepaalde mensen toch bij elkaar blijven en geen ruzie
krijgen over hun seksleven terwijl de seksuele relatie nauwelijks tegemoetkomt aan de
wensen van een van de partners op dat gebied?
Omdat andere dingen in de relatie belangrijker worden. Zeker wanneer mensen ouder
worden zie je dat de relatie steeds meer een vriendschappelijke vorm aanneemt. Mensen
kunnen worstelen met een dilemma tussen afnemende zin in seks en het idee dat seks bij
een goed, gezonde relatie hoort. Dit dilemma lossen ze vaak op met wat ‘emotion work’
genoemd wordt. Hierbij wordt de zin in seks aangepast aan de behoeften van de partner
om ze de seksfrequentie voor beide partners op een acceptabel niveau te houden.
