Samenvatting GTM (reader H5,6,7,9,11,12,18)
Hoofdstuk 5: Belangrijke organisaties in de luchtvrachtketen
5.1 De international Civil Aviation Organization (ICAO)
De ICAO is opgericht op 7 december 1944 in Chicago. Als onderdeel van de Verenigde
Naties houdt deze zich op vele terreinen bezig met de burgerluchtvaart. De ICAO is
verantwoordelijk voor het ontwikkelen van standaarden en regelingen op het gebied van
luchtwaardigheid, veiligheid, efficiëntie en betrouwbaarheid van het luchtvervoer en
dienst als coördinatiepunt voor de samenwerking tussen de 185 lidstaten.
Meer in detail zijn de volgende taken te onderscheiden:
- Ontwikkeling en aanpassing van internationale richtlijnen en alle zaken die verband
houden met vliegoperaties, luchtwaardigheid en de vele faciliteiten en diensten om dit te
ondersteunen.
- Ontwikkeling, samen met de lidstaten, van regionale procedures op het gebied van
vliegtuignavigatie
- Ondersteuning van de leden bij de ontwikkeling van procedures op het gebied van
luchtvaartbeveiliging.
- formaliteiten op het gebied van douane, immigratie en volksgezondheid stroomlijnen.
- Wereldwijd data over de luchtvaart verzamelen en publiceren van statische en
economische gegevens
- Ontwikkelen van wetgeving op het gebied van internationale luchtvaart.
- De invloed van de luchtvaart op het milieu en publicatie van studies hierover
bestuderen.
Vanwege de vele raakvlakken die de ICAO heeft met de IATA werkt men deze organisatie
intensief samen. Daarnaast komen alle aangesloten landen minstens eens per drie jaar bij
elkaar en vormen zij de Assemblée. Dit orgaan houdt toezicht op alle werkzaamheden
van de organisaties.
5.2 De International Air Transport Association (IATA)
De IATA is een wereldwijde organisatie waarin een groot aantal luchtvaartmaatschappijen
(carriers) is verenigd. Dit in tegenstelling tot de ICAO waaraan de nationale overheden
van de lidstaten deelnemen. De organisatie werd opgericht in april 1945. Ze
vertegenwoordigen de belangen van de luchtvaartmaatschappijen. Men regelt de
luchtvaartdocumenten en de betalingen.
De resultaten zijn de standaard airwaybill en de Interline Agreements. Dat wil zeggen dat
als er twee of meer carriers binnen een traject een luchtvrachtzending vervoeren, zij
elkaars voorwaarden en tarieven overnemen. Hierdoor werd het mogelijk een traject waar
meerdere carriers bij betrokken waren, op een en dezelfde Air Waybill uit te voeren.
Recent werd door IATA het Cargo Account Settlement System (CASS) opgezet, hiermee
kunnen jaarlijks miljoenen airwaybills tussen agenten en luchtvaartmaatschappijen
worden verrekend.
Toch kleven er enige nadelen aan de organisatie. Met anme door de bevoegdheden op
het gebied van tarieven en de tendens om alleen naar de eigen schakel (de carriers) in de
keten te kijken., wekt de IATA de indruk weinig oog te hebben voor de belangen van de
verladers, de uiteindelijke klanten van de organisatie.
5.3 De International Air Cargo Association (TIACA)
,Deze organisatie is een van de breedst georganiseerde in de luchtvrachtindustrie. Zij
heeft haar leden over de gehele wereld te weten luchtvaartmaatschappijen, expediteurs,
luchthavens, vliegtuigfabrikanten, afhandelaars, consultants en onderwijsinstellingen.
Haar missie bestaat onder meer uit:
- Stimuleren van de luchtvrachtindustrie als belangrijke kracht in de wereldhandel.
- Eenheid en samenwerking tussen haar leden bevorderen.
- Bevorderen van innovatie en delen van kennis
- Behartigen van de belangen van de totale luchtvrachtindustrie
5.4 De Air Transport Association of America (ATA)
Dit is opgericht in 1936. Het houdt zich vanaf de vroege dagen bezig met het promoten
van de luchtvervoer, zowel passagiers als vracht, vliegveiligheid, technologie en het
onderhouden van relaties met de Amerikaanse overheid.
