SV Bestuurlijke kaart van de EU
Hoofdstuk 2
-3 kenmerken van Europese besluitvormingsprocessen:
*veel verschillende instellingen bij betrokken (complex proces)
*meerdere niveaus (multi-level-proces)
*langdurig proces
-regeringen hebben bij intergouvernementele besluitvorming de touwtjes
in handen
*bij zuiver intergouvernementalisme heeft elke regering veto recht
-supranationalisme = boven het nationale niveau
-Het Europees Parlement en de Commissie zijn geen
intergouvernementele instellingen, want de leden ervan
vertegenwoordigen niet hun nationale regering
-Tot 1987 was unanimiteit de gebruikelijke procedure van besluitvorming
in de Raad
-Vanaf 1987 werd er vaker met gekwalificeerde meerderheid gestemd
(dus besluitvorming is supranationaler)
-EU is combi van intergouvernementeel en supranationaal en wordt steeds
supranationaler
-EU= multi-level governance
-EU mogelijkheden regelgeving:
*een verordening (bindend en rechtstreeks toepasbaar)
>direct van kracht, zonder omzetting lidstaten
*een richtlijn (bindend ten aanzien van het te bereiken resultaat, maar
vorm en middelen aan nationale instanties)
>lidstaten nog omzetten in nationale wetgeving
*een besluit (bindend voor tot wie het is gericht)
>bedoelt voor individuele gevallen
>geldt voor 1 specifiek geval
*aanbevelingen en adviezen (niet bindend)
-Het Gemeenschappelijk Buitenlands en veiligheidsbeleid van de EU kent
eigen soorten besluiten:
*ipv richtlijnen en verordeningen is hier sprake van algemene
richtsnoeren = besluiten over uit te voeren optredens en in te nemen
standpunten
-3 fasen EU besluitvorming
*1= beleidsvoorbereiding
, >voorbereiding in expertgroepen
>formeel voorstel Europese Commissie
>Commissie heeft het exclusieve recht van initiatief
*2= formele besluitvorming
>behandeling in de Raad en/of behandeling in Europees parlement
>besluit van bovengenoemde partijen
*3= uitvoering beleid
>afzonderlijke lidstaten
>Europese niveau
>lidstaten meestal zelf verantwoordelijk voor handhaving wetten en
regels
>Commissie is belangrijkste uitvoeringsinstantie op Europees niveau
(hierbij gecontroleerd door comité van vertegenwoordigers van lidstaten)
-Gewone wetgeving = Commissie en Europees Parlement een grote rol en
in de Raad besloten met gekwalificeerde meerderheid van stemmen
(supranationaal)
*2 rondes behandeling Parlement en Raad
>Eerste lezing: Parlement geeft standpunt over Commissievoorstel en
kan Parlement amendementen aannemen
^als de Raad het eens is met het Parlement wordt het voorstel
aangenomen
^als de Raad het niet eens is neemt de Raad zijn eigen standpunt in en
geeft de Raad aan welke amendementen wel en niet goed zijn (Raad kan
ook zelf amendementen aannemen maar alleen met unanimiteit)
>Tweede lezing:
^als het Parlement het standpunt van de Raad goedkeurt is het
voorstel aangenomen
^het Parlement kan amendementen op het standpunt van de Raad
aannemen
^hierna geeft de Commissie aan welke amendementen zij wel of niet
goedvindt
^wanneer de Raad en het Parlement het in de tweede lezing eens zijn
wordt het voorstel in die vorm aangenomen
^wanneer de Raad en het Parlement het niet eens zijn wordt er een
bemiddelingscomité ingesteld (dit bestaat uit vertegenwoordigers van de
Raad en het Parlement)
^het comité stelt een compromistekst op, hier stemt de Raad en het
Parlement over zonder amendementen
^als ze beide instemmen wordt het geaccepteerd en anders
verworpen
-Tijdens de procedure vindt constant een driehoeksoverleg (trialoog)
plaats tussen de Commissie, de Raad en het Parlement om elkaar op de
hoogte te houden
-Soms is er ook informeel overleg tussen het EP en de Raad waardoor er
een eerstelezingsakkoord ontstaat
-Bijzondere wetgevingsprocedures = in de Raad besloten met unanimiteit
(intergouvernementeel) (EP geeft meestal alleen advies)
