(Schoorl, 2016)
De speech opdracht
Naam: Ghazaleh Sharafati
Studentnummer: 12099481
Docent: Hanneke Broekman
Toets code: VP-PRAK2VT2-20 TOETS03
Datum: 27 juni 2022
Gelegenheid: 1e kans
Semester: 2
Klas: vt2/ i
1
, Inleiding
Dit essay is geschreven naar aanleiding van mijn tweedejaars stageopdracht:
Toets speech. Bij dit opdracht heb ik tijdens mijn stageperiode gekozen voor een
patiënt wat haar situatie mij het meest heeft aangegrepen. Daarbij beschrijf ik
over mijn leerervaringen als het gaat om de vraag naar wat goede zorg voor een
specifieke patiënt is. De casus betreft een vrouwelijke patiënt die mannelijke
verpleegkundigen weigert. In dit verslag wordt beschreven hoe je als
verpleegkundig dient om te gaan met een situatie waarin wensen van patiënt in
de weg staan van het lichamelijke welbevinden.
Casus
Mevrouw B. is sinds kort opgenomen bij ons op de longafdeling door een
longontsteking. Mevr. is 89 jaar, spreekt geen Nederlands en heeft een dochter
die af en toe op bezoek komt. Mevr. heeft een aantal keren de ADL-zorg door
mannelijke verpleegkundigen geweigerd, om deze reden heb ik besloten met
haar in gesprek te gegaan. Ik wilde uitzoeken wat de reden hiervan was en hoe ik
haar kan helpen. Om mevr. haar perspectief te kunnen begrijpen, moest ik eerst
een vertrouwensrelatie met mevr. opbouwen. Ik heb dit gedaan door vaker bij
haar langs te gaan en haar van collega’s over te nemen. De situatie van deze
patiënte greep mij aan omdat mevr. zorg weigerde, maar we wisten de reden
hiervan niet. Iedere keer als ik de kamer binnenliep sprak ze me in een andere
taal aan en probeerde ze mij iets te vertellen. Ik voelde met haar mee dat ze ons
niet kon vertellen wat er aan de hand was, het voelde niet goed haar te zien
piekeren in haar kamer, het gaf mij het gevoel dat we haar verwaarloosden.
Daarnaast vond ik het voor mijn mannelijke collega’s ook niet prettig dat ze
iedere keer geweigerd werden.
Uit het gesprek met mevr. kwam naar voren dat zij vindt dat goede zorg inhoudt
dat een vrouwelijke verpleegkundige de ADL-zorg voor haar doet. Om het
principe van weldoen niet te schaden moest ik opletten dat het besluit tot goede
zorg geen schade aan patiënten veroorzaakt en haar welzijn bevordert (Hilhorst
& Schermer, 2003). Hierbij betekent voor mevr. dat goede zorg inhoudt dat een
vrouwelijke verpleegkundige haar helpt bij de ADL-zorg. Dit komt voort uit het
principe van zorgethiek ‘respect voor autonomie en rechtvaardigheid’; de keuze
en wens van patiënt moeten worden gerespecteerd. Respect voor autonomie
houdt in dat wilsbekwame patiënten moeten worden gerespecteerd bij haar/zijn
opvattingen, keuzes en leefwijze (KNMG,2017). Daarnaast beschrijft de
beroepscode van verpleegkundigen dat de zorgvrager een zorgrelatie mag
weigeren (V&VN, 2015, p.9; Hilhorst & Schermer, 2003). Maar hoe moet dit met
de huidige personeelsschaarste? Ik vind dat mevr. moet worden geïnformeerd
dat bij het uitvoeren van medische handelingen we haar wensen soms niet
kunnen behartigen. Hierdoor sluit mijn suggestie van goede zorg gedeeltelijk aan
het patiëntperspectief. Enerzijds krijgt mevr. ADL-zorg door vrouwelijke
verpleegkundigen, dit sluit aan bij haar perspectief. Anderzijds houdt mijn
suggestie voor zorg rekening met personeelsschaarste, waardoor haar wens
soms niet kan worden behartigd. Op dit punt verschilt mijn suggestie voor goede
zorg met het patiëntperspectief.
Om de suggestie van goede zorg te beschrijven onderbouw ik met zorgethische
fasen en deugden Tronro en competenties Grypdonck (Van Nistelrooij, 2016, pp.
