Industriële productie
Hoofdstuk 1
De industriële productietechnieken ontstond tegen eind 18 de eeuw. Zoals de
stoommachine, de opkomst hiervan markeert het tijdstip waarop men in staat
was om de principes van de natuurkunde, mechnanica en productietechniek toe
te passen voor het ontwerpen fabriceren van bruikbare rendabele werktuigen.
Deze ontwikkeling wordt ook algemeen beschouwd als het begin van de opkomst
van de mechnische industrie.
Het beschikbaar komen van zeer grote hoeveelheden energie op één plaats
luidde de eerste industriële revolutie in. Deze werd gekenmerkt door de opkomst
van grote industriële bedrijven, die in plaats kwamen van de kleine
ambachtelijke bedrijfjes. Een van de belangrijkste kenmerken van de
industrialisatie is het bijeenbrengen van productiemiddelen in een georganiseerd
verband. De ontwikkeling van industriële bedrijven bracht zeer grote sociale
problemen met zicht mee. Vanaf het einde van de 19 de eeuw, zo’n 100 jaar na het
begin, kwam hier heel geleidelijk verbetering door de ontwikkeling van
parlementaire democratie en van de vakbeweging. Een van de eerste tekenen
van massale onvrede onder de arbeiders was de opstand omstreeks 1815 van de
“Luddieten”, Engelse textielarbeiders van Ned Ludd de voor die tijd moderne
weefgetouwen vernielden uit vrees voor verlies van hun werkgelegenheid. De
luddieten hebben hun moderne navolgers: in de zeventiger jaren van de
twintigste eeuw werd in de Nederlandse politiek de invoering af te remmen en
daardoor werkgelegenheid te behouden. Andere probelen die ontstonden bij het
produceren op grote schaal waren gebrek aan kapitaal en geschoolde
werkkrachten, de spreiding van taken en de daarmee gepaard gaande
specialisatie. Als gevolg van dit laatste ontstond een complexe organisatie en
werd de communicatie tussen de verschillende afdelingen steeds moeilijker. In
het begin van de twintigste eeuw volgende nieuwe belangerijke ontwikkelingen.
Ook hier waren steeds technische doorbraken nodig om technieken, die in
principe al bekend waren, ook praktisch toe te kunnen passen. De duidelijkste en
belanrijkste trend over de afgelopen eeur is echter de enoromre toename van de
nauwkeurigheid waarmee zeer uiteenlopende fabricagebewerkingen en
materiaalbehandelingen kunnen worden uitgevoerd. Dit is gedurende de
afgelopen decennia de drijvende kracht geweest achter een van
productvernieuwingen die het beste aangeduid kan worden met miniaturisatie.
Daarmee word gelijk dudielijk dat de maakbaarheid de grootste belemmering
vormt voor productvernieuwingen. De huidige ontwikkelingen op het gebied van
microtechnologie en de daarmee gekoppelde productiemogelijkheden in de
micro-elktronica, komen voort uit de voortgaande behoefte tot miniaturisering.
Deze ontwikkelingen richten zich voornamelijk op de precisefabricage. Vanuit
mechanisch oogpunt kan de nanotechnologie worden beschoud als een
logische voortzetting van de microtechnologie.
Bij het verder groeien van de ondernemingen en het voortschrijden van de
technische ontwikkeling, werden de producten en processen steeds
ingewikkelder. Dit leidde in de eerste helft van de 20 ste eeuw, tot onderscheid van
de verschillende bedrijfsfuncties en zelfs tot onderscheid binnen de
bedrijfsfuncties. Gelijksoortige taken werden bijeengebracht in afzonderlijke
organisatorische eenheden binne het bedrijf. De bedrijfsfuncities moeten elkaar
ondersteunen en daartoe is communicatie nodig. Als de communicatie tussen
de bedrijfsfuncties niet behoorlijk werkt, is het vrijwel onmogelijk om aan alle
eisen, die aan het product worden gesteld te voldoen. Communicatie vraagt in
eerste plaats de bereidheid om overleg te plegen met mensen uit andere
vakgebieden. Daarnaast is er ook een voldoende mate van deskundigheid nodig.
