Hoofdstuk 2 Biologische benadering van psychopathologie

De psychofysiologie bestudeert de manier waarop psychologische en psychiatrische fenomenen zich manifesteren in fysiologische veranderingen. Er zijn twee benaderingen. 1. Toetsen van theorieën over de etiologie van psychopathologische symptomen, zoals bijvoorbeeld de hypoactiviteit van de linker frontaalkwab bij depressie. 2. Leveren van instrumenten voor betere diagnostiek van psychische stoornissen en/of een betere voorspelling van therapiesucces. Een psychofysiologische marker wil zeggen dat er psychofysiologische abnormaliteiten bestaan die wijzen op de aanwezigheid van een bepaalde psychische stoornis. Een goede marker moet aan twee voorwaarden voldoen, namelijk een goed specificiteit en een goede sensitiviteit. Sensitiviteit is het % patiënten dat een psychofysiologische afwijking vertoont. Specificiteit geeft de mate aan waarin andere patiëntengroepen een vergelijkbare afwijking laten zien. Huidgeleidingsreacties: Dit is een reactie die toeneemt bij dreiging en is een index voor de mate waarin een stimulus arousal oproept. Psychologische reactiepatroon verloopt in 4 stappen: 1. Fysieke kenmerken van een stimulus worden waargenomen 2. De betekenis hiervan wordt onbewust geëvalueerd. 3. Als de betekenis van belang is, worden we onszelf hiervan bewust 4. Bij bedreiging treedt arousal op. Deze kan al optreden zonder dat we onszelf bewust zijn van de stimulus die hiervoor verantwoordelijk is. Zie voorbeeld blz 88-89

Angstige mensen zijn vaak chronisch 'aroused' en zich niet bewust van hun fysiologische reacties. Met metingen kun je het volgende vaststellen: 1. Fysiologische componenten van een emotionele reactie 2. De intensiteit hiervan 3. Effecten van behandeling op deze reacties. Het geven van informatie over de fysiologische toestand op dat moment wordt biofeedback genoemd. Een ander model om psychofysiologische reacties te meten is de snelheid waarmee habituatie optreedt na aanbieding van verschillende stimuli. Bij angstpatiënten is de habituatie langzamer en de fluctuaties in huidgeleidingsrespons groter.