Samenvatting orthopedagogiek
Orthopedagogiek- gaat het om de diagnosticeren van hulpvragen op het
gebied van bijvoorbeeld leerstoornissen, ontwikkelingen
gedragsproblemen en of opvoedingsproblemen
Onderkennende diagnose- herkennen en onderscheiden, wat is de
situatie, wat is het probleem. De aard van het probleem wordt hier
beschreven in relatie tot de norm en referentiegroep
Verklarende diagnose- waarom staat centraal, verklaring te vinden voor
de stoornis of achterstand
Indicerende diagnose- moet ons een indicatie, aanwijzing geven voor
het handelen: de aanpak hoe de achterstand of stoornis wordt verholpen
Beschrijvende diagnose- word aangegeven wat de sterke en zwakke
kanten van de patiënten zijn, welke mogelijkheden en beperkingen hij
heeft en welke invloed dit heeft op hemzelf en zijn omgeving, is ook het
classificeren belangrijke aanvullende informatie
Bij handelingsplan moet je smart formuleren
Model van Strien- regulatieve cyclus- kent zowel diagnostische als
behandelingen kant
Probleemstelling- oriëntatie over hulpvraag, verzamelen van informatie
over cliënt en wat de omgeving van de situatie vindt.
Vragen stellen wat is er aan de hand?
Eerste Reflexieve pauze- probleem verder uitgediept
Hypothese maken- het is een veronderstelling van de tot nu toe
verzamelde informatie
Dordts strategisch model
1. Verzamelen informatie en opstellen van hypothese en mogelijk
middel koppelen
2. Analyseren van deelhypothese opstellen
3. Welke doelen men wil bereiken en middelen daarvoor worden
ingezet.
Niveau 1 sociale aspecten: verklaring van sociaalmaatschappelijke hoek,
school, werk, familie, buren, kennissen, financiële situatie
,Niveau 2: gezinssystemen- huwelijksproblemen of andere
gezinsproblemen
Niveau 3: gedragsmatige en cognitieve aspecten- verklaart de stoornissen
op cognitief, gedragsmatig en emotioneel vlak
Niveau 4: psychodynamische aspecten, factoren verklaard die in het
verleden zijn gebeurd, client bepaalde driften en verlangens heeft, maar
deze niet kan uiten doordat er een verbod op ligt.
Niveau 5: ontwikkelings en persoonlijkheidsaspecten- problematische
aspecten verklaard op medische biologische nature invalshoek. Het gaat
diep van eigenschappen die niet te veranderen zijn. Karakter bijvoorbeeld
Niveau 6: biologische aspecten- hier gaat het om verklaringen op basis
van medisch biologische natuur invalshoek. Er word een verband
aangeven tussen factoren op biochemisch, neurologische en of lichamelijk
gebied en psychische proberen en andersom
Tweede reflexieve pauze na diagnose. De eerst is gericht op denken over
oorzaakgevolg, de tweede over doel middelrelatie. Hierbij kan
indicatiesteller zien welke hulp het best is. Nu komt er ook een
handelingsplanning. Onderzoek naar behandeling en begeleiding.
Plan aanpak word geschreven stappen voor hulpverlingsinsplan
- Onderzoekgevens
- Korte en langetermijn doelen
- Methode die gekozen word
- Planning van evaluatiemomenten
- Omschrijven van taak en de rol in te schakelen hulverleners
- Vermelding overleg client, ouder etc
- Waarop gezinsleven bij hulpverlening vetrokken zijn
Doelformulering volgens van der Steege
- Moet gaan om de doelen van client en dienen ook in taal van cliënt
zijn geformuleerd
- Zo veel consensus
- Meerdere problemen en doelen moet de suatie eerst worden
geordende moeten prioriteiten
- Als er maatschappelijke doelen zijn moet het kenbaar worden
gemaakt
- Motivatie zijn voor opstellen en realiseren van doelen daar moet zo
nodig eerst aan worden gewerkt
- Helderheid zijn over welke doelen wel en niet onderhandelbaar zijn
, - Meerdere belangen moeten ook kenbaar gemaakt worden
Deze doelen moeten smart geformuleerd zijn
Evaluatie is niet alleen aan het einde van de cyclus maar gebeurt de hele
tijd door. Bij evaluatie worden alle stappen van cyclus opnieuw genomen,
kijken of de probleemstelling overeind is gebleven of dat die veranderd is
Hoorcollege 2
Kritiek op de nadruk op effectiviteit in jeugdzorg De focus op
bewezen effectieve interventies kan leiden tot protocollaire werkwijzen die
de professionele vrijheid van hulpverleners beperken. Door vaste
procedures en trainingen wordt het werk uniform, maar dit kan de
aanpasbaarheid aan de complexe situaties van gezinnen ondermijnen. Ook
wordt onvoldoende rekening gehouden met de veranderlijke en
dynamische context van gezinnen, vooral bij multilayergezinnen, wat de
hulpverlening bemoeilijkt.