Hoofdstuk 2
-3 kenmerken van Europese besluitvormingsprocessen:
*veel verschillende instellingen bij betrokken (complex proces)
*meerdere niveaus (multi-level-proces)
*langdurig proces
-regeringen hebben bij intergouvernementele besluitvorming de touwtjes
in handen
*bij zuiver intergouvernementalisme heeft elke regering veto recht
-supranationalisme = boven het nationale niveau
-Het Europees Parlement en de Commissie zijn geen
intergouvernementele instellingen, want de leden ervan
vertegenwoordigen niet hun nationale regering
-Tot 1987 was unanimiteit de gebruikelijke procedure van besluitvorming
in de Raad
-Vanaf 1987 werd er vaker met gekwalificeerde meerderheid gestemd
(dus besluitvorming is supranationaler)
-EU is combi van intergouvernementeel en supranationaal en wordt steeds
supranationaler
-EU= multi-level governance
-EU mogelijkheden regelgeving:
*een verordening (bindend en rechtstreeks toepasbaar)
>direct van kracht, zonder omzetting lidstaten
*een richtlijn (bindend ten aanzien van het te bereiken resultaat, maar
vorm en middelen aan nationale instanties)
>lidstaten nog omzetten in nationale wetgeving
*een besluit (bindend voor tot wie het is gericht)
>bedoelt voor individuele gevallen
>geldt voor 1 specifiek geval
*aanbevelingen en adviezen (niet bindend)
-Het Gemeenschappelijk Buitenlands en veiligheidsbeleid van de EU kent
eigen soorten besluiten:
*ipv richtlijnen en verordeningen is hier sprake van algemene
richtsnoeren = besluiten over uit te voeren optredens en in te nemen
standpunten
-3 fasen EU besluitvorming
*1= beleidsvoorbereiding
, >voorbereiding in expertgroepen
>formeel voorstel Europese Commissie
>Commissie heeft het exclusieve recht van initiatief
*2= formele besluitvorming
>behandeling in de Raad en/of behandeling in Europees parlement
>besluit van bovengenoemde partijen
*3= uitvoering beleid
>afzonderlijke lidstaten
>Europese niveau
>lidstaten meestal zelf verantwoordelijk voor handhaving wetten en
regels
>Commissie is belangrijkste uitvoeringsinstantie op Europees niveau
(hierbij gecontroleerd door comité van vertegenwoordigers van lidstaten)
-Gewone wetgeving = Commissie en Europees Parlement een grote rol en
in de Raad besloten met gekwalificeerde meerderheid van stemmen
(supranationaal)
*2 rondes behandeling Parlement en Raad
>Eerste lezing: Parlement geeft standpunt over Commissievoorstel en
kan Parlement amendementen aannemen
^als de Raad het eens is met het Parlement wordt het voorstel
aangenomen
^als de Raad het niet eens is neemt de Raad zijn eigen standpunt in en
geeft de Raad aan welke amendementen wel en niet goed zijn (Raad kan
ook zelf amendementen aannemen maar alleen met unanimiteit)
>Tweede lezing:
^als het Parlement het standpunt van de Raad goedkeurt is het
voorstel aangenomen
^het Parlement kan amendementen op het standpunt van de Raad
aannemen
^hierna geeft de Commissie aan welke amendementen zij wel of niet
goedvindt
^wanneer de Raad en het Parlement het in de tweede lezing eens zijn
wordt het voorstel in die vorm aangenomen
^wanneer de Raad en het Parlement het niet eens zijn wordt er een
bemiddelingscomité ingesteld (dit bestaat uit vertegenwoordigers van de
Raad en het Parlement)
^het comité stelt een compromistekst op, hier stemt de Raad en het
Parlement over zonder amendementen
^als ze beide instemmen wordt het geaccepteerd en anders
verworpen
-Tijdens de procedure vindt constant een driehoeksoverleg (trialoog)
plaats tussen de Commissie, de Raad en het Parlement om elkaar op de
hoogte te houden
-Soms is er ook informeel overleg tussen het EP en de Raad waardoor er
een eerstelezingsakkoord ontstaat
-Bijzondere wetgevingsprocedures = in de Raad besloten met unanimiteit
(intergouvernementeel) (EP geeft meestal alleen advies)