Nagenoeg alle belangrijke carriers uit Noord- en Midden Amerika zijn lid van de
organisatie en deze heeft daarnaast vijf internationale leden. Maar ook de integrators en
de grote luchtvrachtexpiditeurs die over eigen vliegtuigen beschikken mag de ATA tot
haar leden rekenen. In feite is de ATA de Amerikaanse tegenhanger van de IATA maar er
is een samenwerkingsverband tussen beide organisaties waardoor men op een aantal
terreinen de krachten kan bundelen.
5.5 De International Federation of Freight Forwarders’ Associations (FIATA)
Wereldwijd zijn de expediteurs georganiseerd in de FIATA. Opgericht in 1926. In de
uitvoerende sfeer kent de FIATA de zogenaamde ‘Advisory Bodies’ die zich met specifieke
terreinen bezighouden als gevaarlijke stoffen, juridische zaken en public relations. Een
speciale tak van de FIATA is het ‘Airfreight Institute’. Deze heeft als belangrijkste
doelstelling het bevorderen, beschermen en verdedigen van de belangen van de
expediteurs en agenten in de luchtvrachtindustrie.
Hoofdstuk 6: De verlader en de expediteur
6.1 De verlader
De luchtvracht keten begint bij de verlader. Hij zorgt voor de juist verpakking, de juiste
labelling voor de kenmerking en de behandelingsvoorschriften van de goederen.
Net als de spelers in de luchtvrachtindustrie hebben ook de verladers zich nationaal en
internationaal georganiseerd. De ‘Shippers Councils’ waarin de verladers verenigd zijn,
behartigen hun belangen.
6.2 De rol van de luchtvrachtexpediteur
De luchtvrachtexpediteur wordt ook wel agent genoemd. Voor zowel de verlader als
uiteindelijke ontvanger van goederen speelt de agent een centrale rol.
In conceptuele zin is de rol van de expediteur in drie hoofdgebieden onder te verdelen:
- het kenniscentrum
- de uitvoerder en coördinator
- de relatiebeheerder
Het kenniscentrum
Een expediteur werkt altijd voor rekening en risico van de verlader maar ook in diens
belang. De verlader is zijn klant maar de expediteur is geen eigenaar van de goederen
die hij laat verveoren, hij werkt met relatief smalle marges en heeft een bemiddelende
, rol. Zijn risico’s dekt hij af met algemene voorwaarden en zijn kracht licht vooral op het
gebied van kennis van de internationale handel. Voor de verlader is hij een verlangstuk
waarop deze blindelings moet kunnen vertrouwen gezien de grote belangen die er op het
spel staan. Een expediteur moet de verlader in alle opzichten deskundig kunnen
adviseren en daardoor veel kennis in huis hebben op alle werkterreinen.
Ook op het gebied van douanewetgeving, voor inkomende en uitgaande stromen ligt het
specialisme van de expditeur. Het andere kennisterrein ligt op het gebied van de
luchtvrachtmodaliteit zelf. Hier komt de rol van vervoersarchitect naar voren. Gewapend
met een grote kennis van de luchtvracht, is hij voor de verlader de eerst
verantwoordelijke om een verzending efficiënt te doen verlopen. Maar ook op het gebied
van zendingen die meer specifieke transportplanning vereisen, doet de verlader een
beroep op zijn expediteur. Op dit gebied moet men denken aan het opzetten van speciaal
vervoer (charters). Ook de afhandeling van bijzonder ladingen zoals levend ehave,
bederfelijke goederen en gevaarlijke stoffen vereisen een specialistische benadering.
De uitvoerder en coördinator
Als uitvoerende partij neemt de expediteur de taken op zich die nodig zijn om goederen
fysiek bij de carriers aan te leveren, voorzien van de juiste documenten en
overeenkomstig de transportplanning. Aan de importzijde is zijn taak tegenovergesteld,
namelijk de goederen bij de carrier of diens afhandelaar ophalen, inklaren en bij de
eindbestemming afleveren. In al deze facetten geeft de expediteur uitvoering aan het
transportplan van de verlader en heeft daarvoor een specifieke infrastructuur opgezet.