Normatieve dimensie en waarden Hulpverlening is altijd gekleurd door
normatieve kaders en waarden van zowel hulpverleners als gezinnen. Een
sterke nadruk op effectiviteit kan deze dimensie onderbelichten, waardoor
culturele en persoonlijke normen mogelijk over het hoofd worden gezien.
Gevolg is dat gezinnen moeilijk hun eigen opvoedingsidealen kunnen uiten
en dat spanningen ontstaan tussen objectieve effectiviteit en de waarden
die zij belangrijk vinden.
Professionele reflectie en integratie van normen Het is belangrijk
dat hulpverleners niet alleen handelen op basis van bewijs, maar ook hun
kennis en opvoedingsidealen blijven betrekken. Ruimte voor reflectie over
de waarden en belangen van gezinnen is essentieel, zodat verschillende
perspectieven serieus worden genomen en integreren in de hulppraktijk.
Complexiteit van gezinnen en ongeschikte focus Een
reductionistische benadering van oorzaak en gevolg, typisch voor EBP,
sluit vaak niet goed aan bij de complexiteit van gezinnen. De nadruk op
symptoomvermindering kan afleiden van bredere ontwikkelingsdoelen en
welzijn. Veranderingen in de situatie van gezinnen worden niet altijd
meegenomen, waardoor de effectiviteit van hulp kan ondermijnen.
Een normatieve en contextgerichte benadering De tekst benadrukt
dat een reflectieve en normatieve benadering binnen EBP nodig is.
Voorbeeld van Biesta laat zien dat het niet alleen draait om effectiviteit,
maar ook om bredere opvoedkundige en maatschappelijke doelen. Hulp
, moet aansluiten bij wensen en behoeften van jongeren en gezinnen, zeker
in complexe situaties met uiteenlopende normen en waarden.
Conclusie: Een genuanceerde aanpak Tot slot pleit de tekst voor een
meer genuanceerde, kritische en contextbewuste vorm van jeugdzorg.
Hulp moet niet uitsluitend gericht zijn op bewijs en effectiviteit, maar ook
op welzijn, autonomie en de principes die gezinnen belangrijk vinden.
In de tekst wordt onderscheid gemaakt tussen algemeen werkzame
factoren en specifiek werkzame factoren in hulpverlening en
jeugdhulp.
1. Algemeen werkzame factoren (common factors)
Deze factoren zijn cliënt- en relatiegebonden elementen die in vrijwel
elke vorm van hulp bijdragen aan het resultaat. Enkele voorbeelden:
1. Cliëntfactoren
Eigenschappen van de cliënt zelf, zoals motivatie, veerkracht,
talenten, steun uit omgeving. Deze bepalen een groot deel van het
succes van de hulp.
2. Hulpverlenersfactoren
De competenties van de hulpverlener, zoals vertrouwen opbouwen,
empathie, betrokkenheid en communicatieve vaardigheden.
3. Alliantiefactoren
De kwaliteit van de samenwerking tussen cliënt en hulpverlener. Een
goede werkrelatie blijkt sterk samen te hangen met positieve
uitkomsten.
4. Placebo- of verwachtingseffecten
De positieve invloed van het geloof van cliënten in de hulp, los van
de precieze methoden of technieken.
Sommige auteurs benadrukken dat deze factoren zwaarder wegen dan
technische methoden en dat interventies vooral een vehikel zijn om deze
algemene factoren te activeren.
2. Specifiek werkzame factoren
Deze verwijzen naar concrete technieken, methoden of
interventies binnen een bepaalde aanpak (zoals Triple-P, MST).
Ze beschrijven wat een hulpverlener precies doet en welke stappen
daarbij horen.
