Datum : 13 oktober 2020
Vak : Bachelor werkgroep 1
Paper: De nieuwe ggz wet, een bureaucratisch monster
Aantal woorden : 1998
, De nieuwe ggz wet, een bureaucratisch monster
In het artikel ‘de mens verdwijnt uit beeld’ van De Groene Amsterdammer (2020) wordt
gesproken over de Wet verplichte geestelijke gezondheidszorg (Wvggz), die gedwongen
behandeling beter had moeten regelen voor mensen die door een psychische stoornis een
gevaar zijn voor zichzelf, of voor anderen. Deze wet komt voort uit een groeiend aantal
dwangopnames, wat naast kostbaar, ook traumatiserend is. De Wvggz zou ‘behandeling op
maat’ geven. Psychologen geven juist aan dat de wet geen zorg op maat biedt, maar de
humane zorg zelfs in de weg staat (Koopman & Spijkerman, 2020).
De nieuwe wet is vooralsnog weinig succesvol. Mede door de tussenkomst van corona is het
te vroeg voor conclusies, maar duidelijk is dat de nieuwe regels leiden tot verwarring en
frustratie bij zowel patiënten als werknemers in de zorg. In het artikel volgde het platform
voor onderzoeksjournalistiek Investico afgelopen half jaar de invoering van de dwangwet.
Ruim vijftig betrokkenen, waaronder zorgprofessionals, (vertegenwoordigers van) patiënten,
juristen en burgemeesters gaven aan dat de talloze regels rond gedwongen behandeling de
zorg eerder slechter maken dan beter. Al het schrijfwerk van de wet gaat ten koste van goede
zorg, vinden de zorgverleners. Ze zouden die tijd liever besteden aan praten met de patiënt,
om te kijken hoe je onvrijwillige zorg kunt voorkomen.
Vanaf het begin van het invoeren van deze wet botsten de belangen; vertegenwoordigers van
patiënten drongen aan om zoveel mogelijk manieren van dwang te kunnen stoppen.
Burgemeesters en politie wilden juist meer mogelijkheden om in te grijpen. De wet zou dan
ook bedoeld zijn om de mensenrechten te bewaken: Dwangtoepassing mag alleen als het écht
niet anders kan en alleen via een uiterst zorgvuldige procedure.
De wet moet de mensenrechten beschermen, maar het verslechtert juist de toestand omdat
mensen niet meer behandeld willen worden. Patiëntenrechten advocaat Dick Poot geeft in het
artikel aan dat hij niet ziet wat zijn cliënten aan de bureaucratie hebben: “Voor mij is het
ondoenlijk om het met hen te bespreken. Niet vanwege de tijd, die moet je dan maar maken,
maar omdat het nauwelijks uit te leggen valt.” (Koopman & Spijkerman, 2020). Poot merkt
dat zijn cliënten er angstig van worden. De bureaucratie in de wet zorgt voor het strikt houden
aan de regels en protocollen waardoor zorgprofessionals niet de zorg kunnen geven die zij
zouden willen geven in verschillende situaties en bij verschillende personen, waardoor
2
Vak : Bachelor werkgroep 1
Paper: De nieuwe ggz wet, een bureaucratisch monster
Aantal woorden : 1998
, De nieuwe ggz wet, een bureaucratisch monster
In het artikel ‘de mens verdwijnt uit beeld’ van De Groene Amsterdammer (2020) wordt
gesproken over de Wet verplichte geestelijke gezondheidszorg (Wvggz), die gedwongen
behandeling beter had moeten regelen voor mensen die door een psychische stoornis een
gevaar zijn voor zichzelf, of voor anderen. Deze wet komt voort uit een groeiend aantal
dwangopnames, wat naast kostbaar, ook traumatiserend is. De Wvggz zou ‘behandeling op
maat’ geven. Psychologen geven juist aan dat de wet geen zorg op maat biedt, maar de
humane zorg zelfs in de weg staat (Koopman & Spijkerman, 2020).
De nieuwe wet is vooralsnog weinig succesvol. Mede door de tussenkomst van corona is het
te vroeg voor conclusies, maar duidelijk is dat de nieuwe regels leiden tot verwarring en
frustratie bij zowel patiënten als werknemers in de zorg. In het artikel volgde het platform
voor onderzoeksjournalistiek Investico afgelopen half jaar de invoering van de dwangwet.
Ruim vijftig betrokkenen, waaronder zorgprofessionals, (vertegenwoordigers van) patiënten,
juristen en burgemeesters gaven aan dat de talloze regels rond gedwongen behandeling de
zorg eerder slechter maken dan beter. Al het schrijfwerk van de wet gaat ten koste van goede
zorg, vinden de zorgverleners. Ze zouden die tijd liever besteden aan praten met de patiënt,
om te kijken hoe je onvrijwillige zorg kunt voorkomen.
Vanaf het begin van het invoeren van deze wet botsten de belangen; vertegenwoordigers van
patiënten drongen aan om zoveel mogelijk manieren van dwang te kunnen stoppen.
Burgemeesters en politie wilden juist meer mogelijkheden om in te grijpen. De wet zou dan
ook bedoeld zijn om de mensenrechten te bewaken: Dwangtoepassing mag alleen als het écht
niet anders kan en alleen via een uiterst zorgvuldige procedure.
De wet moet de mensenrechten beschermen, maar het verslechtert juist de toestand omdat
mensen niet meer behandeld willen worden. Patiëntenrechten advocaat Dick Poot geeft in het
artikel aan dat hij niet ziet wat zijn cliënten aan de bureaucratie hebben: “Voor mij is het
ondoenlijk om het met hen te bespreken. Niet vanwege de tijd, die moet je dan maar maken,
maar omdat het nauwelijks uit te leggen valt.” (Koopman & Spijkerman, 2020). Poot merkt
dat zijn cliënten er angstig van worden. De bureaucratie in de wet zorgt voor het strikt houden
aan de regels en protocollen waardoor zorgprofessionals niet de zorg kunnen geven die zij
zouden willen geven in verschillende situaties en bij verschillende personen, waardoor
2