Die structuur wordt gekenmerkt door wat men ook wel ‘non-asset based’ noemt. Dat wil
zeggen dat de expediteur niet over eigen internationale vervoermiddelen beschikt maar
de verbinding legt tussen verlader, voervoerder en eindafnemer. Zijn infrastructuur is dus
vooral gericht op het voor- en natraject van een transport. Hij geeft vorm aan het
transportplan van de verlader door dit plan qua vervoersdocumentatie vast te leggen op
daartoe vastgestelde documenten. Hij zorgt er tevens voor dat de goederen in de
luchtvrachtketen worden ingebracht, herkenbaar blijven en tenslotte hun
eindbestemming vinden, overeenkomstig de eisen die alle schakels in de keten stellen.
De expediteurs zal moeten beschikken over een IT-structuur die hem in staat stelt de
goederenstroom snel en efficiënt te verwerken, waarna hij met Tracking & Tracing-
systemen de vinger aan de pols houdt.
De relatiebeheerder
De derde en laatste functie is te karakteriseren als beheerder van relaties. Zo is er een
commerciële relatie met de verlader, luchtvaartmaatschappij en eindontvanger, omdat
voornamelijk deze schakels in de keten de marge van de expediteur beïnvloeden. Hij
genereert omzet door de waarde die hij toevoegt en de activiteiten die hij uitvoert voor
en namens de verlader. Van de luchtvaartmaatschappijen ontvangt hij commissie voor de
aangebrachte landing en hij is in staat op basis van zijn totale volume extra kortingen te
bedingen.
Er is een tri-partite-relatie, waarbij verlader en luchtvaartmaatschappij om de tafel zitten
om tarieven af te spreken voor een port-to-port traject.
Er is een operationele relatie met de afhandelaren, douane en andere
overheidsinstanties. Deze schakels in de keten zijn voor hem onmisbaar om te kunnen
functioneren maar zijn in feite een niet beïnvloedbare externe factor.
Hoofdstuk 5: Belangrijke organisaties in de luchtvrachtketen
5.1 De international Civil Aviation Organization (ICAO)
De ICAO is opgericht op 7 december 1944 in Chicago. Als onderdeel van de Verenigde
Naties houdt deze zich op vele terreinen bezig met de burgerluchtvaart. De ICAO is
verantwoordelijk voor het ontwikkelen van standaarden en regelingen op het gebied van
luchtwaardigheid, veiligheid, efficiëntie en betrouwbaarheid van het luchtvervoer en
dienst als coördinatiepunt voor de samenwerking tussen de 185 lidstaten.
Meer in detail zijn de volgende taken te onderscheiden:
- Ontwikkeling en aanpassing van internationale richtlijnen en alle zaken die verband
houden met vliegoperaties, luchtwaardigheid en de vele faciliteiten en diensten om dit te
ondersteunen.
- Ontwikkeling, samen met de lidstaten, van regionale procedures op het gebied van
vliegtuignavigatie
- Ondersteuning van de leden bij de ontwikkeling van procedures op het gebied van
luchtvaartbeveiliging.
- formaliteiten op het gebied van douane, immigratie en volksgezondheid stroomlijnen.
- Wereldwijd data over de luchtvaart verzamelen en publiceren van statische en
economische gegevens
- Ontwikkelen van wetgeving op het gebied van internationale luchtvaart.
- De invloed van de luchtvaart op het milieu en publicatie van studies hierover
bestuderen.
Vanwege de vele raakvlakken die de ICAO heeft met de IATA werkt men deze organisatie
intensief samen. Daarnaast komen alle aangesloten landen minstens eens per drie jaar bij
elkaar en vormen zij de Assemblée. Dit orgaan houdt toezicht op alle werkzaamheden
van de organisaties.