, Ook moet het betrokken personeel de benodigde gegevens kunnen beschikken of
toegang hebben tot de communicatiekanalen die deze gegevens leveren.
De totaalserie geeft de orde van grootte aan van het tatale aantal stuks dat van
één model (met eventuele varianten) wordt geproduceerd. De aantallen gelden
voor producten die al een commercieel succes mogen worden beschouwd.
De productlevenscyclus is de tijdsduur waarin een product met succes kan
worden verkocht.
De ontwikkelingstijd is de tijdsduur van het ontwikkeltraject tot een productrijp
ontwerp. De productlevensduur is de gemiddelde levensduur van een
exemplaar van het product.
De totaalserie is de belangrijkste factor bij het vaststellen van de
productiemethode. De productlevenscyclus en de ontwikkelingstijd bepalen de
gang van zaken bij de productontwikkeling. De productlevensduur bepaalt de
inspanningen benodigd op het gebied van serviceverlening en van de
archivering van gegevens. Het aantal componenten is een indicatie van de
complexiteit, zowel van de productontwikkeling als van het fabricageproces.
Ontwerper staat altijd voor keuzeproblemen, de keuzen worden bepaald door
verschillende overwegingen zoals:
- Functie, de functionele eisen die aan de onderdelen van het apparaat
gesteld worden, zijn sterkte, stijfhied en nauwkeurigheid.
- Estherishe eisen, het gewenste uiterlijk van het apparaat.
Overwegingen bij de mogelijke combinaties van materiaalkeuze en
fabricagemethode zijn:
- Kostprijs, hierbij zijn de seriegrootte en de te verwachten varianten en het
aantal onderdelen bepalend
- Levertijd,
- Beschikbare productietechnieken
- Leverbaarheid
- Onderhoud
- Recycling
Bij het oervormen wordt materiaalmet een niet gedefinieerde vorm rechtstreeks
omgezet in een wel gedefinieerde vorm. In de meeste gevallen is het
uitgangsmateriaal een vloeistof= vloeibare omgeving ofwel gieten . Tweede
mogelijkheid is uit gaan van materiaal materiaal in poedervorm, dat onder hoge
druk in een vorm geperst e vervolgens verhit tot tempraturen dichtbij het
smeltpunt, deze laast stap = sinteren. Ook op deze manier wordt een
samenhangend onderdeel verkregen. Bij het verwerken van metalen of
metaallegeringen spreekt men van poedermetallurgie.
Bij het omvormen wordt het vermogen van materialen om, onder invloed van
krachten,blijvende vervormingen te ondergaan benut. De samenhang van het
materiaal blijft behouden, de massa en het volume blijven constant. De
omvormtechnieken voor metalen zijn te verdelen in twee groepen, massief
omvormen = kan het materiaal in alle richtingen grote vormveranderingen
ondergaan. De benodigde krachten zijn groot in vergelijking met de krachten die
optreden bij omvormen van plaatsmateriaal. Bij plaatvormen zijn de
vervormingen loodrecht op het vlak van de plaat ondergeschikt belang voor het
vormen van het onderdeel.
Scheiden en afnemen, bij deze bewerkingen wordt de samenhang van het
uitgangsmateriaal verbroken. Het product komt tot stand door het verwijderen
van overtollig materiaal. Bij het scheiden blijt het overtollige materiaal in
principe als zodanig bruikbaar. Bij het afnemen wordt het overtollige materiaal
fijn verdeeld of zelfs chemisch gebonden, zodat er geen bruikbaar materiaal
overblijft. Een algemeen kenmerk van de mechanische afnemende bewerking is
dat de vorm van het product wordt verkregen door het sturen van een
Hoofdstuk 1
De industriële productietechnieken ontstond tegen eind 18 de eeuw. Zoals de
stoommachine, de opkomst hiervan markeert het tijdstip waarop men in staat
was om de principes van de natuurkunde, mechnanica en productietechniek toe
te passen voor het ontwerpen fabriceren van bruikbare rendabele werktuigen.