Er is veel debat over:
of specifieke methoden op zichzelf effectief zijn;
Orthopedagogiek- gaat het om de diagnosticeren van hulpvragen op het
gebied van bijvoorbeeld leerstoornissen, ontwikkelingen
gedragsproblemen en of opvoedingsproblemen
Onderkennende diagnose- herkennen en onderscheiden, wat is de
situatie, wat is het probleem. De aard van het probleem wordt hier
beschreven in relatie tot de norm en referentiegroep
Verklarende diagnose- waarom staat centraal, verklaring te vinden voor
de stoornis of achterstand
Indicerende diagnose- moet ons een indicatie, aanwijzing geven voor
het handelen: de aanpak hoe de achterstand of stoornis wordt verholpen
Beschrijvende diagnose- word aangegeven wat de sterke en zwakke
kanten van de patiënten zijn, welke mogelijkheden en beperkingen hij
heeft en welke invloed dit heeft op hemzelf en zijn omgeving, is ook het
classificeren belangrijke aanvullende informatie
Bij handelingsplan moet je smart formuleren
Model van Strien- regulatieve cyclus- kent zowel diagnostische als
behandelingen kant
Probleemstelling- oriëntatie over hulpvraag, verzamelen van informatie
over cliënt en wat de omgeving van de situatie vindt.
Vragen stellen wat is er aan de hand?
Eerste Reflexieve pauze- probleem verder uitgediept
Hypothese maken- het is een veronderstelling van de tot nu toe
verzamelde informatie
Dordts strategisch model
1. Verzamelen informatie en opstellen van hypothese en mogelijk
middel koppelen
2. Analyseren van deelhypothese opstellen
3. Welke doelen men wil bereiken en middelen daarvoor worden
ingezet.
Niveau 1 sociale aspecten: verklaring van sociaalmaatschappelijke hoek,
school, werk, familie, buren, kennissen, financiële situatie
,Niveau 2: gezinssystemen- huwelijksproblemen of andere
gezinsproblemen
Niveau 3: gedragsmatige en cognitieve aspecten- verklaart de stoornissen
op cognitief, gedragsmatig en emotioneel vlak
Niveau 4: psychodynamische aspecten, factoren verklaard die in het
verleden zijn gebeurd, client bepaalde driften en verlangens heeft, maar
deze niet kan uiten doordat er een verbod op ligt.
Niveau 5: ontwikkelings en persoonlijkheidsaspecten- problematische
aspecten verklaard op medische biologische nature invalshoek. Het gaat
diep van eigenschappen die niet te veranderen zijn. Karakter bijvoorbeeld
Niveau 6: biologische aspecten- hier gaat het om verklaringen op basis
van medisch biologische natuur invalshoek. Er word een verband
aangeven tussen factoren op biochemisch, neurologische en of lichamelijk
gebied en psychische proberen en andersom
Tweede reflexieve pauze na diagnose. De eerst is gericht op denken over
oorzaakgevolg, de tweede over doel middelrelatie. Hierbij kan
indicatiesteller zien welke hulp het best is. Nu komt er ook een
handelingsplanning. Onderzoek naar behandeling en begeleiding.
Plan aanpak word geschreven stappen voor hulpverlingsinsplan
- Onderzoekgevens
- Korte en langetermijn doelen
- Methode die gekozen word
- Planning van evaluatiemomenten
- Omschrijven van taak en de rol in te schakelen hulverleners
- Vermelding overleg client, ouder etc
- Waarop gezinsleven bij hulpverlening vetrokken zijn
Doelformulering volgens van der Steege
- Moet gaan om de doelen van client en dienen ook in taal van cliënt
zijn geformuleerd
- Zo veel consensus
- Meerdere problemen en doelen moet de suatie eerst worden
geordende moeten prioriteiten
- Als er maatschappelijke doelen zijn moet het kenbaar worden
gemaakt
- Motivatie zijn voor opstellen en realiseren van doelen daar moet zo
nodig eerst aan worden gewerkt
- Helderheid zijn over welke doelen wel en niet onderhandelbaar zijn
, - Meerdere belangen moeten ook kenbaar gemaakt worden
Deze doelen moeten smart geformuleerd zijn
Evaluatie is niet alleen aan het einde van de cyclus maar gebeurt de hele
tijd door. Bij evaluatie worden alle stappen van cyclus opnieuw genomen,
kijken of de probleemstelling overeind is gebleven of dat die veranderd is
Hoorcollege 2
Kritiek op de nadruk op effectiviteit in jeugdzorg De focus op
bewezen effectieve interventies kan leiden tot protocollaire werkwijzen die
de professionele vrijheid van hulpverleners beperken. Door vaste
procedures en trainingen wordt het werk uniform, maar dit kan de
aanpasbaarheid aan de complexe situaties van gezinnen ondermijnen. Ook
wordt onvoldoende rekening gehouden met de veranderlijke en
dynamische context van gezinnen, vooral bij multilayergezinnen, wat de
hulpverlening bemoeilijkt.