5.2 De International Air Transport Association (IATA)
De IATA is een wereldwijde organisatie waarin een groot aantal luchtvaartmaatschappijen
(carriers) is verenigd. Dit in tegenstelling tot de ICAO waaraan de nationale overheden
van de lidstaten deelnemen. De organisatie werd opgericht in april 1945. Ze
vertegenwoordigen de belangen van de luchtvaartmaatschappijen. Men regelt de
luchtvaartdocumenten en de betalingen.
De resultaten zijn de standaard airwaybill en de Interline Agreements. Dat wil zeggen dat
als er twee of meer carriers binnen een traject een luchtvrachtzending vervoeren, zij
elkaars voorwaarden en tarieven overnemen. Hierdoor werd het mogelijk een traject waar
meerdere carriers bij betrokken waren, op een en dezelfde Air Waybill uit te voeren.
Recent werd door IATA het Cargo Account Settlement System (CASS) opgezet, hiermee
kunnen jaarlijks miljoenen airwaybills tussen agenten en luchtvaartmaatschappijen
worden verrekend.
Toch kleven er enige nadelen aan de organisatie. Met anme door de bevoegdheden op
het gebied van tarieven en de tendens om alleen naar de eigen schakel (de carriers) in de
keten te kijken., wekt de IATA de indruk weinig oog te hebben voor de belangen van de
verladers, de uiteindelijke klanten van de organisatie.
5.3 De International Air Cargo Association (TIACA)
,Deze organisatie is een van de breedst georganiseerde in de luchtvrachtindustrie. Zij
heeft haar leden over de gehele wereld te weten luchtvaartmaatschappijen, expediteurs,
luchthavens, vliegtuigfabrikanten, afhandelaars, consultants en onderwijsinstellingen.
Haar missie bestaat onder meer uit:
- Stimuleren van de luchtvrachtindustrie als belangrijke kracht in de wereldhandel.
- Eenheid en samenwerking tussen haar leden bevorderen.
- Bevorderen van innovatie en delen van kennis
- Behartigen van de belangen van de totale luchtvrachtindustrie
5.4 De Air Transport Association of America (ATA)
Dit is opgericht in 1936. Het houdt zich vanaf de vroege dagen bezig met het promoten
van de luchtvervoer, zowel passagiers als vracht, vliegveiligheid, technologie en het
onderhouden van relaties met de Amerikaanse overheid.
Nagenoeg alle belangrijke carriers uit Noord- en Midden Amerika zijn lid van de
organisatie en deze heeft daarnaast vijf internationale leden. Maar ook de integrators en
de grote luchtvrachtexpiditeurs die over eigen vliegtuigen beschikken mag de ATA tot
haar leden rekenen. In feite is de ATA de Amerikaanse tegenhanger van de IATA maar er
is een samenwerkingsverband tussen beide organisaties waardoor men op een aantal
terreinen de krachten kan bundelen.
5.5 De International Federation of Freight Forwarders’ Associations (FIATA)
Wereldwijd zijn de expediteurs georganiseerd in de FIATA. Opgericht in 1926. In de
uitvoerende sfeer kent de FIATA de zogenaamde ‘Advisory Bodies’ die zich met specifieke
terreinen bezighouden als gevaarlijke stoffen, juridische zaken en public relations. Een
speciale tak van de FIATA is het ‘Airfreight Institute’. Deze heeft als belangrijkste
doelstelling het bevorderen, beschermen en verdedigen van de belangen van de
expediteurs en agenten in de luchtvrachtindustrie.
Hoofdstuk 6: De verlader en de expediteur
6.1 De verlader
De luchtvracht keten begint bij de verlader. Hij zorgt voor de juist verpakking, de juiste
labelling voor de kenmerking en de behandelingsvoorschriften van de goederen.
Net als de spelers in de luchtvrachtindustrie hebben ook de verladers zich nationaal en
internationaal georganiseerd. De ‘Shippers Councils’ waarin de verladers verenigd zijn,
behartigen hun belangen.
6.2 De rol van de luchtvrachtexpediteur
De luchtvrachtexpediteur wordt ook wel agent genoemd. Voor zowel de verlader als
uiteindelijke ontvanger van goederen speelt de agent een centrale rol.