Deze ontwikkeling wordt ook algemeen beschouwd als het begin van de opkomst
van de mechnische industrie.
Het beschikbaar komen van zeer grote hoeveelheden energie op één plaats
luidde de eerste industriële revolutie in. Deze werd gekenmerkt door de opkomst
van grote industriële bedrijven, die in plaats kwamen van de kleine
ambachtelijke bedrijfjes. Een van de belangrijkste kenmerken van de
industrialisatie is het bijeenbrengen van productiemiddelen in een georganiseerd
verband. De ontwikkeling van industriële bedrijven bracht zeer grote sociale
problemen met zicht mee. Vanaf het einde van de 19 de eeuw, zo’n 100 jaar na het
begin, kwam hier heel geleidelijk verbetering door de ontwikkeling van
parlementaire democratie en van de vakbeweging. Een van de eerste tekenen
van massale onvrede onder de arbeiders was de opstand omstreeks 1815 van de
“Luddieten”, Engelse textielarbeiders van Ned Ludd de voor die tijd moderne
weefgetouwen vernielden uit vrees voor verlies van hun werkgelegenheid. De
luddieten hebben hun moderne navolgers: in de zeventiger jaren van de
twintigste eeuw werd in de Nederlandse politiek de invoering af te remmen en
daardoor werkgelegenheid te behouden. Andere probelen die ontstonden bij het
produceren op grote schaal waren gebrek aan kapitaal en geschoolde
werkkrachten, de spreiding van taken en de daarmee gepaard gaande
specialisatie. Als gevolg van dit laatste ontstond een complexe organisatie en
werd de communicatie tussen de verschillende afdelingen steeds moeilijker. In
het begin van de twintigste eeuw volgende nieuwe belangerijke ontwikkelingen.
Ook hier waren steeds technische doorbraken nodig om technieken, die in
principe al bekend waren, ook praktisch toe te kunnen passen. De duidelijkste en
belanrijkste trend over de afgelopen eeur is echter de enoromre toename van de
nauwkeurigheid waarmee zeer uiteenlopende fabricagebewerkingen en
materiaalbehandelingen kunnen worden uitgevoerd. Dit is gedurende de
afgelopen decennia de drijvende kracht geweest achter een van
productvernieuwingen die het beste aangeduid kan worden met miniaturisatie.
Daarmee word gelijk dudielijk dat de maakbaarheid de grootste belemmering
vormt voor productvernieuwingen. De huidige ontwikkelingen op het gebied van
microtechnologie en de daarmee gekoppelde productiemogelijkheden in de
micro-elktronica, komen voort uit de voortgaande behoefte tot miniaturisering.
Deze ontwikkelingen richten zich voornamelijk op de precisefabricage. Vanuit
mechanisch oogpunt kan de nanotechnologie worden beschoud als een
logische voortzetting van de microtechnologie.
Bij het verder groeien van de ondernemingen en het voortschrijden van de
technische ontwikkeling, werden de producten en processen steeds
ingewikkelder. Dit leidde in de eerste helft van de 20 ste eeuw, tot onderscheid van
de verschillende bedrijfsfuncties en zelfs tot onderscheid binnen de
bedrijfsfuncties. Gelijksoortige taken werden bijeengebracht in afzonderlijke
organisatorische eenheden binne het bedrijf. De bedrijfsfuncities moeten elkaar
ondersteunen en daartoe is communicatie nodig. Als de communicatie tussen
de bedrijfsfuncties niet behoorlijk werkt, is het vrijwel onmogelijk om aan alle
eisen, die aan het product worden gesteld te voldoen. Communicatie vraagt in
eerste plaats de bereidheid om overleg te plegen met mensen uit andere
vakgebieden. Daarnaast is er ook een voldoende mate van deskundigheid nodig.