2
De speech opdracht
Naam: Ghazaleh Sharafati
Studentnummer: 12099481
Docent: Hanneke Broekman
Toets code: VP-PRAK2VT2-20 TOETS03
Datum: 27 juni 2022
Gelegenheid: 1e kans
Semester: 2
Klas: vt2/ i
1
, Inleiding
Dit essay is geschreven naar aanleiding van mijn tweedejaars stageopdracht:
Toets speech. Bij dit opdracht heb ik tijdens mijn stageperiode gekozen voor een
patiënt wat haar situatie mij het meest heeft aangegrepen. Daarbij beschrijf ik
over mijn leerervaringen als het gaat om de vraag naar wat goede zorg voor een
specifieke patiënt is. De casus betreft een vrouwelijke patiënt die mannelijke
verpleegkundigen weigert. In dit verslag wordt beschreven hoe je als
verpleegkundig dient om te gaan met een situatie waarin wensen van patiënt in
de weg staan van het lichamelijke welbevinden.
Casus
Mevrouw B. is sinds kort opgenomen bij ons op de longafdeling door een
longontsteking. Mevr. is 89 jaar, spreekt geen Nederlands en heeft een dochter
die af en toe op bezoek komt. Mevr. heeft een aantal keren de ADL-zorg door
mannelijke verpleegkundigen geweigerd, om deze reden heb ik besloten met
haar in gesprek te gegaan. Ik wilde uitzoeken wat de reden hiervan was en hoe ik
haar kan helpen. Om mevr. haar perspectief te kunnen begrijpen, moest ik eerst
een vertrouwensrelatie met mevr. opbouwen. Ik heb dit gedaan door vaker bij
haar langs te gaan en haar van collega’s over te nemen. De situatie van deze
patiënte greep mij aan omdat mevr. zorg weigerde, maar we wisten de reden
hiervan niet. Iedere keer als ik de kamer binnenliep sprak ze me in een andere
taal aan en probeerde ze mij iets te vertellen. Ik voelde met haar mee dat ze ons
niet kon vertellen wat er aan de hand was, het voelde niet goed haar te zien
piekeren in haar kamer, het gaf mij het gevoel dat we haar verwaarloosden.
Daarnaast vond ik het voor mijn mannelijke collega’s ook niet prettig dat ze
iedere keer geweigerd werden.
Uit het gesprek met mevr. kwam naar voren dat zij vindt dat goede zorg inhoudt
dat een vrouwelijke verpleegkundige de ADL-zorg voor haar doet. Om het
principe van weldoen niet te schaden moest ik opletten dat het besluit tot goede
zorg geen schade aan patiënten veroorzaakt en haar welzijn bevordert (Hilhorst
& Schermer, 2003). Hierbij betekent voor mevr. dat goede zorg inhoudt dat een
vrouwelijke verpleegkundige haar helpt bij de ADL-zorg. Dit komt voort uit het
principe van zorgethiek ‘respect voor autonomie en rechtvaardigheid’; de keuze
en wens van patiënt moeten worden gerespecteerd. Respect voor autonomie
houdt in dat wilsbekwame patiënten moeten worden gerespecteerd bij haar/zijn
opvattingen, keuzes en leefwijze (KNMG,2017). Daarnaast beschrijft de
beroepscode van verpleegkundigen dat de zorgvrager een zorgrelatie mag
weigeren (V&VN, 2015, p.9; Hilhorst & Schermer, 2003). Maar hoe moet dit met
de huidige personeelsschaarste? Ik vind dat mevr. moet worden geïnformeerd
dat bij het uitvoeren van medische handelingen we haar wensen soms niet
kunnen behartigen. Hierdoor sluit mijn suggestie van goede zorg gedeeltelijk aan
het patiëntperspectief. Enerzijds krijgt mevr. ADL-zorg door vrouwelijke
verpleegkundigen, dit sluit aan bij haar perspectief. Anderzijds houdt mijn
suggestie voor zorg rekening met personeelsschaarste, waardoor haar wens
soms niet kan worden behartigd. Op dit punt verschilt mijn suggestie voor goede
zorg met het patiëntperspectief.
Om de suggestie van goede zorg te beschrijven onderbouw ik met zorgethische
fasen en deugden Tronro en competenties Grypdonck (Van Nistelrooij, 2016, pp.
2