In conceptuele zin is de rol van de expediteur in drie hoofdgebieden onder te verdelen:
- het kenniscentrum
- de uitvoerder en coördinator
- de relatiebeheerder
Het kenniscentrum
Een expediteur werkt altijd voor rekening en risico van de verlader maar ook in diens
belang. De verlader is zijn klant maar de expediteur is geen eigenaar van de goederen
die hij laat verveoren, hij werkt met relatief smalle marges en heeft een bemiddelende
, rol. Zijn risico’s dekt hij af met algemene voorwaarden en zijn kracht licht vooral op het
gebied van kennis van de internationale handel. Voor de verlader is hij een verlangstuk
waarop deze blindelings moet kunnen vertrouwen gezien de grote belangen die er op het
spel staan. Een expediteur moet de verlader in alle opzichten deskundig kunnen
adviseren en daardoor veel kennis in huis hebben op alle werkterreinen.
Ook op het gebied van douanewetgeving, voor inkomende en uitgaande stromen ligt het
specialisme van de expditeur. Het andere kennisterrein ligt op het gebied van de
luchtvrachtmodaliteit zelf. Hier komt de rol van vervoersarchitect naar voren. Gewapend
met een grote kennis van de luchtvracht, is hij voor de verlader de eerst
verantwoordelijke om een verzending efficiënt te doen verlopen. Maar ook op het gebied
van zendingen die meer specifieke transportplanning vereisen, doet de verlader een
beroep op zijn expediteur. Op dit gebied moet men denken aan het opzetten van speciaal
vervoer (charters). Ook de afhandeling van bijzonder ladingen zoals levend ehave,
bederfelijke goederen en gevaarlijke stoffen vereisen een specialistische benadering.
De uitvoerder en coördinator
Als uitvoerende partij neemt de expediteur de taken op zich die nodig zijn om goederen
fysiek bij de carriers aan te leveren, voorzien van de juiste documenten en
overeenkomstig de transportplanning. Aan de importzijde is zijn taak tegenovergesteld,
namelijk de goederen bij de carrier of diens afhandelaar ophalen, inklaren en bij de
eindbestemming afleveren. In al deze facetten geeft de expediteur uitvoering aan het
transportplan van de verlader en heeft daarvoor een specifieke infrastructuur opgezet.
Die structuur wordt gekenmerkt door wat men ook wel ‘non-asset based’ noemt. Dat wil
zeggen dat de expediteur niet over eigen internationale vervoermiddelen beschikt maar
de verbinding legt tussen verlader, voervoerder en eindafnemer. Zijn infrastructuur is dus
vooral gericht op het voor- en natraject van een transport. Hij geeft vorm aan het
transportplan van de verlader door dit plan qua vervoersdocumentatie vast te leggen op
daartoe vastgestelde documenten. Hij zorgt er tevens voor dat de goederen in de
luchtvrachtketen worden ingebracht, herkenbaar blijven en tenslotte hun
eindbestemming vinden, overeenkomstig de eisen die alle schakels in de keten stellen.
De expediteurs zal moeten beschikken over een IT-structuur die hem in staat stelt de
goederenstroom snel en efficiënt te verwerken, waarna hij met Tracking & Tracing-
systemen de vinger aan de pols houdt.
De relatiebeheerder
De derde en laatste functie is te karakteriseren als beheerder van relaties. Zo is er een
commerciële relatie met de verlader, luchtvaartmaatschappij en eindontvanger, omdat
voornamelijk deze schakels in de keten de marge van de expediteur beïnvloeden. Hij
genereert omzet door de waarde die hij toevoegt en de activiteiten die hij uitvoert voor
en namens de verlader. Van de luchtvaartmaatschappijen ontvangt hij commissie voor de
aangebrachte landing en hij is in staat op basis van zijn totale volume extra kortingen te
bedingen.
Er is een tri-partite-relatie, waarbij verlader en luchtvaartmaatschappij om de tafel zitten
om tarieven af te spreken voor een port-to-port traject.
Er is een operationele relatie met de afhandelaren, douane en andere
overheidsinstanties. Deze schakels in de keten zijn voor hem onmisbaar om te kunnen
functioneren maar zijn in feite een niet beïnvloedbare externe factor.