, Ook moet het betrokken personeel de benodigde gegevens kunnen beschikken of
toegang hebben tot de communicatiekanalen die deze gegevens leveren.
De totaalserie geeft de orde van grootte aan van het tatale aantal stuks dat van
één model (met eventuele varianten) wordt geproduceerd. De aantallen gelden
voor producten die al een commercieel succes mogen worden beschouwd.
De productlevenscyclus is de tijdsduur waarin een product met succes kan
worden verkocht.
De ontwikkelingstijd is de tijdsduur van het ontwikkeltraject tot een productrijp
ontwerp. De productlevensduur is de gemiddelde levensduur van een
exemplaar van het product.
De totaalserie is de belangrijkste factor bij het vaststellen van de
productiemethode. De productlevenscyclus en de ontwikkelingstijd bepalen de
gang van zaken bij de productontwikkeling. De productlevensduur bepaalt de
inspanningen benodigd op het gebied van serviceverlening en van de
archivering van gegevens. Het aantal componenten is een indicatie van de
complexiteit, zowel van de productontwikkeling als van het fabricageproces.
Ontwerper staat altijd voor keuzeproblemen, de keuzen worden bepaald door
verschillende overwegingen zoals:
- Functie, de functionele eisen die aan de onderdelen van het apparaat
gesteld worden, zijn sterkte, stijfhied en nauwkeurigheid.
- Estherishe eisen, het gewenste uiterlijk van het apparaat.
Overwegingen bij de mogelijke combinaties van materiaalkeuze en
fabricagemethode zijn:
- Kostprijs, hierbij zijn de seriegrootte en de te verwachten varianten en het
aantal onderdelen bepalend
- Levertijd,
- Beschikbare productietechnieken
- Leverbaarheid
- Onderhoud
- Recycling
Bij het oervormen wordt materiaalmet een niet gedefinieerde vorm rechtstreeks
omgezet in een wel gedefinieerde vorm. In de meeste gevallen is het
uitgangsmateriaal een vloeistof= vloeibare omgeving ofwel gieten . Tweede
mogelijkheid is uit gaan van materiaal materiaal in poedervorm, dat onder hoge
druk in een vorm geperst e vervolgens verhit tot tempraturen dichtbij het
smeltpunt, deze laast stap = sinteren. Ook op deze manier wordt een
samenhangend onderdeel verkregen. Bij het verwerken van metalen of
metaallegeringen spreekt men van poedermetallurgie.
Bij het omvormen wordt het vermogen van materialen om, onder invloed van
krachten,blijvende vervormingen te ondergaan benut. De samenhang van het
materiaal blijft behouden, de massa en het volume blijven constant. De
omvormtechnieken voor metalen zijn te verdelen in twee groepen, massief
omvormen = kan het materiaal in alle richtingen grote vormveranderingen
ondergaan. De benodigde krachten zijn groot in vergelijking met de krachten die
optreden bij omvormen van plaatsmateriaal. Bij plaatvormen zijn de
vervormingen loodrecht op het vlak van de plaat ondergeschikt belang voor het
vormen van het onderdeel.
Scheiden en afnemen, bij deze bewerkingen wordt de samenhang van het
uitgangsmateriaal verbroken. Het product komt tot stand door het verwijderen
van overtollig materiaal. Bij het scheiden blijt het overtollige materiaal in
principe als zodanig bruikbaar. Bij het afnemen wordt het overtollige materiaal
fijn verdeeld of zelfs chemisch gebonden, zodat er geen bruikbaar materiaal
overblijft. Een algemeen kenmerk van de mechanische afnemende bewerking is
dat de vorm van het product wordt verkregen door het sturen van een