Normatieve dimensie en waarden Hulpverlening is altijd gekleurd door
normatieve kaders en waarden van zowel hulpverleners als gezinnen. Een
sterke nadruk op effectiviteit kan deze dimensie onderbelichten, waardoor
culturele en persoonlijke normen mogelijk over het hoofd worden gezien.
Gevolg is dat gezinnen moeilijk hun eigen opvoedingsidealen kunnen uiten
en dat spanningen ontstaan tussen objectieve effectiviteit en de waarden
die zij belangrijk vinden.
Professionele reflectie en integratie van normen Het is belangrijk
dat hulpverleners niet alleen handelen op basis van bewijs, maar ook hun
kennis en opvoedingsidealen blijven betrekken. Ruimte voor reflectie over
de waarden en belangen van gezinnen is essentieel, zodat verschillende
perspectieven serieus worden genomen en integreren in de hulppraktijk.
Complexiteit van gezinnen en ongeschikte focus Een
reductionistische benadering van oorzaak en gevolg, typisch voor EBP,
sluit vaak niet goed aan bij de complexiteit van gezinnen. De nadruk op
symptoomvermindering kan afleiden van bredere ontwikkelingsdoelen en
welzijn. Veranderingen in de situatie van gezinnen worden niet altijd
meegenomen, waardoor de effectiviteit van hulp kan ondermijnen.
Een normatieve en contextgerichte benadering De tekst benadrukt
dat een reflectieve en normatieve benadering binnen EBP nodig is.
Voorbeeld van Biesta laat zien dat het niet alleen draait om effectiviteit,
maar ook om bredere opvoedkundige en maatschappelijke doelen. Hulp
, moet aansluiten bij wensen en behoeften van jongeren en gezinnen, zeker
in complexe situaties met uiteenlopende normen en waarden.
Conclusie: Een genuanceerde aanpak Tot slot pleit de tekst voor een
meer genuanceerde, kritische en contextbewuste vorm van jeugdzorg.
Hulp moet niet uitsluitend gericht zijn op bewijs en effectiviteit, maar ook
op welzijn, autonomie en de principes die gezinnen belangrijk vinden.
In de tekst wordt onderscheid gemaakt tussen algemeen werkzame
factoren en specifiek werkzame factoren in hulpverlening en
jeugdhulp.
1. Algemeen werkzame factoren (common factors)
Deze factoren zijn cliënt- en relatiegebonden elementen die in vrijwel
elke vorm van hulp bijdragen aan het resultaat. Enkele voorbeelden:
1. Cliëntfactoren
Eigenschappen van de cliënt zelf, zoals motivatie, veerkracht,
talenten, steun uit omgeving. Deze bepalen een groot deel van het
succes van de hulp.
2. Hulpverlenersfactoren
De competenties van de hulpverlener, zoals vertrouwen opbouwen,
empathie, betrokkenheid en communicatieve vaardigheden.
3. Alliantiefactoren
De kwaliteit van de samenwerking tussen cliënt en hulpverlener. Een
goede werkrelatie blijkt sterk samen te hangen met positieve
uitkomsten.
4. Placebo- of verwachtingseffecten
De positieve invloed van het geloof van cliënten in de hulp, los van
de precieze methoden of technieken.
Sommige auteurs benadrukken dat deze factoren zwaarder wegen dan
technische methoden en dat interventies vooral een vehikel zijn om deze
algemene factoren te activeren.
2. Specifiek werkzame factoren
Deze verwijzen naar concrete technieken, methoden of
interventies binnen een bepaalde aanpak (zoals Triple-P, MST).
Ze beschrijven wat een hulpverlener precies doet en welke stappen
daarbij horen.
Er is veel debat over:
of specifieke methoden op zichzelf effectief zijn;
